Natuur en Milieu
23 februari 2016 | door: Herman Gallé

De Deinende Dobber

Voor de hengelaar is het 'sport', ontspanning, hobby, natuurbeleving of wat dan ook. Het dier vecht voor zijn leven. Is dat eerlijk?

"Hengelen heeft niets met sport te maken. Legale dierenkwelling is het. Meer niet!"

Op zaterdag 13 februari fietste ik op weg voor een paar boodschappen langs de vaart in mijn dorp. Ik ontwaarde daar een aantal gigantische paraplu’s langs de waterkant. Begrijpelijk, want het was slecht, koud en miezerig weer. Achter die paraplu’s zaten mannen. Mannen met hengels. Kolossale hengels. Ze visten. In wedstrijdverband.

 

Ik moest ineens denken aan een verhaal van Godfried Bomans. Die had zich aangesloten bij de plaatselijke hengelsportvereniging. Daartoe had hij een enorme hengel aangeschaft waarmee hij dacht indruk te maken bij de andere vissers. De hengel was zo lang dat hij er bijna de overkant van de vaart mee haalde. Een bestuurslid fluisterde hem toe dat ‘meneer misschien beter met een klein hengeltje aan de overkant kon gaan zitten’...

 

Grappig! Toch is het ‘sport’vissen allerminst een grappige, onschuldige bezigheid. Ik heb zelf in mijn jeugd gevist en ook later als volwassene gooide ik wel eens een hengeltje uit. Veel ving ik meestal niet en dat vond ik eigenlijk wel fijn. Het gebeurde namelijk wel eens dat een voorntje, baarsje of ander geschubd wezentje in mijn broodpluimpje hapte alsmede in dat gemene haakje. Dan bekroop mij onontkoombaar een schuldgevoel en een diep medelijden. Het angstige, paniekerige gespartel, vreselijk! Soms lukte het me het diertje zonder al te veel schade te onthaken en terug te zetten waar het hoorde. Moest ik hier wel mee doorgaan?

 

Uiteindelijk besloot ik de hengel en accessoires te laten voor ze waren, namelijk: attributen waarmee dieren worden gekweld.

 

Mijn vader vertelde mij als kind dat vissen geen pijn voelden omdat het koudbloedige dieren waren. En wie was ik om de woorden van mijn vader in twijfel te trekken? Mijn vader, die milde, lieve man met hart voor mens en dier. Hij geloofde het ongetwijfeld zelf.

 

We weten intussen dat vissen, als gewervelde dieren, pijn, angst en stress ervaren. Niks koudbloedig en dus geen pijn! Het spartelende vluchtgedrag van de aan de haak geslagen vis zegt al genoeg. Het dier lijdt! Ik ben er van overtuigd dat we een ander, mens noch dier, geen onnodig leed mogen aandoen.

 

Sportvissen. Voor de hengelaar ‘sport’, ontspanning, hobby, natuurbeleving etc. De vis vecht voor zijn leven. Is dat eerlijk?

 

Wet Dieren, artikel 2.1: Het is verboden om zonder redelijk doel of met overschrijding van hetgeen ter bereiking van zodanig doel toelaatbaar is, bij een dier pijn of letsel te veroorzaken dan wel de gezondheid of het welzijn van het dier te benadelen.

 

Is een aantal uurtjes ontspanning voor de hengelaar een ‘redelijk doel’ waarvoor bij dieren (vissen) pijn en letsel mag worden veroorzaakt en het welzijn mag worden benadeeld? Is de vergelijking met het stierenvechten – waar praktisch alle Nederlanders toch tegen zijn – te ver gezocht? Daar worden toch dieren ter vermaak van mensen gemarteld tot de dood er op volgt?

 

De ‘echte’ sportvisser zal tegenwerpen dat niet het doden van de vis  beoogd wordt, maar slechts het vangen. En de vis wordt immers met de meeste zorgvuldigheid onthaakt en teruggezet? Ja, idealiter gesproken zal dat het geval zijn. Maar we weten ook dat bijvoorbeeld in de zogenaamde rallyvisserij de dieren ruw worden onthaakt en vaak rücksichtslos aan hun lot worden overgelaten en in plastic zakken een langzame, smartelijke verstikkingsdood sterven. Het vangen, onthaken en terugzetten is voor de vis natuurlijk sowieso een pijnlijke, angstige en stressvolle ervaring die we het dier zouden horen te besparen. Het feit dat vissen hun pijn en doodsangst niet kunnen uitschreeuwen maakt waarschijnlijk dat veel mensen niet beseffen wat ze de dieren aandoen. Hun gegil zou waarschijnlijk voor velen aanleiding zijn nooit meer een hengel ter hand te nemen.

 

Wordt het geen tijd onze verantwoordelijkheid als beschaafde mensen onder ogen te zien en onze zucht naar vermaak en ontspanning niet langer te bevredigen door het toebrengen van leed aan onschuldige, weerloze dieren? De Deinende Dobber, Ons Genoegen, De Voorn, het klinkt allemaal erg gezellig, maar in club- en wedstrijdverband pijn, angst en stress veroorzaken bij wezens die ons geen kwaad (willen) doen en gewoon willen leven zoals de natuur dat heeft bedoeld is allerminst gezellig. Vissen is geen sport, maar dierenkwelling! Stop er mee.

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer