Debat
27 juni 2016 | door: Maurits Westerbeek, publicist

De rassenwaan van Quinsy Gario

Dat we niet meer, zoals vroeger, allemaal dezelfde kranten lezen, programma's kijken en beluisteren, leidt tot toenemende raciale tegenstellingen in Nederland. Ieder zijn eigen onbetwistbare waarheid.

"Preken voor eigen parochie, voor de verandering vanaf de kansel van de rassenvijand. Omdat het kan."

Wat vooral opvalt aan de polarisatie van het 'racismedebat' van de laatste jaren, mede aangezwengeld door Quinsy Gario, is dat het naadloos aansluit bij de versnippering van het medialandschap van de laatste vijftien jaar. Iedereen vindt er moeiteloos zijn weg naar een internetmedium, Youtubekanaal of Facebookpagina waar hij zich thuis voelt. Waar de werkelijkheid gepresenteerd wordt zoals hij die voelt. Ondersteund door een selectie van 'feiten' die hij wil weten, in hapklare voorgekauwde brokken die alleen nog maar doorgeslikt hoeven te worden. Aan elkaar geplakt door opiniemakers die de 'waarheid' vertellen, de waarheid die strookt met zijn onderbuikgevoel. De opiniemakers die heersen op hun eigen media-eilanden zijn orakelende goeroes geworden die hun gelovigen op maat bedienen.

 

Rassenwaan

Quinsy Gario is een van de mediagoeroes die hartstochtelijk proberen de harten en hoofden van Nederlanders van vooral zijn eigen kleur te vergiftigen met rassenwaan. Nederlanders van de ene kleur worden klakkeloos en integraal benoemd tot profiteur, die van een andere tot slachtoffer. Naast media die alleen gelovigen van elke soort bedienen, zijn er nog steeds onafhankelijke media die alle partijen aan het woord laten. Ook interessant voor goeroes omdat het ze de kans geeft het wereldbeeld dat ze propageren in bredere kring salonfähig te maken.

 

Zo kreeg Gario van NRC Handelsblad op 18 juni de gelegenheid een opiniestuk te schrijven. Het pretendeert in te gaan op een eerder opiniestuk van een blanke Nederlander. Een stuk dat niet eens geplaatst had mogen worden, als het aan Gario lag. Omdat het betoog daarin van 800 woorden samen te vatten zou zijn in de hashtag #whitefragility (bedacht door Gario), uiteraard zonder argumenten. Hij weigert te geloven dat iemand met de kleur wit gekwetst kan worden. Lange tenen zijn immers het alleenrecht van zij die niet wit zijn.

 

Preken voor eigen parochie

Gario hoefde dus niet de moeite te nemen inhoudelijk op het stuk in te gaan en dat kwam goed uit. Hij zag zijn kans schoon, hij gebruikte de ruimte die hem door de 'witte, geprivilegieerde mannen' van de NRC ter beschikking was gesteld om te doen wat hij altijd doet: zijn eigen wereldbeeld er nog een keer in hameren. Preken voor eigen parochie, voor de verandering eens vanaf de kansel van de rassenvijand. Omdat het kan.

 

Witte geprivilegieerde mannen

Een voorbeeld van het discours a la Gario: Hij doet geen enkele moeite te laten zien dat de eventuele privileges van de 'witte, geprivilegieerde mannen' van huidskleur zouden afhangen. Dat idee is namelijk een van de pilaren van zijn rassenleer. Dus niet iets wat ter discussie staat. Dat weet zijn achterban ook, de enige die hij met zijn verhaal in de NRC bedient. Gario discussieert niet, zeker niet met de rassenvijand. 'Witte, geprivilegieerde mannen' moeten hun mond houden, omdat ze wit zijn en dus niet kunnen oordelen over het slachtofferschap van Gario en zijn volgelingen.

 

Verzet tegen islamitisch onderwijs is ook racisme

Nog een voorbeeld uit zijn schotschrift in de NRC: Als je van alles racisme kan maken, dan ook van het weren van een islamitische school in Zoetermeer. De vraag opwerpen of het goed is kinderen eenzijdig op te voeden in een religieus/culturele setting die wereldwijd momenteel allerminst als onproblematisch te boek staat, getuigt in de Gariodoctrine uiteraard alweer van 'wit superioriteitsdenken.' Deze keer moet een rechter (vast wel wit, man en geprivilegieerd) het ontgelden. Hij (of misschien wel zij) wordt van 'geweld' tegen de grondwet en tegen moslimkinderen beschuldigd door af te keuren bedenkingen tegen islamitisch onderwijs racistisch te noemen. Geweld nog wel! Misschien had de rechter zich hier niet in moeten mengen. Maar het is zeker dat 'moslimkinderen' er niet om gevraagd hebben tot moslimkinderen te worden opgevoed. Opvoeden is nu eenmaal per definitie een vorm van opdringen. En opdringen lukt niet altijd zonder geweld.

 

In zichzelf gekeerde kliekjes

'Wij vinden elkaar op internationale verzamelplaatsen, buiten de verstikkende dagelijkse realiteit van uitsluiting op basis van ons ras, etniciteit, sekse, seksualiteit en/of geloof,' schrijft Gario op het eind van zijn schotschrift in het lijfblad van de witte geprivilegieerde man. Wat beneemt een ruimdenkend mens de adem, een vrije discussie waaraan iedereen zijn bijdrage kan leveren? Of met gelijkdenkenden bij elkaar kruipen, elkaar stelselmatig bevestigen en tegengeluid verketteren? Gario's pr-strategie strookt met de praktijk van in zichzelf gekeerde kliekjes op dubieuze internetsites, facebookpagina's en youtube-kanalen die elk de waarheid in pacht menen te hebben.

 

Vrijheid is een gevaarlijk wapen

Wat multiculturele samenleving heet, gaat veel verder dan de gevreesde tweedeling waar Gario net zo hard aan timmert als Wilders. Niet alleen de Twitterscheldcultuur van laagopgeleid (blank/gekleurd/moslim/autochtoon) Nederland maakt dat duidelijk; ernstiger is het dat die categorie in hun ideeën gesterkt wordt door mensen die beter zouden moeten weten. Goed opgeleide mensen kloppen tegenstellingen op op grond van ras, godsdienst etcetera. Vrijheid is een gevaarlijk wapen in handen van hen die er onbewust, vanwege verstandelijke beperkingen, of bewust met twijfelachtige agenda's, zoals Wilders en Gario, misbruik van maken. Soms zou je er stiekem naar verlangen dat vrijheid van meningsuiting in bepaalde gevallen onder verboden wapenbezit viel.

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer