Zorg en Welzijn
19 juni 2015 | door: Dirk Lambrechts, teambegeleider

Verantwoordingsdrift

Er is volgens mij een nieuwe norm ontstaan, een regel die we met z'n allen vanzelfsprekend vinden zonder ons nog af te vragen waar dat wel vandaan komt. Ik heb het over hulpverlening.

"Veroordeeld tot de gesubsidieerde weldoener: neem vrede met geprotocolleerde frequentie en duur."

Vandaag hoorde ik een directeur van een jongerenhulpverleningsvoorziening met stelligheid zeggen dat het registreren van elk huisbezoek verantwoord was om de subsidiegever gerust te stellen dat zijn geld goed besteed was. De duur van het huisbezoek, een maal per week, niet meer en niet minder over een welbepaalde periode waarbij omwille van verloven of omstandigheden in totaal voor de begeleiding zeven weken mochten afgetrokken worden. Even verantwoord zou een ondersteuning zijn door een psycholoog, en pedagoog, een dubbelganger en een maatschappelijk werker die met z'n allen instaan voor de kwaliteit van het gepresteerde. Zo kan de subsidiegever op zijn beide oren slapen.

 

Als ik dit hier herhaal, dan hoor ik u denken: "Ja, natuurlijk, dat hoort zo". Want wij betalen hier wel voor: wij, de belastingbetalers willen waar voor ons geld.

 

Wacht even.

 

Wie niet door ons, belastingbetalers, betaald wordt zijn bijvoorbeeld zelfstandig gevestigde psychotherapeuten. Zij zijn door geen enkele regel gebonden en dienen enkel kwaliteit te bieden. Zo niet, vallen zij zonder cliënten en inkomen. Voor hen is kwaliteit geen kwestie van administratie maar van prestatie. Mensen komen graag terug want ze weten zich geholpen.

 

En daar kan ik niet meer volgen.

 

Waarom is kwaliteit voor een gesubsidieerde hulpverlener gedefinieerd in termen van frequentie, intensiteit, duur en procedures terwijl mensen als ze kunnen, diep in hun zakken willen graven om een volkomen vrije therapeut aan zich te binden? En vooral: waarom vindt een directeur van een welzijnsvoorziening dit ook nog vanzelfsprekend?

 

Ik kan hier enkel het begrip loyauteit ter verklaring inroepen. Deze directeur is loyaal aan wie haar loon betaalt. Net zoals de vrijgevestigde therapeut loyaal is aan wie zijn uur vergoedt. Het is echter markant dat de cliënt die over voldoende middelen beschikt om zelf zijn therapeut te betalen in ruil kwaliteit mag eisen. Terwijl de cliënt die veroordeeld is tot de gesubsidieerde weldoener, vrede moet nemen met vooraf geprotocolleerde frequentie, intensiteit en duur. Niet omdat dit in zijn belang is maar omdat degene die in zijn plaats betaalt, op deze manier gerust kan zijn dat het geld goed is besteed. En er van uitgaat dat dit derwijze kan gemeten worden. Er zijn wetenschappelijke studies die dit ondersteunen. Statistisch is dit correct. Men weet echter wat ons kan overkomen als we vertrouwen op statistieken. We weten ook dat wetenschappelijk onderzoek uitgaat van helder omschreven doelgroepen waarin wij bij nader inzien nooit precies thuis horen.

 

Niet dus.

 

Wij, wij belastingbetalers krijgen steeds minder waar voor ons geld. Waardoor we almaar kritischer worden voor wat er met onze centen gebeurt en wij steeds meer om verantwoording vragen. Terecht, want de kwaliteit lijdt eronder: deze hulpverleners zitten in toenemende mate achter hun PC te verantwoorden wat ze die dag hebben gedaan in termen van duur, frequentie en intensiteit. Dit leidt tot niets. Of toch in elk geval tot minder.

 

Daarom breek ik een lans voor de verzelfstandiging van het welzijnsberoep. Dat begint helemaal bovenaan. "Brussel" staat veel te ver van de straat: daar kan men niet inschatten wie goed bezig is en wie niet. Dus schaffen we alle Vlaamse subsidies af. De fondsen die vrijkomen gaan in een grote pot. Wie kan aantonen, en daartoe kan men zeer creatief zijn, dat men op een som uit deze pot kan aanspraak maken, die krijgt dienstencheques om hulp in te kopen. Iedere hulpverlener kan zich registreren op de dienstensite (een site met likes en like not's). En hulp kan men inkopen waar men maar wil. Is men tevreden, dan blijft men. Zo niet, dan gaat men weg.
 

"Vlaanderen" blijft heel zeker nog bevoegd: over maatschappelijke tussenkomst, kindermishandeling en als arbitragehof in deontologische geschillen.

 

In die constructie wil ik graag de prijs maken van ons aanbod. Toch wanneer kansarmoede een beetje doorweegt in het financiële rugzakje.
 

Maar daar hebben we dan weer Liesbeth Homans voor.

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Dirk Lambrechts, teambegeleider
Verantwoordingsdrift - 19 juni 2015



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer