Zorg en Welzijn
27 juli 2015 | door: Maurits Westerbeek, schrijver

Doek het MH17-rouwcircus een keer op

196 Nederlandse doden bij de MH17-ramp, dat waren er veel. Maar het is geen reden voor nationale rouw. Het enige dat die slachtoffers met elkaar gemeen hebben is dat ze in hetzelfde vliegtuig zaten.

"De taak van de regering is doen wat nodig is om de onderste steen boven te krijgen"

Rouw is besmettelijk. Medeleven verslavend. Sinds het neerhalen van de MH17 werden we overspoeld met informatie over de slachtoffers. We leerden ze kennen. Het voedde ons met een onbestemd gevoel dat wij allemaal dierbaren kwijtgeraakt waren. Weliswaar waren het dierbaren die pas dierbaar werden na hun dood. En eigenlijk dankzij hun dood. Maar gevoel is gevoel, het zoekt een uitlaatklep. Die vonden we in nabestaanden met wie we konden meeleven. Echte nabestaanden die werkelijk dierbaren verloren hadden.

 

We leefden mee, massaal en dat doen we nu al een jaar. Soms zakt het even af maar elk stukje, elk flintertje nieuws wakkert ons medeleven steeds opnieuw aan. Als de tekenen niet bedriegen kunnen we voorlopig voort. De herdenkingsbijeenkomst van 17 juli in Nieuwegein wordt een jaarlijks gebeuren. Verder is nog geen dader opgepakt en kan het lang duren voor het recht zijn loop zal hebben. Als dat ooit gebeurt.

 

Dat 196 mensen met dezelfde nationaliteit op dezelfde plek door dezelfde oorzaak het leven verloren, maakt van leed nog geen nationaal leed. Maar Rutte, Koenders en Timmermans stonden vooraan bij het herdenken. Misschien voelden ze zich niet op hun plek, maar er was druk. Het zou ze kwalijk zijn genomen als ze weg waren gebleven. Er wordt van ze verwacht dat ze voorgaan. In nationale rouw.

 

Rouwen is niet de taak van de regering. De taak van de regering is doen wat nodig is om de onderste steen boven te krijgen. Om schuldigen te identificeren en het recht zijn loop te laten hebben. Maar ministers zijn ook maar mensen. Misschien ook gevoelig voor collectieve zinsbegoocheling.

 

196 keer individueel leed is zelfs geen collectief leed. Het zijn 196 afzonderlijke gevallen, ondanks alle overeenkomsten (Eigenlijk 298, maar 102 ervan waren geen Nederlanders, dat voelt alweer anders.) Leed is privé, je deelt het hooguit met je naasten en met lotgenoten. Niet met onbekenden en niet met gezagsdragers. Maar het ene leed is kennelijk minder privé dan het andere. Vooral als het mediageniek is.

 

De burgemeester van Naarden vertelde op de radio dat ze nog regelmatig op bezoek gaat bij familie van een Naardens gezin dat omkwam in het luchtruim van Oekraïne. Ze had het niet over huisbezoeken bij Naardense slachtoffers van verkeersongelukken. Of bij overleden Naardense kankerpatiënten. We mogen aannemen dat ze daar niet over de drempel komt. Geef haar eens ongelijk! Het is leed waar ze niets mee te maken heeft. Maar wat is dan het verschil met MH17?

 

Er zijn ook andere burgemeesters. Die van Roden die in zijn gemeente ook met MH17 slachtoffers te maken heeft, vindt al die aandacht onrechtvaardig ten opzichte van allerlei andere slachtoffers. Hij heeft het door.

 

Medeleven is trouwens een overschatte emotie. Een hoogst onbetrouwbare zelfs. Vooral als het leed je niet aangaat. Of als het gespeeld is. Honderden miljoenen hebben gesnotterd bij de tragische lotgevallen van Kate Winslet en Leonardo DiCaprio op de zinkende Titanic. Echte authentieke emotie. Maar nergens goed voor. Zijn de nabestaanden, de echte, niet wij met zijn allen dus, gebaat bij de aanhoudende aandacht? Ze zeggen vaak van wel. Dat is het verslavende van medeleven, hoe meer je ervan krijgt, hoe langer je doorgaat met rouwen. Kom er dan maar eens toe het af te sluiten en verder te gaan met je leven.

 

Het is hoog tijd om bij zinnen te komen en het rouwcircus op te doeken. Steken we alle energie in boeven vangen.

Trefwoorden:
Zorg en Welzijn

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer