Vrijheid en Gelijkheid
15 juni 2015 | door: Lou Repetur, Senior projectleider bij Movisie

De succesvolle integratie van de onherkenbare allochtoon

'Onherkenbare allochtonen moeten ervaringsdeskundigheid inzetten om een alternatief te bieden aan het simplistisch denken in de tweedeling allochtoon en autochtoon.' Aldus Lou Repetur van Movisie.

"Onherkenbare allochtonen: sta op, meng je in het debat rondom extremisme en deel je ervaringen."

Ik heb meegedaan aan een discussie over in- en uitsluiting van culturele groepen in de politieke ledenraad van de PvdA. Al heel snel gaat zo’n discussie over moslims en extremisme. Over de verantwoordelijkheid van die minderheidsgroep om eigen mensen te corrigeren en de verantwoordelijkheid van de overheersende groep om te (h)erkennen dat uitsluiting en discriminatie ook in Nederland voorkomen.

 

Twee opdrachten
Ahmed Marcouch was er ook en pakte zijn rol als verbinder met verve op. In zijn visie stelt moslimextremisme ons voor twee opdrachten. Hij nodigt Nederlandse moslims uit de ideeënstrijd over hun geloof met moslimjongeren aan te gaan. En hij vraagt Nederlanders op hun beurt om te zorgen dat moslims zich in de samenleving welkom voelen. Twee opdrachten voor slechts twee doelgroepen en toch verbindend? Het zette mij aan het denken. Waarom voel ik mij niet aangesproken door één van zijn opdrachten?

 

Onherkenbaar
Het ligt voor de hand om te denken dat dat komt omdat ik geen moslim of autochtone Nederlander ben. Ik behoor tot een specifieke groep onder de allochtonen, namelijk de onherkenbare allochtoon. Zij die een goede sociaaleconomische status hebben, hoogopgeleid zijn, goed Nederlands spreken, een ‘westerse’ kledingsmaak hebben, participeren in het publieke domein op bredere thema’s dan integratie, niet (te zichtbaar) religieus zijn, een gemengd huwelijk aandurven en zich niet uitgesloten voelen. Zij die dusdanig zijn geïntegreerd dat alle uiterlijke verschillen verdwijnen, met uitzondering van huidskleur uiteraard.

 

Thuis in Nederland
Hoe dan ook, ik ben echt een eerste generatie-allochtoon uit een niet-westers land. Ik deel met veel allochtonen het gevoel dat Nederland mijn thuis is. Let op: ik zeg bewust mijn thuis en niet mijn land. Wij, onzichtbare allochtonen, hebben geen zichtbare onderscheidende kenmerken of achterstand meer, maar hebben die wel ooit gehad. Het is ons gelukt een weg te vinden in een nieuw land waar een andere taal en cultuur heerst. Als sociaal vaardige kameleons hebben wij ons weten aan te passen, nieuwe gewoontes leren doorzien en eigen gemaakt. We zijn niet 100% van hier en niet 100% van daar. Maar hier zijn we gelukkig en thuis! Onze kinderen voelen zich ‘echte’ Nederlanders. Allochtoon zijn zegt hun niets. Al behoren zij officieel wel tot de tweede generatie allochtonen. In zekere zin zijn velen van ons inmiddels een expert in het overwinnen van sociaal-culturele uitdagingen.

 

Wereldburger

Is de integratiebarrière eenmaal overwonnen, dan worden we vaak niet meer gezien als allochtoon en dreigt onzichtbaarheid van ons anders-zijn. Onze succesvolle integratie is eigenlijk een vorm van totale assimilatie. Succesvol maar een gemis voor de diversiteit van onze samenleving en bij tijd en wijlen ook best lastig. Want het is mooi gezegd: ‘Ik ben een wereldburger’, ‘Het beste van verschillende werelden’, maar het is in de praktijk van alledag soms lastig om te dealen met de verschillende loyaliteiten die dat met zich meebrengt. En ik kom nog wel uit een joods-christelijke traditie!

 

Verbindingen
In het debat rondom extremisme is het voor de onherkenbare allochtoon lastig om stelling te nemen omdat het debat blijft hangen in de zogenaamde tweedeling allochtoon versus autochtoon. Wij hebben een ander geluid en die laten we te weinig horen. Halleh Ghorashi schijft in haar blog ‘Nederland moet zelf ook deradicaliseren’ op kis.nl dat ‘het hoog tijd wordt om gedurfde, experimentele ideeën te omarmen en zo trans-etnische, duurzame verbindingen mogelijk te maken’. Ik durf te beweren dat die duurzame trans-etnische verbindingen al aanwezig zijn in Nederland. Maar zo gauw ze ontstaan, verdwijnen ze uit ons zicht, de geboorte van de onherkenbare allochtoon. Je bent immers pas een allochtoon als je je definieert of wordt gedefinieerd als de ander.

 

Nieuwetoon

Ik vind het een gemiste kans dat Marcouch in zijn oplossingen blijft focussen op de tweedeling tussen allochtonen en autochtonen. Hij zou een derde opdracht moeten toevoegen. De opdracht aan al die onherkenbare (ook niet-moslim) allochtonen om op te staan, zich in het maatschappelijk debat rond extremisme te mengen en hun ervaring te delen. Wij onherkenbare allochtonen zouden onze ervaringsdeskundigheid in moeten zetten om een alternatief te bieden aan het simplistisch denken in de tweedeling allochtoon en autochtoon. Wij behoren namelijk tot de derde groep, de nieuwetoon. Ons geluid moet zichtbaarder worden. Laat de nieuwetoon maar opstaan!

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Lou Repetur, Senior projectleider bij Movisie
Ambtelijke procedure voor AZC leidt vanzelf tot een nee - 27 januari 2016
De succesvolle integratie van de onherkenbare allochtoon - 15 juni 2015



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer