Europa
9 juli 2015 | door: John Niemeijer

Minachting voor de Grieken zet het bestaan van de Europese Unie op het spel

Een Grexit zou voor Griekenland zeer oneerlijk en desastreus zijn. Maar vooral zou dit een ernstige strategische fout zijn, waarmee het bestaan van de hele Europese Unie op het spel komt te staan.

"De leiders van Europa tonen dat democratie, de wens van een Europees volk, voor hen niets betekent."

De afgelopen dagen buitelen regeringsleiders en de Europese top over elkaar heen om in zo hard mogelijke woorden hun afkeuring te uiten over de houding van de Griekse regering. Frustratie, irritatie en zelfs woede - normaliter geen leidende emoties in de Europese politiek - krijgen steeds meer de overhand. Aanstaande zondag is de eindtop met alle 28 regeringsleiders. Het algemene sentiment is helder: “Als die vermaledijde Grieken dan geen heel goed voorstel hebben - met scherpe bezuinigingen en keiharde afspraken - liggen ze eruit.” Deze onwrikbare houding zou kunnen leiden tot een Grexit. Niet alleen zou dit voor Griekenland zeer oneerlijk en desastreus zijn, en zou het voor Europa grote financiële gevolgen hebben. Maar vooral zou dit een zeer ernstige strategische fout zijn, waarmee het bestaan van de hele Europese Unie op het spel komt te staan.

 

40 jaar wanbeleid door Pasok en ND

In Griekenland is 40 jaar wanbeleid gevoerd door het sociaaldemocratische Pasok en het conservatieve Nieuwe Democatie (ND). Dezelfde partijen zijn ook verantwoordelijk voor de door Europa afgedwongen bezuinigingen, die in vijf jaar tijd ervoor hebben gezorgd dat een op de drie kinderen in Griekenland onder de armoedegrens leeft. Het Griekse volk wilde en kon dit niet langer accepteren, en stelde in januari de jonge linkse partij Syriza aan om deze boodschap aan Europa over te brengen. 

 

Tsipras niet welkom

Je zou verwachten dat zo’n boodschap van een Europees volk serieus zou worden genomen. Zeker als die gebracht wordt door een partij die op geen enkele wijze verantwoordelijk is voor de ellende van het Griekse volk. Het tegendeel is echter waar. Direct bij de komst van de nieuwe Griekse regering onder leiding van Alexis Tsipras was duidelijk dat de meeste Europese regeringsleiders weinig met hem op hadden. Overal stuitte hij op dezelfde houding. ‘Leuk dat je de verkiezingen hebt gewonnen met je mooie beloften, maar daar gaan wij ons mooi niets van aan trekken.’ 

 

Nauwelijks begrip

Tsipras vroeg om respect en om waardigheid. Hij wees op de staatsschuld van 170 procent van het bruto binnenlands product, die een terugkeer naar echte groei onmogelijk maakte. Waardoor de werkloosheid tot bijna 30% was gestegen, en de koopkracht was gedaald tot het niveau van 1979. Hij pleitte daarom voor een ‘schuldenconferentie’, zoals die van 1953. Toen werd het totaal gebroken Duitsland tegemoetgekomen door zijn buitenlandse schuldeisers, waarmee destijds de weg voor het Wirtschaftswunder werd geëffend. Zeker van Duitsland zou je begrip hiervoor verwachten. Toch bleef Europa’s onwrikbare houding - met Merkel en Dijsselbloem voorop - in de volgende maanden de boventoon voeren in de gesprekken en onderhandelingen. Er was nauwelijks begrip voor de zeer ernstige problemen waarmee de Griekse samenleving worstelde. En de Europese eisen bleven spijkerhard, waardoor er geen uitzicht bestond op verbetering voor het Griekse volk.

 

Ultiem respect voor democatie

Tsipras kon hierin logischerwijs niet meegaan; Syriza had immers een duidelijke boodschap gekregen van het Griekse volk. Hij besloot daarom nogmaals te tonen dat Syriza sprak namens de Grieken en kondigde een referendum aan. Naar zijn mening toonde hij hiermee het ultieme respect voor democratie, voor de wens van het volk. En als het Griekse volk hem wederom zou steunen, zou de Europese Unie zo’n boodschap toch niet kunnen negeren?

 

Complete minachting

Maar weer werden Syriza en Tsipras door de haviken van de Europese Unie met complete minachting behandeld. Eerst was de keuze voor een referendum schandalig. En toen het Griekse volk wederom een duidelijk signaal gaf, was daar geen enkel respect voor. De eisen en de toon werden alleen nog maar harder. Syriza zou een onverantwoordelijke partij zijn, die Griekenland in chaos zou storten. Terwijl ze in werkelijkheid zijn aangesteld door het Griekse volk om de ellende van andere partijen op te ruimen.

 

Europa verdient geen Europese Unie

De conclusie hieruit is duidelijk. De leiders van Europa tonen dat democratie, de wens van een Europees volk, voor hen niets betekent. En dat ze hun ‘standvastige uitstraling’ naar hun nationale kiezers belangrijker vinden dan compassie met andere Europeanen. Diezelfde eenzijdige en domme houding leidde ook tot het schandalige gedrag ten opzichte van de Italianen. Natuurlijk zou een gezamenlijk Europa een land niet de dupe moeten laten worden van het bootvluchtelingenprobleem. Maar het gebeurde wel, simpelweg omdat de regeringsleiders bang zijn voor hun politieke hachje in eigen land. 

 

Indien de leiders van Europa niet tot inkeer komen, verdient Europa geen Europese Unie. Op deze wijze zal een Grexit het fundament van de Europese Unie ondergraven. Het volgende ijkpunt - het referendum in Engeland - kan dan ook maar tot een uitslag leiden: een verdere uitholling van de Unie. Waarmee een Grexit de opmaat zal vormen voor een economische en politieke crisis die de wereld zal doen sidderen.

Trefwoorden:
EuropaPolitiek

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer