Debat
20 juli 2015 | door: Charles van den Broek, schrijver en historicus

Respect bestaat niet

De reacties op Merkels uitspraken over het homohuwelijk tonen aan dat we helemaal geen respect hebben voor andere meningen, culturen of mensen. Alles moet zijn zoals WIJ! Alleen dan hebben we respect.

"Respect wordt alleen met de mond beleden, in de praktijk blijkt er niets van."

Of het nu om de politiek, het zakenleven, het bestuur of de sport (en dan met name het voetbal) gaat, respect is tegenwoordig een verplicht mantra. De term wordt te pas en te onpas gebruikt. Wij, het Westen, hebben het respect hoog in het vaandel, en we belijden het dan ook, calvinistisch als we zijn, als ware het een nieuw evangelie. Voor het begin van een voetbalwedstrijd moeten de aanvoerders van de twee elftallen even op de foto met een sullig spandoek, waar met een of andere kleffe leus het verplichte respect wordt uitgedragen (om elkaar vervolgens lek te trappen en na te spugen). Allemaal leuk en aardig (behalve voor die voetballers die daar een beetje voor lul staan, maar goed, die verdienen er dan ook een goede boterham mee), maar hébben we ook daadwerkelijk respect? Ik denk het niet. Laten we dat eens toetsen aan wat voorbeelden uit de praktijk. Leuk, hè?  

 

Inrichting

Op tv kun je in verschillende woonprogramma's zien hoe verschillende mensen hun woning hebben ingericht. En zolang alles aan de gemiddelde smaak (hoewel ik de term hier misplaatst vind) voldoet (d.w.z. dat het eruit ziet of het meubilair uit de meest recente folder van Blokker of Gamma komt), is er niks aan de hand. Maar o wee als iemand een meer persoonlijke invulling heeft gegeven aan zijn interieur. Die bank kan écht niet, en wat is dat met dat schilderij, ben je gek geworden of zo?! Dacht jij soms dat je en eigen smaak er op na kunt houden? Daar zullen wij, de door de Nederlandse winkels betaalde experts, wel even verandering in brengen. Je mocht er eens een eigen stijl op nahouden. Foei!

 

Wie uit de pas loopt, wordt geridiculiseerd, vernederd en vervolgens publiekelijk kapot gemaakt; met díe kleur kun je toch je huis nóóit verkopen?! Het scheelt weinig of er wordt een verplichte opname in een psychiatrische inrichting geregeld. Om in het plaatje van de Nederlander te passen, dien je je muren dus in de laatste modekleur te verven, een stel lelijke Blokker-boedha's neer te zetten (er zijn in Nederland hooguit 15 boedhisten, maar er worden blijkbaar elke week 3 miljoen van die ondingen verkocht!), en je tuinmeubilair zál uit de nieuwste catalogus van Praxis komen. Doe je dat niet, dan ben je toch wel erg onaangepast, twee stappen verwijderd van een aso-woning. De mensen laten het uiteindelijk maar gelaten over zich heenkomen, murwgebeukt door zo veel weldenkendheid... Weer een persoonlijkheid vernietigd, een goede dag voor de middelmaat. 

 

Politiek

Ook in de politiek worden andersdenkenden in het algemeen aanvaardde keurslijf gedwongen. De SGP, toch opgericht om hun denkbeelden uit te dragen (of je het daarmee eens bent is een andere zaak), werd door middel van gerechtelijke bevelen, uitsluiting, ontneming van subsidies en boetes, gedwongen een van hun meest principiële uitgangspunten (vrouwen horen niet in de politiek) overboord te gooien. Nu ben ik het niet vaak eens met SGP-ers, maar soms zou je toch denken dat ze gelijk hebben; een minister als Edith Schippers, het trojaanse paard van de tabaksindustrie, zou onder die partij nooit een kans hebben gepregen. Denk daar maar eens over na, zou ik zeggen.

 

Stierenvechten 

Wie ook maar iets weet van de Spaanse cultuur weet, weet dat de corrida, het stierengevecht, daar een integraal onderdeel van uitmaakt. Hemmingway heeft prachtige zinnen geschreven over die strijd tussen mens en dier, de cultus van leven en dood. Een strijd die wordt uitgevochten in arena's die (soms honderden jaren) ouder zijn dan de voetbalstadions waar Spanje ook om bekend staat. Het is ritueel is een schitterende culturele erfenis die teruggaat tot de bronstijd (op Minoische vazen zien we reeds de ''Stierenspringers''), zo'n 3500 jaar terug.

 

Toch meent een aantal fanatieke activisten in Nederland en Groot-Brittannië dat dit eeuwenoude cultuurgoed nu maar eens verboden moet worden. Een eigen cultuur is dus leuk, maar die moet wel naar protestants westers voorbeeld gemodelleerd zijn. Alles goed en wel, maar waarom schaffen ze in Engeland niet die rare theeverslaving af, zou ik willen vragen, of dat malle voetbal. Nu hoor ik mensen roepen ''ja, maar in Catalonië hebben ze de stierengevechten toch ook al verboden?''. Dat telt niet mee; Catalanen doen alles, echt ALLES, om Spanje te dwarsbomen (en bovendien zijn er ook in de autonome provincie veel tegenstanders van het verbod). 

 

Homofilie

De reacties van de politiek-correcte goegemeente op de ''anti-homowetten'' in Rusland liggen nog vers in het geheugen; volgens velen (waaronder vermeend intellectueel Stephen Fry) betrof het een soort ''Endlösung'', en waarschijnlijk werden de vernietigingskampen al gebouwd. Nogal pathetisch, en zwaar overtrokken, aangezien het alleen maar een verbod op het propageren van de levensstijl betrof. Maar tegenwoordig is het not done om niet alles wat LGBT is, hartelijk te omarmen en toe te juichen. Vrijheid, blijheid.

 

De afgelopen week mocht Angela Merkel zich daarom in de oprechte belangstelling van twitterend Nederland verheugen; zij meende namelijk het recht te hebben om geen voorstander te zijn van het homohuwelijk. SCHANDE! Wat dénkt ze wel? Dat ze er een eigen mening op na mag houden? Terwijl wij, weldenkenden, weten hoe het moet? Twitteraars en andere reaguurders op de verschillende fora die dit land rijk is (wat zijn we toch gezegend met instituten als FOK!, JOOP en GeenSTIJL), weten namelijk veel beter dan de machtigste vrouw ter wereld hoe het zit. De algemene teneur; wij hebben een homohuwelijk, dan zal de rest van de wereld dat óók hebben. Of ze willen of niet. Zó heurt dat!

 

We vergeten maar al te snel dat nog in de jaren '70 iemand als Robert Long opzien baarde door openlijk uit te komen voor zijn seksuele voorkeur, en een tekst als ""Toe maar jongens, de beuk erin'', een liedje over potenrammers, niet als satire werd gezien, maar als aansporing! Evengoed mag je tegenwoordig niet meer vinden dat het huwelijk  iets tussen man en vrouw is. Denk je dat wel, ben je maar een acherlijk reliek uit een ver, heel ver verleden. De mens is kort van memorie.    

 

Doodstraf 

Vorig jaar werden in Indonesië enkele doodstraffen voltrokken wegens drugssmokkel, ook aan een paar westerlingen. Uit de gehele westerse wereld klonken luide protesten. Waarom, vraag ik me af. Het is toch inmiddels wel bekend dat landen als Indonesië, Thailand etc. de doodstraf hebben voor drugshandelaars? Als men dus meent dat een paar rotcenten het risico waard zijn, dan moet men daar achteraf niet moeilijk over doen. Bovendien, waar halen wij het idee vandaan dat we ons mogen mengen in de wetggeving en rechtsgang van andere, zelfstandige landen? Als een vreemde mogendheid ons de wet zou voorschrijven, zouden we dat toch ook niet accepteren? De bemoeizucht gaat zelfs zó ver, dat actiegroepen illegaal in de dagelijkse praktijk in landen ingrijpen; Women on Waves ging demonstratief voor de kust bij Ierland en Portugal abortussen uitvoeren, en liet zelfs via drones morning-afterpillen droppen in Polen. (Let wel, het betreft hier vrije, westerse landen, met democratisch gekozen regeringen (hoewel vaste lezers weten hoe ik daar over denk, maar goed, for the sake of argument...), waar men ervoor kiest om niet elk kind te aborteren dat eventueel lastig is te combineren met een skivakantie - in landen waar vrouwen worden verkracht door de vijand, Afghanistan bijvoorbeeld, zie je ze niet- zeker bang om zelf afgedreven te worden!).  

 

Conclusie 

Respect is sowieso een verkeerde term voor wat we er eigenlijk mee bedoelen; het is een samentrekking van twee latijnse woorden, re en spectare, die  samengevoegd ''achteromkijken'' betekenen. De term stamt uit de tijd van de Romeinse Republiek, toen senatoren elk moment een mes in de rug konden krijgen van hun tegenstander. Het begrip respect getuigt dus van achterdocht ten opzichte van de ander (eerbied zou een veel beter alternatief zijn, volgens mij). 

 

Maar alle hierboven gegeven voorbeelden tonen aan dat we helemaal geen respect - of eerbied - hebben voor dat wat anders is. Integendeel. We gebruiken de term om ons wereldbeeld op te leggen. Alleen als je onze normen, waarden, wetten en denkbeelden overneemt, zullen we jullie respecteren. Daarom zie je ook zoveel oproepen (ook op deze site), met titels als ''China moet persvrijheid krijgen''. Waarom? Als de Chinezen dat echt zo belangrijk vonden, zouden ze er zelf wel voor opkomen, lijkt me. Het past in onze wens de wereld naar onze inzichten te hervormen, te herscheppen naar ons beeld. Dat is dat ziekelijk-calvinistische in ons; we moeten de ander bekeren. En omdat we sinds de jaren '60 niet meer geloven, hebben we dat concept moeiteloos overgebracht op onze andere ''verworvenheden''. Maar niet elk land zit te wachten op vrij drugsgebruik, homohuwelijk, pedopartijen en persvrijheid. Het zou ons sieren als we dat eindelijk eens inzien. Met alle respect, dat wel...

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer