Vrijheid en Gelijkheid
3 juni 2016 | door: Ricky van der Pas, Student Politicologie

De vrije samenleving in gedrang

Acceptatie en tolerantie vormen het fundament van de vrije Nederlandse samenleving. Maar doordat de samenleving en haar normen en waarden onder grote druk komen te staan, vergeten we dat wel eens.

"Zodra we niet meer verdragen en elkander de vrijheid niet gunnen, zal het recht van de sterkste gelden."

Nederland is sinds lange tijd het toonbeeld van een multiculturele samenleving, die gebaseerd is op acceptatie en tolerantie. Acceptatie van elkaar; van jouw geloof; van mijn herkomst; van de cultuur van een ander. Het betekent dat wij elkaar respecteren om wie we zijn en wat we doen. Tolerantie maakt dat ik een ander blijf verdragen en respecteren ondanks de opvattingen, meningen en ideeën – verschillend van de mijne – die de ander erop nahoudt. Dit is de basis van de hedendaagse Nederlandse identiteit.

 

Bovenop deze twee fundamentele bouwstenen, acceptatie en tolerantie, gedijt een vrije samenleving - waar plek is voor iedereen, ongeacht afkomst, geloof, huidskleur of seksuele geaardheid, waar we gelijk zijn en waar vrijheid van onderwijs, van religie, van vergadering, van meningsuiting en drukpers heerst. Nederland is zo’n plek. Een samenleving waar vrijheid de norm is, waar we kunnen zeggen wat we denken en we doen wat we zeggen. Maar dat is op één enkele voorwaarde: namelijk dat we de vrijheid van een ander niet beperken en beschadigen. Dit is het kader waarin de samenleving beweegt. Maar haar grenzen worden opgezocht.

 

Wanneer men één van de eerdergenoemde bouwstenen wegneemt, wordt de samenleving instabiel en staat de vrijheid te wankelen. Zodra we niet meer verdragen en elkander de vrijheid niet gunnen, zal het recht van de sterkste gelden. Typische manifestaties van democratie (politiek pluralisme, een kritische oppositie en pers, fundamentele burgerrechten zoals gelijkheid en de vrijheid van meningsuiting) zullen geleidelijk verworpen worden.  Zonder acceptatie en tolerantie is de vrije samenleving niet meer dan een lege droom en zal het instorten onder haar eigen gewicht. De vrijheid die we in dit land genieten, moeten we koesteren. Door haar vanzelfsprekendheid vergeten we dat wel eens te doen.  

 

Momenteel is er veel aan de hand in de wereld. Er werpen zich problemen op waar de politiek veelal geen antwoorden voor heeft. Onze toekomst is vager en ook in ons eigen landje zijn dingen aan het veranderen. Deze ontwikkelingen zorgen ervoor dat de samenleving onder steeds grotere druk komt te staan en dat er veel wordt geëist van onze principes, normen en waarden. Zonder dat we het merken, trekken we langzaamaan muren op binnenin de samenleving. De bouwstenen van de vrije samenleving worden vergeten. Acceptatie en tolerantie maakt plaats voor angst en intolerantie, dat op zijn beurt weer leidt tot haat en agressie.

 

Zonder dat we het merken, heerst in de vrije samenleving een verstikkende politieke correctheid, die ons een zelfcensuur oplegt. Hierdoor kunnen we niet langer meer zeggen dat we daadwerkelijk denken, omdat we bang zijn dat onze meningen niet getolereerd worden. Zonder dat we het merken, accepteren we niet langer andere culturen en geloven, omdat we bang zijn dat er onder de boerka een bom verstopt zit of dat de moskee een broedplaats voor extremisten is. We maken de muren slechts hoger en dikker.  

 

Laat ik duidelijk zijn. De vrijheid van de een mag de ander geen schade berokkenen. Wanneer de grenzen van de vrije samenleving waarin wij leven door iemand bewust overschreden worden (laat ik mij uitdrukken in de woorden van de Rotterdamse burgemeester, Ahmed Aboutaleb) rot dan toch op. Maar zij die ervoor kiezen binnen deze grenzen te leven, de vrije samenleving te respecteren en zich te vereenzelvigen met de Nederlandse identiteit, moeten de vrijheid en de ruimte krijgen zich in dit land te manifesteren.

 

Wij mogen niet vergeten dat acceptatie en tolerantie het verschil maken tussen een vrije (democratische) samenleving en een samenleving waar repressie, geweld en autoritarisme heerst. Laten we daarom proberen elkaar weer te vinden in een samenleving waar we daadwerkelijk samen zijn.  

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Ricky van der Pas, Student Politicologie
Erdogan wint, de democratie verliest - 18 juli 2016
De vrije samenleving in gedrang - 3 juni 2016



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer