Vrijheid en Gelijkheid
18 december 2015 | door: Tamara Straatman, NLP Quality of Life Coach

De ultieme kerstgedachte van 2015: #mlnw

Om ons allen met elkaar te verbinden ben ik een fotoproject gestart: Moslims en niet-moslims hand in hand, vrede op aarde. Ik zou jou willen vragen, hetzelfde te doen...

"Huidskleur, afkomst of geloof. Het is onbelangrijk. De taal van de liefde kent geen grenzen..."

Nog een paar dagen tot kerstmis. Het feest van warmte, liefde en gezelligheid. De dagen waarop wij allen met onze geliefdes en dierbaren samenzijn. Het gevoel van saamhorigheid. De heerlijkste gerechten met zorg en liefde bereid. Maar dit is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Er zijn momenteel talloze vluchtelingen in ons land. Ver weg van hun eigen thuis. Hun thuis dat al maanden, soms al jaren onveilig is. Zij kennen niet die veiligheid die wij in ons Nederland kennen. En ze zijn op de vlucht.

 

Op de vlucht voor oorlog. En wij geven ze het gevoel dat ze niet welkom zijn. Ook al spreken ze geen Nederlanders, dat krijgen ze wel mee. Ze zijn op de vlucht omdat hun eigen land niet veilig is. En wij geven ze ook hier niet die geborgenheid die zo belangrijk is. Het gevoel van niet welkom zijn, terwijl je doodangsten uitslaat. Op de vlucht met je kind, op weg naar een land. Een land dat jou niet wil. Een land dat bekend zou zijn om zijn tolerantie, hedendaags allesbehalve tolerant is.

 

De slachtoffers uit Parijs eren wij met de Franse vlag. De slachtoffers uit de rest van de wereld hebben nooit een eigen vlag gekregen. Parijs is dagenlang het meest besproken item. De aanslagen in de rest van de wereld vinden we bijna normaal. Het wordt nauwelijks besproken op het nieuws. Europese helden worden massaal geëerd. Moslims die zich opofferen om een bom op te vangen, dat stelt niets voor. Want ook daar hoor ik bijna niemand over. Het doet mij pijn. Verdomd veel pijn.

 

Wanneer zijn wij Nederlanders zo onbeschoft geworden? En leg nu voor een keertje eens niet de schuld bij de ander. Maar durf eens naar binnen te kijken. Want dan ben jij een held voor mij. Iemand die de situatie onder ogen durft te komen zoals hij nu is. En ik vind hem vreselijk! Jij niet dan? Een samenleving waarin de spanning voelbaar is. Waar weinig ruimte is voor tolerantie, respect en saamhorigheid. En is nota bene bijna kerstmis! Het feest waarin iedereen liefde zou moeten voelen. Waarin iedereen zich welkom voelt. Warmte en genegenheid, dat zie ik nauwelijks.

 

Ik zie mensen pijn en angst hebben. Pijn voor wat hen is aangedaan. Angst voor herhaling. Maar wordt het nu niet eens tijd voor vergeving van elkaar? In plaats van eeuwig verdriet en boosheid voelen. Blijven hangen in een onrustige samenleving, waarin alles draait op haat en nijd. Waarin macht de boventoon voert. Wordt het niet eens tijd om elkaar in de arm te nemen. Elkaar om vergiffenis te vragen. Begrip voor elkaar te tonen. Met liefde communiceren. Met een open houding verwelkomen. Elkaar steunen, voor elkaar zijn. Voor elkaar zorgen, omdat we allemaal mensen zijn.

 

Huidskleur, afkomst of geloof. Het is onbelangrijk. De taal van de liefde kent geen grenzen. Het is jij en ik, in onze puurste vorm. Niemand is erop uit elkaar pijn te doen, ook al doen we dat misschien wel. Maar dat kom door dat ene muurtje, die omhoog getrokken is. We raken daardoor meer en meer van elkaar verwijderd. En dat is nu net niet de bedoeling. Willen we overleven als mens, zullen we samen de strijd moeten winnen. Het gevecht om onze vrijheid, dat is niet tussen ons. Wij moeten elkaar liefhebben, steunen en troosten. Dat is wat mensen doen, horen te doen. Elkaar liefde geven.

 

Om ons allen met elkaar te verbinden ben ik een fotoproject gestart: Moslims en niet-moslims hand in hand, vrede op aarde. Ik zou jou willen vragen, hetzelfde te doen. Neem elkaar bij de hand, praat met elkaar. Over je angsten, je boosheid, je dromen en je wensen. Geef elkaar hoop. Steun elkaar. Laat elkaar het mooie in de mens weer terugvinden. Want dat is heel hard nodig, in een samenleving als deze. Doe het desnoods voor onze kinderen, zet je ego voor een keertje opzij. Laat je hart verwarmen, wees zelf hartverwarmend. De simpele kleine dingen, een gebaar. Een lach, een vriendelijk knikje. Laat elkaar weten dat we welkom zijn. Dat we van elkaar houden, no matter what. Dat is mijn kerstwens voor 2015. En wat is de jouwe?

 

Na de aanslagen in Parijs ben ik gestart met mijn fotoproject, omdat ik de mensen met elkaar wil verbinden. Ik zag vanaf de zijlijn van alles gebeuren. Dingen die zo niet goed voelde voor mij. Mijn maag draaide er letterlijk van om. Ik zag de verwijdering tussen de mensen, die via alle kanten werd aangestuurd. Met mijn project hoop ik mensen meer bewust te maken. Meer begrip en tolerantie voor elkaar. Het wordt tijd voor positieve media! Nieuws vanuit het hartje.

 

Bekijk hier mijn oproep bij ‘Jan rijdt rond’ op npo3: http://www.npo.nl/jan-rijdt-rond/19-11-2015/KN_1675623/POMS_KN_2592843

 

De foto’s die Jan heeft genomen: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.716352708508851.1073741837.712974982179957&type=3

 

En bekijk hier mijn allereerste serie: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1076493189062184.1073741858.100001045404091&type=3        

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 8
Dreig desnoods met sancties
> Meer