Generaties
10 november 2015 | door: Marre Taal, Trainer & coach

Behandel dementerende ouderen niet als kleine kinderen

We zetten alles op alles om ervoor te zorgen dat pasgeboren kinderen een goede start krijgen. Maar we verwaarlozen de laatste fase van het leven. Ouderen missen persoonlijke aandacht.

"Zodra de diagnose wordt gesteld dreigt de grond onder iemands voeten vandaan te zakken"

De zorg rondom bevalling en kraamperiode is in Nederland prima georganiseerd. Er zijn verloskundigen, gynaecologen, kraamverzorgers en verpleegkundigen. Toekomstige ouders krijgen een gigantische hoeveelheid informatie en hulp aangeboden. Daarom is het vreemd dat we ons zo weinig focussen op de laatste en moeilijkste jaren van iemands leven. Zorg en aandacht voor deze fase staat in schril contrast met de geboortezorg. Volgens de laatste bevindingen van de Inspectie voor Gezondheidszorg is er te weinig tijd om ouderen persoonlijke aandacht te geven. Dat moet snel veranderen.

 

Dementie

Ouderdom komt met gebreken en is een slijtageproces waar niemand aan ontkomt en naar uitkijkt. Lichaamsfuncties verslechteren, reflexen worden trager en hersencapaciteit gaat achteruit. Indien er sprake is van dementie gaat de vermindering van de verstandelijke vermogens in een versneld tempo achteruit. Zodra de diagnose wordt gesteld dreigt de grond onder iemands voeten vandaan te zakken.

 

Een half jaar geleden viel mijn schoonvader van 86 van zijn fiets en werd vanwege een gebroken heup van een kort ziekenhuisverblijf naar een revalidatiecentrum gebracht. Als gevolg van een hersenbloeding kwam hij moeilijk uit zijn woorden en een arts constateerde een beginnende vorm van dementie. Vanaf dat moment begon de ellende pas echt.

 

Niemand benaderde hem nog als de verstandige en intelligente man die hij was geweest. Ondanks de vele heldere momenten die hij wel degelijk had deed zijn mening er ineens niet meer toe. Het verplegend personeel was gemotiveerd, maar had geen tijd om te wachten op vragen en antwoorden. Hij kon zich immers niet meer uitdrukken en het duurde te lang om een gesprekje aan te gaan en zijn bedoelingen te achterhalen.

 

Verlies van autonomie

Zijn vrijheid werd ingeperkt. De kleding lag klaar, bedtijden lagen vast en er werd gegeten wat de pot schaft. Zomaar naar buiten mocht niet. Langzaam werd hem iedere vorm van autonomie ontnomen en daarmee verdween zijn laatste restje eigenwaarde. Naast het verdriet over de functiebeperking stapelden gevoelens van eenzaamheid, frustratie en boosheid zich op. Het duurde niet lang voordat hij opstandig werd. Hij sloeg met zijn vuisten op tafel, stond op en liep weg. Maar de deur zat op slot.

 

Door weinig persoonlijke aandacht is niet gek dat ouderen reageren met frustratie, agressie, boosheid en apathie. Volgens een rapport van Volksgezondheid voelt meer dan de helft van de 85 plussers zich eenzaam en 14 procent voelt zich zelfs extreem eenzaam. De stap naar kalmerende medicatie is klein, want de gemiddelde verpleeghuisarts schrijft al bij 3 op de 4 ouderen sufmakende medicatie voor.

 

Snelle symptoombestrijding

Vanwege tijdgebrek zijn we in Nederland gewend geraakt aan snelle symptoombestrijding. De oplossing is even simpel als effectief. Behandel dementerende ouderen niet als kleine kinderen, maar neem ze serieus. Met een portie geduld, een luisterend oor en een dagelijks gesprek kunnen ouderen zich in de herfst van hun leven gelukkiger voelen. Daar kan geen dure medicatie tegenop.

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer