Rechtspraak
31 juli 2015 | door: RA de Jong

Hoe lang laten we de overheid nog graaien, draaien en blunderen?

In Nederland wordt duidelijk met twee verschillende maten gemeten. Maar de gewone burger trekt altijd aan het kortste eind. 

"Laten we nu basta zeggen! Genoeg is genoeg!"

In mijn blog met de titel Het Nederlandse omdenken heb ik geprobeerd aan te geven hoe de rechtsstaat hulpverleners behandelt, nadat ze zich naar eer en geweten ingezet hebben. Naar aanleiding van deze blog kwamen honderden reacties van lezers die ook geen barst meer snappen van het systeem wat ooit opgezet is om recht te doen aan slachtoffers.

 

Rechters staan ver van alle ellende af. Daders die ze moeten veroordelen krijgen korte straffen inclusief weekend verlof. In die weekenden kunnen ze zich dan weer lekker uitleven: verkrachting, een roofoverval en soms een moord. En hoe raar; nooit iemand van de betrokken instanties die het heeft zien aankomen en geen enkele instantie die de verantwoordelijkheid opeist. Het spreekwoord: “Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken”, is op velen van toepassing. Re-integreren is het motto. Of het maatschappelijke onrust veroorzaakt of de slachtoffers schoffeert kan ze niets schelen.

 

Wat wordt er dan wel adequaat aangepakt? Gillen op een plein of een waxinelichtje gooien! Dan is de rechterlijke macht direct in opperste staat van paraatheid. Snelrecht, media-aandacht en hoge straffen zijn ineens gerechtvaardigd. Adequaat (af)handelen is het credo. Op zich logisch, want de één heeft de “waardigheid van het Koninklijk Huis aangetast” en de ander een “valse alarmkreet” ten gehore gebracht. Zware vergrijpen als pedofilie, laaghartige roofovervallen en andere misdrijven tellen blijkbaar minder zwaar.

 

Hoe zit het trouwens met de aanpak van hoogopgeleide, integere en aalgladde criminelen met witte boorden? Types die zelden gestraft worden omdat ze op onaantastbare posities zitten, bulken van “ons” geld en genoeg corrupte vriendjes hebben om een vervolging of veroordeling af te wenden. Mannen die zich niet bezighouden met het kruimelwerk, maar gaan voor luxe en status. En als het onverhoopt toch tot een “gedwongen” ontslag leidt krijgt betrokkene over het algemeen een nog lucratievere functie in de schoot geworpen.

 

Witwas-advocaten, vastgoedmagnaten, corrupte ambtenaren, foute topmanagers en frauduleuze politici, om er maar een paar te noemen. Miljoenen, nee miljarden worden er over de balk gesmeten. Overdreven? Ja in hun ogen overdreven gezeik van het gepeupel, maar in de ogen van degenen die het geld moeten ophoesten is het onverklaarbaar en totaal onverteerbaar.

 

Een paar voorbeelden om het geheugen op te frissen. Kort geleden werd er besloten om een aanbesteding te doen voor het serviesgoed van de Europese Unie, kosten 2 miljoen euro voor het tafelzilver en ruim € 550.000,00 voor het serviesgoed. Natuurlijk moet het bestek van zilver zijn. Europarlementariërs eten stijlvol. Welke idioot verzint het om voor bijna 3 miljoen euro aan servies aan te schaffen?

 

Vier dubieuze straaljagers voor minimaal 4,5 miljard euro. Mislukte ICT-projecten die tot op heden meer dan 21 miljard kosten. Het samenvoegen van krijgsmachtonderdelen, het mag circa 1 miljard kosten. De Betuwelijn, hoppa, tussen de 9 en 18 miljard euro en nog steeds oplopend. Elektronisch Patiënten Dossier: 300 miljoen euro en ja hoor, in 2012 de stekker eruit. Miljarden aan Griekse staatssteun waar Nederland geen cent meer aan zou bijdragen, weet u nog wel? Dat was de belofte vóór de verkiezingen. Na de verkiezingen liggen de zaken toch altijd net iets anders.

 

De verbouwing van het Binnenhof, beraamd op minimaal een half miljard euro. Deze verbouwing zal in ieder geval “sober en doelmatig” worden, zegt een oud-minister, wier naam veel lijkt op die van de beroemde oorlogsarchitect Speer. Ook toen werden kosten nog moeite gespaard om het de baas naar de zin te maken.

 

Heeft het woord democratie in Nederland eigenlijk nog wel enige betekenis? Niks in dit land is meer heilig. Politieke partijen hebben prachtige verkiezingsprogramma´s en dito beloftes. Stem op ons, krijg je een vlaggetje of petje. Is de zetel eenmaal veiliggesteld dan wordt de verkiezingsbelofte in rap tempo vergeten en kunnen de kiezers barsten. Beloftes breken hier in Nederland sneller dan borden tijdens een  Griekse bruiloft. Het hele politieke bestel is er op gericht om linksom of rechtsom bakken geld los te peuteren van de agerende burgers. Maar betalen zullen we! De belastingen stijgen jaarlijks. Nieuwe belastingen worden verzonnen, niet nivelleren maar genereren.

 

En de politiek? Die trekt zich nergens iets van aan en smijt het geld er met containers tegelijk uit.

 

Bejaarden worden uit verzorgingshuizen gegooid omdat ze niet de juiste indicatie hebben. Zorgverzekeraars bepalen welke medicijnen er gegeven moeten worden aan ernstig zieken. Zij bepalen inmiddels ook welke artsen goed voor je zijn. Premie en eigen risico schieten omhoog. Minder kwaliteit voor steeds meer geld. Megabonussen voor slecht presterende en falende managers, de kranten staan er bol van. Voor hulpverleners zijn er geen mogelijkheden voor een loonsverhoging. Nee, … wel voor zinloze projecten.   

 

Werklozen worden door onze premier afgeschilderd als lui en werkschuw. Rutte gaf, in zijn functie als VVD-leider, af op mensen die na hun ontslag meteen een WW-uitkering aanvragen en niet eerst proberen ander werk te vinden. "Ze hebben het adres van het UWV al in hun hand". Op zich niet zo vreemd, de gewone burger komt na ontslag in een onzekere financiële situatie terecht. Hoe anders is dat als parlementariër? Als je daar na drie maanden je baan verliest (al dan niet te wijten aan jezelf), krijg je tenminste twee tot vier jaar een royale wachtgeldregeling. Als parlementariër hoef je de eerste jaren gelukkig niet naar het UWV, waar je overigens geen uitkering krijgt als het ontslag aan jezelf te wijten is. In Nederland wordt duidelijk met twee verschillende maten gemeten. Maar de gewone burger trekt altijd aan het kortste eind.

 

Jan met de korte achternaam, die blij is met zijn baan en die voor minder wordt ontslagen dan de hierboven genoemde wapenfeiten, zorgt er middels belastingafdrachten wel voor dat de dames en heren op het pluche hun levensstijl voort kunnen zetten. En laten we de financiële crisis veroorzaakt door de banken onder toezicht van de Nederlandse overheid, de vele reorganisaties en faillissementen niet vergeten, waardoor het gros van de 600.000 werklozen de afgelopen jaren vaak tevergeefs eindeloos heeft gesolliciteerd om aan werk te komen. Dankbaar moet je zijn, nederig en klein: Ja inderdaad als burger, niet als topfunctionaris.

 

Snapt u het nog? Laten wij ze nog eindeloos graaien, draaien en blunderen? Of zeggen we nu eindelijk basta! Genoeg is genoeg! Er moet wat veranderen! Teken de petitie via deze link: http://www.activism.com/nl_NL/petitie/graaien-draaien-en-blunderen-door-de-overheid/65789 en deel massaal. Honderdduizenden Nederlanders denken er immers hetzelfde over. 

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer