Midden-Oosten
18 januari 2012 | door: Jaap Hamburger en Willem-Gert Aldershoff , voorzitter Een Ander Joods Geluid, resp. adviseur EU-beleid Israël-Palestina, Brussel, lid CDA

Regering vertelt Netanyahu niet wat hij moet horen

Wat bezielt de regering in haar Israël-beleid? ‘De Nederlander’ ziet immers maar al te goed dat het land een permanente en systematische onwil vertoont om serieus te onderhandelen met de Palestijnen.

"Gelukkig voor de Israëlische premier is er ook nog altijd Nederland."

Eind vorig jaar schreef de Israëlische krant Ha’aretz over Israëls internationaal geïsoleerde positie onder premier Netanyahu. Zo is er nog maar een klein aantal landen over waar hij probleemloos op officieel bezoek kan gaan. Te groot was in de meeste landen de ontstemming over Israëls  voortdurende onderdrukking van Palestijnen en over Netanyahu's onwil om werk te maken van een definitieve oplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict. De Franse president Sarkozy, toch zeker niet anti-Israëlisch te noemen, heeft de premier inmiddels ‘onuitstaanbaar’ en ‘een leugenaar’ genoemd. Zeer opmerkelijk is dat Netanyahu het naar verluidt zelfs bij de Duitse bondskanselier Merkel verbruid heeft, door het herhaaldelijk niet nakomen van plechtige beloften.

 

In de Verenigde Staten is de Israëlische premier nog altijd een welgeziene gast, mede dank zij de zogenaamde "Israël lobby" (joodse- en christenzionistische organisaties met grote invloed op het buitenlands beleid). Centraal-Europese landen als Tsjechië, Roemenië en Bulgarije kan hij ook nog zonder zorgen bezoeken. Hun Israël-beleid wordt mede bepaald door schuldgevoelens uit het verleden, gebrekkige kennis van het Israëlisch-Palestijns conflict, een pro-Amerikaanse oriëntatie en behoefte  aan Israëlische steun voor de  economisch-industriële ontwikkeling. In Italië had Netanyahu lang een goede vriend in ‘bunga-bunga’ Berlusconi, maar na diens aftreden is de situatie ook daar voor hem onzekerder geworden. Gelukkig voor de Israëlische premier is er ook nog altijd Nederland, dat hij vandaag en morgen bezoekt. 

 

Verhagen en Rosenthal

Daar geloofde de vorige minister van Buitenlandse Zaken, Verhagen, blijkbaar oprecht dat Nederland door Israël  onkritisch te bejegenen en te paaien het land op andere gedachten kon brengen. De minister moet nog altijd eens uitleggen hoe het kan, dat tijdens zijn bewind de situatie van Palestijnen alleen maar verslechterd is en de Israëlische positie nog verder verhard.

 

Huidig minister Rosenthal gaat in dezelfde lijn door als zijn voorganger, in de hoogste versnelling. Al heel gauw eiste hij dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met ‘Israël-bashing’, daarbij geen enkel onderscheid meer makend in de aard van de kritiek. Zijn ambtenaren voelen zich in toenemende mate ongemakkelijk met ministeriële aanwijzingen zoals die over ‘betwiste Palestijnse gebieden’  in plaats van ‘bezette Palestijnse gebieden’ de term die de Veiligheidsraad, het Internationaal Gerechtshof en de EU hanteren.

 

Inmiddels staat de minister in Brussel bekend als één van de grootste dwarsliggers zelfs waar het milde (en gerechtvaardigde) EU-kritiek op Israël betreft, zoals die vanwege de voortdurende blokkade van Gaza, waar de EU al jaren eist  "alle grenzen onmiddellijk"  te openen;  het doorgaan van de bouw in nederzettingen; het sluipend legaliseren van ‘buitenposten’, het verdrijven van Palestijnen uit Oost-Jeruzalem en van de Westelijke Jordaanoever en het geweld van joodse kolonisten tegen Palestijnen.

 

Tough love

Volgens minister Verhagen is Israël "een vriend van Nederland" en zijn de Palestijnen "onze partners". Avram Burg, voormalig voorzitter van het Israëlisch Parlement, het Joods Nationaal Fonds en de World Zionist Organization formuleerde het anders. In een paneldiscussie op de televisiezender Al- Jazeera noemde hij Israël enkele jaren terug "een stout kind" en toenmalig president George Bush "een slechte vader": als een kind één keer iets fout doet, dan zeg je: doe dat niet meer; als het maar door blijft gaan, dan geef je het uiteindelijk een tik en Bush heeft Israël jarenlang maar laten begaan.

 

De Zuid-Afrikaanse bisschop Desmond Tutu sprak vorig jaar september op de Kairos-Palestina conferentie in Amsterdam over Israël als een "dronken oom." Uit liefde voor die oom was het moment gekomen om ‘tough love’ te tonen door de sleutel van de drankkast weg te nemen en hem geen druppel alcohol meer te geven totdat hij besluit zichzelf te helpen.

 

Tegelijkertijd moet de rest van de familie die zo geleden heeft onder het misbruik (in dit geval de Palestijnen) gesterkt worden. Daarom besloot Tutu met de oproep om te beginnen met kleine BDS-stappen (Boycot, Divestment and Sanctions).  Indien er niets wezenlijks zou veranderen  dan moesten zwaardere stappen volgen.

 

Raadsel

Burgs en Tutu's benaderingen zijn meer in overeenstemming met de werkelijkheid dan de Nederlandse vriendschapsaanpak. Maar zelfs hechte vriendschap betekent niet, dat je een vriend jarenlang onaanvaardbare gedragingen laat begaan zonder in te grijpen.

 

Het blijft een raadsel wat onze vorige en huidige Ministers van Buitenlandse Zaken écht bezielt in hun Israël beleid. Naïviteit lijkt niet goed mogelijk, maar wat dan wel? Waarom kunnen zij de aanpak niet volgen van de vele Joden in Israel en daarbuiten die wèl actief willen werken aan een twee-staten oplossing binnen de grenzen van 1967, die wèl willen stoppen met de bouw in nederzettingen, die wèl een Palestijnse eenheidsregering willen met Hamas-deelname en die ervan overtuigd zijn dat vooruitgang slechts mogelijk met internationale ‘tough-love’ voor Israel?

 

Realistischer kijk

De Nederlandse bevolking heeft in ieder geval een realistischer kijk op het Israëlisch-Palestijns conflict dan naar voren komt uit de gedoogconstructie van huidige en voorgaande regeringen, overigens ook waar het contacten met Hamas betreft. Opiniepeilingen geven die verschuiving sinds 2005 duidelijk aan. ‘De Nederlander’ ziet maar al te goed dat het gaat om twee sterk ongelijkwaardige partijen (onderdrukkers/ onderdrukten) en een permanente en systematische Israëlische onwil om serieus te onderhandelen. Dan kan een oplossing er slechts komen door Israël onder druk te zetten, waartoe Nederland en de Europese Unie vele mogelijkheden hebben.

 

Dat de Nederlandse regering kortzichtig en tegen de Israëlische en Palestijnse belangen in verbonden is en blijft met de Israëlische onderdrukking en de EU actief blijft hinderen om Israël effectiever aan te pakken, valt dit kabinet zwaar aan te rekenen.

Trefwoorden:
Midden-Oosten

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Jaap Hamburger en Willem-Gert Aldershoff , voorzitter Een Ander Joods Geluid, resp. adviseur EU-beleid Israël-Palestina, Brussel, lid CDA
Regering vertelt Netanyahu niet wat hij moet horen - 18 januari 2012



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer