Ontwikkelings-samenwerking
21 september 2015 | door: Alexander van Eijk

Europa kan nog eens wat leren over de liefde voor de medemens

De EU kan het maar niet eens zijn over de vluchtelingencrisis, maar dat is geen excuus voor de bevolking om het ook maar onbelangrijk te vinden. Wij kunnen nog best wat leren van het gezellige Gambia.

"Met z'n allen naar Gambia emigreren, daar bestaat de liefde tussen mens en medemens gelukkig wel."

Deze zomer was ik twee weken vrijwilligerswerk aan het doen in Gambia. Hier zag ik, tot mijn ultieme voldoening, het harde werken van de burgers die zich compleet inzetten voor het goede doel. Ik bevriendde al snel een man van een goed doel die waarschijnlijk anoniem zal willen blijven. Hij was van een netwerk van tientallen organisaties met als doel de verbetering van de situatie van alle kinderen in Gambia. Iedere middag ging ik samen met hem lunchen en al snel spraken wij over de politiek, iets waar je zeker mee moet oppassen in Gambia. Na het meelopen met de mensen van verschillende goede doelen en zelf ook een klasje van 40 jongeren les gegeven en samen een debat gevoerd te hebben was ik zo stomverbaasd van de gastvrijheid en bereidwilligheid van de vrijwilligers, leraren en organisatoren. Vooral was ik zelf onder de indruk van de kinderen. Telkens maar weer kwamen jongeren met een immense ambitie om verandering te brengen in het land en vooral hun lokale gemeenschap. Waarom zijn de goede doelen en al die vrijwilligers dan nog eigenlijk nodig?

 

Het antwoord hierop kreeg ik al snel van mijn nieuwe lunchmaat. De politiek van het land zit met bijna geen uitzondering vol met zakkenvullers, mannetjes met grote titels en minder dan geen intentie om de handen uit de mouwen te slaan. Een andere man die ik sprak vertelde over een congres niet zo lang geleden in Gambia. Hiervoor kwamen Europese delegaties naar de hoofdstad om ontwikkelingsinitiatieven te bespreken, met name voor Gambia. Al in al, een goed voorbeeld van de diplomatie in actie. Alleen, zo dacht de Gambiaanse overheid er niet over en de diplomaten kregen te horen dat ze 72 uur hadden om het land te verlaten.

 

Verdere teleurstelling voelde ik toen ik, wachtende op een afspraak met een lokale politicus, zat in de wachtkamer van een ministeriegebouw. De tafel lag vol met kranten, allen vol met lofverhalen van de grootse president en zijn uiterst effectieve ministers. Nou was ik nu zelf al een tijdje in het land en kon zelf zien dat het in de realiteit nou niet echt zo was. Toch staat ieder dorp bomvol met VN-organisaties en goede doelen, zo zat er in het dorp waar ik verbleef het kantoor van de VN-organisatie voor mensenrechten en het dorp ernaast was compleet gebouwd door SOS Kinderdorpen, allemaal compleet gevuld met lokale werkers en ook door Gambianen gerund. Zo zie je dus al snel, het echte werk voor de burger van Gambia wordt niet gedaan door de overheid, maar door de Gambiaanse burger zelf.

 

Toen kwam ik dus weer thuis, blij dat ik weer in het schone, veilige Europa was waar alles wel gewoon goed geregeld was. Dacht ik, in ieder geval.

 

De kusten van Griekenland en Italië staan nu vol met vluchtelingen, zoals u weet. Die vluchtelingen dachten net als ik dat het hier allemaal zo schoon, veilig en goed geregeld was, maar helaas, het zij niet zo. In de politiek wordt erover gedebatteerd tot in de hilarische lengtes, staatshoofden roepen van de daken over een humanitaire crisis dat Europa zeer veel last gaat leveren, maar waar wij wel tegen kunnen als wij het samen aanpakken. Mooie woorden, als er wat mee gedaan wordt.

 

Deze mensen, want dat zijn ze; niet zomaar "vluchtelingen", staan er tot nu toe toch wel echt alleen voor. In Griekenland komen ze aan en worden in opvangcentra gegooid, wie het iets beter wil hebben moet naar het volgende, grotere opvangcentrum lopen door de bergen van Lesbos in de brandende Griekse hitte, velen moeten hun kinderen meeslepen en nog meer lijden onder de zwakte die altijd na zo'n lange reis komt. Meerijden met een lokale Griek is tevens ook ten strengste verboden.

 

Ineens kreeg ik flashbacks naar mijn tijd in Gambia. Overheden die niks bereiken en politici die maar al te weinig aanspreekbaar worden gesteld. Toch was in Gambia de bevolking nog wel bereid om iets te doen, er waren concrete resultaten te zien van grootschalige projecten waar de mensheid wel zeker baat bij heeft. Jammer genoeg is dat iets dat ik hier toch wel echt mis.

 

In Engeland lees je in de Daily Mail hoe vakantiegangers de vakantie uit de hel moesten hebben door het migrantenprobleem en worden deze mensen die alles hebben achter gelaten voor een betere toekomst tot "boatpeople" gedenigreerd. Want wat is nou erger dan op je welverdiende vakantie je moeten bekommeren om je medemens? Hier in Nederland zie je op tv interviews met vrouwen in de winkelstraat die worden gevraagd om een donatie, maar eigenlijk gaan ze net even shoppen dus hebben ze het geld zelf net iets te hard nodig. Op Facebook, een heuse zee vol met berichten over het mensenleed en hoe erg we het allemaal wel niet vinden, terwijl er maar een paar honderd kilometer ten zuiden van ons een echte zee vol zit met echt mensenleed. We zijn het er allemaal overeen in heel Europa dat de situatie te vreselijk is en dat er iets gedaan moet worden, maar ook echt zelf iets doen gaat ons allemaal toch net iets te ver. Nee, dat soort banaliteit zie je niet van de Gambiaanse burgers.

 

De mensen die nu iedere dag aankomen op de zuiderkusten van Europa zijn het vertrouwen verloren in hun eigen overheid, in dat aspect ben ik zelf ook vluchteling.

 

Maar verlies de hoop nog niet. Voor zover ik het zie, hebben wij als Europese burgers twee opties. Ten eerste, we moeten de druk leggen op onze politici om wel echt actie te ondernemen en er moet meer lof komen voor de politici die wel zijn of haar nek uitsteekt, want die zijn er ook zeker. Meer lof moet er ook komen voor de organisaties die nu bezig zijn in de opvangcentra en op de kusten, zonder publieke steun zijn die organisaties ook machteloos. Om nou in je eentje naar Lampedusa te reizen en brood uit te gaan delen is prachtig, maar het levert ook te weinig op. Dit probleem kan en zal alleen maar worden opgelost door gezamenlijke actie van de Europese Unie en haar lidstaten.

 

De tweede optie die ik zie is met z'n allen naar Gambia emigreren, daar bestaat de liefde tussen mens en medemens gelukkig nog wel.

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Alexander van Eijk
Europa kan nog eens wat leren over de liefde voor de medemens - 21 september 2015



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer