Geschiedenis
8 september 2015 | door: Vester Bergmans, Coördinator vluchtelingenwerk en filosoof

Er zijn veel te veel vluchtelingen

Vluchtelingen: gelukszoekers of hulpbehoevenden, profiteurs of harde werkers, fundamentalisten of gelovigen, buitenlanders of medeburgers, mensen of beesten? Vlucht niet weg en kies een kant!

"Een oordeel vellen op basis van onwetendheid is het begin van haat, geweld en oorlog."

“Ze komen hier alleen maar om te profiteren! Ze pikken onze huizen in, teren op een uitkering en integreren totaal niet! Ik heb niets tegen de Islam, maar die moslims moeten zich wel aanpassen hier, anders moeten ze maar vertrekken! Er blijft niets van Nederland over met zoveel buitenlanders!”

 

Zomaar wat kreten die men tegenwoordig om de haverklap hoort, zo niet zelf uitkraamt. Men kan vluchtelingen op het oog hebben, buitenlanders, allochtonen, Marokkanen en Turken, Polen en Roemenen, zwarten, moslims, ga zo maar door. Het is toch allemaal één pot nat, nietwaar?

 

“Maar zo is het wel!” wordt nog nageroepen met een streng op en neer gaand wijsvingertje erbij dat de vermeende waarheid van de uitspraken moet benadrukken. Stiekem denkt zo iemand dat het allemaal ratten zijn, die verdelgd en zeker niet opgevangen moeten worden. Maar hij is absoluut geen racist, nee dat zeker niet. Hij baseert zich enkel op de welbekende ‘feiten’.

 

Wat word ik toch moe van zulke lieden, niet omdat ze onwetend zijn, maar omdat ze zo serieus genomen worden en omdat ze denken dat ze het recht hebben om hun ondoordachte mening de wereld in te slingeren. Onwetendheid op zich is niet erg, maar een oordeel vellen op basis van onwetendheid is het begin van haat, geweld en oorlog.

 

“Ik mag zeggen wat ik wil, want we leven in een vrij land!” Fout, fout en nog eens fout. Je mag zeggen wat je wil, maar niet omdat je in een vrij land leeft. Ik mag toch ook niet iemand neerschieten, omdat er pistolen bestaan? (“Klopt die vergelijking wel?” hoor ik onze ‘kritische’ gespreksgenoot denken).

 

Waarom zijn we de vrijheid van meningsuiting ooit een recht gaan noemen? Ik heb helemaal geen recht nodig om vrij te kunnen zijn in het openbaren van mijn gedachten of gevoelens. Ik ben al vrij, dus die vrijheid kan en hoeft mij niet toegekend te worden. Ik heb geen muurtje nodig van waarachter ik allerlei ‘meningen’ toeschreeuw naar mensen die mij toch niets kunnen maken. Haal het muurtje weg (dat wil zeggen het recht, niet de vrijheid zelf) en eens kijken wie er nog een grote mond heeft!

 

Wanneer je gebruik maakt van je vrijheid, moet je accepteren dat daar consequenties aan vast kunnen zitten, dat meningen als beledigingen kunnen worden opgevat met alle gevolgen van dien. Het is altijd een risico – je mening uiten –  dat juist niet ingeperkt zou moeten worden door de bescherming van de wet, omdat bepaalde mensen dan plots het lef krijgen hun bekrompen ideeën tentoon te spreiden, vaak van achter dat andere muurtje dat social media heet. En die ideeën vormen een gevaar, zeker wanneer ze gedoogd worden door ons andersdenkenden, zo leert de geschiedenis. Anders gezegd: recht en vrijheid hebben wellicht minder met elkaar te maken dan we denken. Vrijheid wordt niet mogelijk gemaakt door er ruimte aan te geven of door haar af te schermen; echte vrijheid heeft geen ruimte nodig.

 

Ik verschuil mij in ieder geval niet achter welk muurtje dan ook en accepteer dat spreken, net als handelen, nu eenmaal een risico is dat niet licht opgevat moet worden. Spreken is een vorm van handelen en vereist moed, zeker in het openbaar (lees Hannah Arendt!). En dus spreek ik me  uit – in alle vrijheid –  tegen de macht van het vooroordeel in Nederland, in Europa, in het Westen. Ik verzet me tegen de opmars van de kortzichtigheid die ruim baan krijgt. Ik kom op voor hen die in een hoek worden geduwd nog voordat ze ergens zijn binnengekomen. Ik pik het niet langer dat klinkklare onzin een luidere stem heeft dan rechtvaardigheid en verstand. Ik moet schreeuwen, wij moeten schreeuwen, want de kracht der stilte begrijpen zij toch niet. Het is tijd voor een revolutie, tegen het vooroordeel, voor de mensheid!

 

Ja, er zijn veel vluchtelingen. Veel te veel. En ja, dat is een probleem. Want te veel oorlog is een probleem. Sommige oorlogen echter – in de vorm van scherpe discussies, want geweld levert alleen maar nog meer vluchtelingen op – moeten gevoerd worden om de zoete smaak van de vrede weer te proeven. Ik ben die smaak vergeten, in dit land, en ik wil hem weer terug krijgen. De dingen zijn helder en duidelijk nu, zwart en wit, voor en tegen, goed en kwaad. Er is geen grijs gebied, geen middenweg of compromis. Laten we de strijd met die duidelijk zichtbare opponent aangaan niet op de manier van Martin Luther King – want dat werkt hier en nu niet – maar in de stijl van zijn tegenhanger Malcolm X: “by any means necessary!

 

Aan welke kant staat u?

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Vester Bergmans, Coördinator vluchtelingenwerk en filosoof
Er zijn veel te veel vluchtelingen - 8 september 2015



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Nu 50% korting: 9,95 euro incl bezorging!