Kunst en Cultuur
29 november 2015 | door: Maurits Westerbeek, freelance publicist

Zwarte Piet, symbool van verzet tegen het wild geraas der 'antiracisten'

Zwarte Piet moet voorlopig blijven. Hem geruisloos door de achterdeur afvoeren is buigen voor de dwingelandij van de zelfbenoemde elite van 'antiracisten'.

"Ten strijde trekken tegen Zwarte Piet is verkwisting van zijn antiracistisch potentieel"

Sinterklaas gaat het echt wel redden zonder Zwarte Piet. Maar dat de laatste opgeofferd kan worden om de lieve vrede te bewaren, is een vergissing. Er staat meer op het spel. De dwingelandij van de elite der 'antiracisten' die iedereen langs hun racistische maatlat legt, neemt steeds groteskere proporties aan. Vooral van het verzet tegen die dwingelandij is Zwarte Piet nu een symbool.

 

Strijd tegen Zwarte Piet is populistisch

De anti-ZwartePietbeweging heeft succesvol een wig gedreven in de Nederlandse bevolking en ze hoefden de kunst alleen maar af te kijken. Wilders zaaide tweespalt door als doelwit de Islam als zodanig te kiezen. Vervang Islam door Zwarte Piet en Wilders maakt geruisloos plaats voor Quinsy Gario c.s. Net als bij de Islam lijkt ook het uitroepen van Zwarte Piet tot doelwit meer gericht te zijn op populistisch politiek gewin dan op het bereiken van het beweerde doel: het einde van racisme.

 

Cultuur kan Zwarte Piet kan veel slimmer inzetten tegen racisme

'Zwarte Piet is racisme!' Spandoekkretologie, wankel gefundeerd op subjectieve beleving en op incidenteel misbruik van zijn naam. Alsof iemand zou voorstellen homoseksualiteit te verbieden omdat homo ook als scheldwoord in zwang is. Verbanning van Zwarte Piet schiet zijn doel ver voorbij: het terugdringen van echt racisme. Daarmee wordt bovendien zijn wel degelijk aanwezige antiracistisch potentieel verkwist. Juist als symbool heeft hij betekenis. Want natuurlijk doet de zwarte knecht van de blanke Sint een beetje denken aan de vroegere slaven van rijke blanke plantagebezitters.

 

Quinsy Gario is slechte grappenmaker

Zolang hij de Sint met hand- en spandiensten ter zijde staat kunnen cabaretiers grappen over Zwarte Piet maken en zo op subtiele wijze racisme aanstippen. Columnisten en andere begeleiders van maatschappelijke processen hebben ook hun middelen. Creatieve, speelse, intellectuele middelen. Een dichter, een theatermaker kan zich er aan wagen. Iemand als... daar is hij weer: Quinsy Gario. Hij schijnt het allebei te zijn, maar hij voelt zich meer thuis in de rol van populistisch politicus strooiend met platte leuzen. Misschien is hij gewoon niet zo'n goede dichter/theatermaker. Eerder een slechte grappenmaker.

 

Te laat

Voor herbezinning op een rol voor Zwarte Piet in de strijd tegen racisme is het waarschijnlijk al te laat, de stellingen zijn ingenomen. Hij wordt opgejaagd in een arena waar populistische kampen tegenover elkaar op de barricaden staan.

 

Er dreigt meer van hetzelfde

Het hoofd buigen voor het wild geraas van Gario en zijn makkers zal de deur openzetten naar meer van hetzelfde. Wie bepaalt hoe de samenleving naar zichzelf en naar zijn verleden kijkt? Dat moeten we niet overlaten aan fundamentalisten en populisten van ongeacht welke overtuiging. Want mocht een eventueel definitief ten grave dragen van Zwarte Piet het racisme niet de verwachte genadeklap toebrengen, het valt niet uit te sluiten, dan hebben ze een nieuw doelwit nodig. En het kan altijd misplaatster en onzinniger. De voortekenen bedriegen niet.

 

Stigma van 'blackfacing' leidt tot zelfscensuur

De verbeten strijd tegen Zwarte Piet staat niet op zichzelf. In de VS is 'blackfacing' al zo'n taboe dat zelfs hoge cultuur zijn toevlucht neemt tot zelfcensuur. De New York Metropolitan Opera laat het expliciet zwarte personage in Verdi's Otello bij gebrek aan zwarte tenoren nu door een ongeschminkte blanke tenor vertolken.

 

Strijd tegen racisme krijgt racistische trekken

In Nederland is de dubieuze inzet van de racismekaart al doorgeschoten naar 'Black Twitter' en 'white privilege'. Racisme is als discussieonderwerp geen zaak voor blanken meer. Wie de pech heeft nergens in zijn stamboom een exotische voorouder te kunnen vinden, heeft het nakijken. Napraten is het enige wat rest, zelfs als je Sunny Bergman of Asha ten Broeke heet. De fellow-travellers worden afgedankt als ze niet meer nodig zijn. Daar kan Wilders misschien nog wat van leren.

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer