Midden-Oosten
8 september 2015 | door: Bram Lambrechts

Verbazingwekkende verontwaardiging

De verontwaardiging wordt pas groot wanneer we aan den lijve geconfronteerd worden met de problemen van de 'ver-van-mijn-bedshow'.

"Surfen op de golf van de verbazingwekkende verontwaardiging is verregaand."

Ik zou willen beginnen met enkele cijfers: 72 miljoen, 150 duizend en 28 duizend. Deze cijfers zijn achtereenvolgens alle doden die in de Eerste Wereldoorlog, de Eerste Golfoorlog en de dagelijkse hoeveelheid aan mensen die sterven aan hongersnood in Afrika en Azië. Deze lijst zou eindeloos lang kunnen zijn, maar toch wordt er amper bij stilgestaan. De verontwaardiging wordt pas groot wanneer we aan den lijve geconfronteerd worden met de problemen van de 'ver-van-mijn-bedshow'.

 

Sta me toe verder te gaan met nog een andere datum: maart 2011. In Syrië vonden er grootschalige demonstraties plaats tegen het regime van Assad. Deze protesten werden omgedoopt tot de Arabische Lente, maar al snel bleek dit uit te mondden in een bloederige burgeroorlog waarvan nu ook het resultaat bij ons zichtbaar is. Vier jaar werd er uitvoerig in de media over bericht, maar de verontwaardiging is nog nooit zo groot geweest als nu.

 

Nu de vluchtelingen plots massaal naar onze contreien afgezakt komen, krijgen we een mooie verdeeldheid onder het volk. Enerzijds zijn er zij die vinden dat geen enkele vluchteling welkom is en dat we ons eigen volk eerst moeten helpen. Anderzijds vormt er zich een kamp die de maatschappij een geweten willen schoppen en vinden dat iedereen solidair moet zijn met de vluchtelingen. Waar de overgrote meerderheid van dat laatste kamp de afgelopen vier jaar is geweest, is me jammer genoeg niet duidelijk. Begrijp me niet verkeerd, ik ben voorstander van alle acties om deze mensen te helpen. Maar om nu mee te surfen op de golf van de verbazingwekende verontwaardiging, vind ik wat verregaand.

 

Laten we ook met z'n allen niet in de val lopen om deze situatie fout te gaan interpreteren. Als we van dit probleem een louter humanitair probleem gaan maken, doen we onrecht aan de oorzaak van het probleem. Het is en zal altijd een deels politiek probleem blijven. Dit conflict is niet een week geleden ontsponnen. Dit is al jaren een probleem, maar nu we  aan den lijve met de échte slachtoffers van de oorlog in Syrië geconfronteerd worden, springen we met z'n allen recht. Ridiculer kan haast niet.

 

Laten we het probleem op politiek vlak oplossen op de plaats waar het daadwerkelijk misloopt, namelijk in Syrië zelf. Ik zag laatst op het journaal een prachtige getuigenis van een jonge vluchteling. Hij had maar een vraag aan Europa en dat was niet om te mogen verblijven in Duitsland, Frankrijk of België. De vraag was enkel dat het probleem opgelost kon worden in zijn eigen land, zodat hij terug kon gaan naar zijn eigen dorp, opnieuw met zijn vrienden kon voetballen op het plaatselijk voetbalveld en zijn broek mocht verslijten op de lokale basisschool. Kortom, hij vroeg een rustige en vredevolle jeugd. Die jeugd zal hij niet vinden in een vreemd Europees land en dat weet hij maar al te goed.
 

In de krant De Morgen las ik dat België 4.564 vluchtelingen moet opnemen. Een vlugge blik op de site van het federaal planbureau leert ons dat er in 2013 5.3 miljoen particuliere huishoudens in België waren. Deze cijfers tonen aan hoe opgeblazen het vluchtelingenprobleem wordt, terwijl er over de echte problemen geen woord meer over gerept wordt in de media. Dagelijks sterven er nog zo veel mensen in het oorlogsgebied, maar het hele land staat op zijn kop omdat het probleem plots voor onze voordeur postvat. Het is een zeer complex probleem dat niet ondergesneeuwd mag worden door de vluchtelingenproblematiek.

 

Tot slot wil ik ook nog even aandacht vragen voor een specifieke groep onder de vluchtelingen, namelijk de kinderen. Welke verwachtingen mogen wij hebben naar de volgende generatie kinderen uit Syrië en zijn buurlanden? Elk kind heeft een terdege basis in zijn leven nodig om tot persoonlijke ontwikkeling te komen. Kinderen leren van eerdere generaties en vormen op deze manier een eigen scala aan waarden en normen. Op dit moment is deze basis niet aanwezige, met welke goede intenties deze ouders ook naar hier komen. Het lijkt me dan ook niet onwaarschijnlijk dat er onder de vluchtelingen een tienjarige jongen rondloopt die op latere leeftijd de nieuwe dictator van een Arabisch land wenst te worden. Moest dit gebeuren, laten we dan vooral met z'n allen de verontwaardiging uitschreeuwen en met de beschuldigende vinger wijzen.

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 51
Maak een interview van uw opiniestuk
> Meer