Europa
27 oktober 2015 | door: Charles van den Broek, schrijver en historicus

''Wir schaffen das'' is geen beleid, maar populisme

Het is verontrustend dat er mensen zijn die Merkels ad hoc uitspraak aanzien voor visie en beleid. Zelfs haar eigen ministers vallen haar af. Hoezo ''vooruitziende blik''?

"De Nederlandse politiek heeft geen visie, maar de Duitse evenmin!"

In de bijdrage Duitse lessen en Nederlandse zorg rond het vluchtelingenbeleid, steekt de schrijfster (Andrea Walraven-Thissen) de loftrompet over het ''Duitse beleid'' ten aanzien van de vluchtelingenstroom. Maar hoewel het stukje zeker de nodige woorden verbruikt (ze is bijna net zo breedsprakig als ik), is mij na lezing niet echt duidelijk waar dat Duitse beleid nou eigenlijk uit zou bestaan. Er worden allerlei zaken opgesomd, maar concreet is het nergens. Het lijkt meer vanuit ''een gevoel'' (iets wat voorstanders van immigranten vaak de tegenstanders verwijten) te zijn geschreven, dan gebaseerd op feiten.

 

Het is natuurlijk waar dat het Nederlandse optreden niet beschuldigd kan worden van enig inzicht, idealisme of visie (maar dat is -laten we eerlijk zijn- al jarenlang het kenmerk van de vaderlandse politiek). Dat kan ook bijna niet anders met een Tweede Kamer waarvan het aantal leden overeenkomt met het gecombineerde IQ van die volksvertegenwoordiging. Maar is dat van Duitsland dat wel? Ergens gaan staan, en à l'improviste uitroepen dat ''iedereen welkom'' is, lijkt meer op een populistische uitbarsting dan een weloverwogen politiek besluit.

 

Heeft Merkel dan niks geleerd van het vergelijkbare, en even zinloze als belachelijke, optreden van de Europese Peppi en Kokki, ook wel bekend als Guy Verhofstadt en Hans van Baalen? Temeer daar men binnen enkele weken al op  ''Wir schaffen das'' moest terugkomen. Wir schaffen das gar NICHT! Plaatselijke bestuurders, politieagenten, en (niet te vergeten) Wutbürger komen massaal in verzet. Pegida groeit als kool, en er blijkt een steeds grotere kloof tussen bevolking en politiek te ontstaan. Als er al sprake is van beleid, dan heeft dat wel een averechts gevolg. 

 

Brussel

Nou is dat een verschijnsel dat we in heel Europa zien, burgers die hun leiders niet meer vertrouwen. Geen wonder; wie Europa een beetje volgt, ziet steeds meer uitwassen van Brusselse dwingelandij. De Grieken zijn gedwongen bezuinigingen door te voeren waar ze zelf nooit de vruchten van plukken, om als alibi te dienen om belastinggeld door te sluizen naar banken die (alweer!) zélf te veel risico hadden genomen met Griekse obligaties. En in Portugal stemde men onlangs voor een linkse meerderheid, maar de president benoemde (om Brussel te paaien) een rechtse regering! In hetzelfde kader lijkt de immigratiestroom te passen. Brussel lijkt wel de eigen bevolking te willen vervangen voor een hen meer welgevallige.

 

Merkel lijkt met haar gastvrijheid (op kosten van haar kiezers, dat dan weer wel), vooral bezig met haar eigen gang naar Canossa. Duitsland moet boete doen voor haar zonden uit het verleden. Daarin past het merkwaardige incident van afgelopen week, toen Bibi Netanyahu zei dat niet Hitler, maar de groot-moefti van Jeruzalem de aanstichter van de Holocaust was. Merkel was er als de kippen bij om te verklaren dat het wel degelijk de Duitsers waren die dat feit op hun kerfstok hadden (alsof ze er bijna trots op was!; neem ons onze schuld niet af!).

 

Ironie

Europa is wat de vluchtelingencrisis betreft ook buitengewoon hypocriet. Ten eerste hebben we allerlei vage, onbetrouwbare bewegingen steun toegezegd (net als in Oekraïne), die we op geen enkele manier kunnen waarmaken. We hebben het militaire apparaat namelijk nagenoeg wegbezuinigd. En zelfs als we dat leger nog wel hadden, met de huidige generatie testosteronvrije hipsters ga je de oorlog ook niet winnen; die maken zich drukker over hun caffeinevrije Latte macchiato, toef sojamelk, met snufje kaneel (stoer!), dan over de teloorgang van de cultuur waar ze deel van uitmaken. Geïndoctrineerd door linkse jaren-'70-denkbeelden waarin elke cultuur even veel waard is (en dus feitelijk niks waard is), staat men ''ironisch'' in het leven. Ironisch is hier een eufemisme geworden voor defaitisme; als de islamitische staat in Europa wordt uitgeroepen, hebben ze in elk geval alvast een baard....  Ondertussen hebben we -als EU - wel (alweer!) een stabiel regime (één van de weinige in de regio) aan het wankelen gebracht, en zijn dus mede schuldig aan het menselijk leed en de daaruit voorvloeiende vluchtelingenstroom. (Laten we trouwens ook niet vergeten dat de Syriërs tot een jaar of vijf geleden feestend de straat op gingen als er weer eens een geslaagde (zelfmoord)aanslag in Israel was, hetgeen volgens mij wel iets zegt over de ''gematigdheid'' van hun geloofsbeleving - maar dit terzijde).

 

Ten tweede is het op zijn minst dubbelhartig te noemen dat we de bewaking van de buitengrenzen overlaten aan buitenlandse mogendheden. Eerst betaalden we Khadaffi een godsvermogen om de Afrikanen tegen te houden (en lieten we hem vervolgens vallen als een baksteen toen het er op leek dat hij afgezet ging worden), en nu neemt Recip Erdogan een zelfde soort positie in. Nou kun je veel van Turken zeggen, maar zachtzinnig gaan ze bij dit soort karweitjes zelden te werk.

 

Mensenrechten

Dat geeft het volgende beeld; Europa als humanistisch bolwerk, zonder noemenswaardig leger, staat als moraalridder boven alle partijen. Wij zijn vrijdenkers, kinderen van de zowat heilig verklaarde Verlichting (die uitreindelijk óók in een bloedbad eindigde, of zijn we de Franse Revolutie alweer vergeten?) voorvechters van (het bedachte concept) mensenrechten, bakermat van de democratie, vrijhaven voor elke seksuele voorkeur, etc., etc,... Maar we betalen wel een semi-dictator als Erdogan om (met geweld) de ons onwelgevallige vluchtelingen tegen te houden. We besteden het geweld uit. Je wilt wel biefstuk eten, maar niet horen dat daarvoor de koe geslacht moest worden, dus.  

 

Toch maakt in sommige kringen Merkel (ondanks alle bewijzen van haar falen, haar onkunde, en haar politieke paniekvoetbal) nog steeds goede sier als ''Mutti'' Merkel. Maar de kritiek zwelt aan. Een nieuwe bijnaam is al ''Ankara Mekka'', en zelfs op de ARD heeft men haar afgebeeld met hoofdbedekking. Wat drijft haar?

 

Die eeuwige oorlog

Dat is uiteraard dat onuitroeibare schuldgevoel dat de Duitsers zichzelf hebben bezorgd door de Tweede Wereldoorlog. Merkel, en mensen als zij, zien deze vluchtelingenstroom als een kans om ''het goed te maken'', wellicht geïnspireed door de woorden van Goethe; ' Een goed mens verontschuldigt zich voor gemaakte fouten, een groot mens herstelt ze''.

 

Allemaal leuk en aardig, zeker in de Biedermeieromgeving van Goethe, maar hier gaat het om veel grotere zaken. Deze instroom is vrijwel onbeheersbaar geworden. Men kan het zelfs veel beter betitelen als volksverhuizing. Met onoverzienbare gevolgen. In veel opzichten is de islamisering reeds begonnen. Vrijwel elke kritiek op een religie die in elk opzicht onverenigbaar is met de Europese denkbeelden (uit heden of verleden), doet men met name in Duitsland direct en resoluut af als neo-fascisme. Hoe lang kan dat nog goed gaan? Er zijn al meerdere aanslagen geweest op asielcentra, alsook op de Keulse kandidaat voor het burgemeesterschap.

 

Bob Dylan zong al eens dat de tijden aan het veranderen waren, alleen wil de politieke en culturele elite er nog niet aan. Die blijft de burgers immigranten opdringen, en andersdenkenden verketteren. Puur uit misplaatst idealisme. Merkel kan wel eens de grootste miskleun uit haar carrière hebben gemaakt. In haar poging iets goeds te doen, kan ze achteraf wel meer bloed aan haar handen blijken te hebben, dan het regime dat ze wilde doen vergeten. Dat er mensen zijn als mevrouw Walraven-Thissen die dat als visie en beleid zien, is buitengewoon verontrustend... 

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Charles van den Broek, schrijver en historicus
Ratificatie Oekraïneverdrag is een bewuste provocatie van Rusland - 19 december 2016
De reactie van links op verkiezing Trump legt gevaren voor democratie bloot - 20 november 2016
Sinterklaasfeest moet helemaal verdwijnen - 4 oktober 2016
Donorwet; achterhaalde oplossing bedacht door een achterhaalde partij - 19 september 2016
Nederland ligt onder vuur - 12 mei 2016
Euthanasie; niet omdat het moet, maar omdat het kan - 23 februari 2016
John Lennon is net zo gevaarlijk als IS - 23 november 2015
De Derde Wereldoorlog is allang bezig - 17 november 2015
Welkom aan vluchtelingen is dekmantel voor diepe mysanthropie - 4 november 2015
''Wir schaffen das'' is geen beleid, maar populisme - 27 oktober 2015
Merkel en het gelijk van Nostradamus - 22 oktober 2015
Vrijheid van meningsuiting staat echte inspraak in de weg - 12 oktober 2015
De val van Rome 2.0 komt eraan - 9 oktober 2015
Ambassade-model: dé oplossing voor het vluchtelingenprobleem - 27 september 2015
Het Brussels complot - 15 september 2015
Eigen volk eerst! - 12 september 2015
Antisemitisme is back; with a vengeance - 11 januari 2014
Oudejaarsconferences; stop ermee! - 2 januari 2014
De doodstraf; echt het einde - 3 december 2013
Stop de waardeloze wetenschap - 23 september 2013
Boycot de boycotters - 18 augustus 2013
Atheïsten moeten wat logischer worden - 24 mei 2013
Steun de STER met cultuursubsidie - 14 mei 2013
Een studie rechten maakt nog geen goede pleiter - 30 maart 2013
Wetenschap versus geloof leidt tot kapitaalvernietiging - 18 maart 2013
Columns worden wel gelezen, maar niet altijd goed begrepen - 28 februari 2013
Atheïsten missen fatsoen en innerlijke beschaving - 22 februari 2013
China is niet de nieuwe wereldmacht - 4 december 2012
Emancipatie werkt tegen de vrouw - 18 november 2012
Koop ook eens dingen waar je niets aan hebt - 10 november 2012
Diepgang en denken worden overschat - 26 oktober 2012
Geweld is zinvol - 2 oktober 2012



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer