Rechtspraak
18 juli 2016 | door: Herman Gallé

Het paardenoffer

Het is diep treurig dat ook in de rechtspraak dieren nog steeds slechts beschouwd worden als dingen die je kunt beschadigen.

"Dieren zijn schuldeloos maar ook rechteloos."

Mijn vertrouwen in de Nederlandse rechtspraak is vrij groot. Een burger die in aanraking komt met het justitieel apparaat kan rekenen op een eerlijke en ‘rechtvaardige’ behandeling. Dat ook ons systeem niet volmaakt is en soms behoorlijke uitglijders kent is de afgelopen jaren wel aangetoond door een aantal foute vonnissen waarbij onschuldige mensen soms voor lange tijd achter de tralies werden gezet. Een groot goed is dan wel weer dat deze blunders in alle openheid zijn hersteld en de veroordeelden zijn gerehabiliteerd.

 

Normaal gesproken neem ik het oordeel van de rechter(s) serieus en ga ik er van uit dat alle aspecten van de zaak zijn meegenomen en afgewogen in het uiteindelijke oordeel. In de Leeuwarder Courant las ik onlangs echter een verslag van een zaak die mijn vertrouwen toch weer een knauw gaf.

 

Een 72-jarige man koelde zijn boosheid op de buurvrouw door een paard dat aan de buurvrouw toebehoorde ernstig te mishandelen. Hij injecteerde het dier met vervuild water. Het paard werd erg ziek en kampt nog steeds met gevolgen van deze dwaze actie. Afgezien van het leed dat het dier is aangedaan is de eigenares met hoge kosten opgezadeld voor medische behandelingen.

 

De dader zat er niet zo mee. Want het paard was volgens hem toch al haast niks meer waard. Zelfs de slager zou er bijna niks meer voor geven. De harteloze wijze waarop deze man over het dier sprak is even verbijsterend als de schurkenstreek die hij leverde door het ziek te maken.

 

Niet minder verbijsterend was in mijn ogen de eis van het OM - € 250,-- boete!! – en de uitspraak van rechter Christine Koelman. Zij achtte bewezen dat hier sprake was van ‘beschadiging van een dier’. De dierenbeul kwam weg met een werkstraf van slechts 20 uur! Het willens en wetens mishandelen van een weerloos dier om de eigenares te treffen wordt dus simpelweg afgedaan met een cadeautje voor degene die deze laffe daad op zijn 72-jarig geweten heeft.

 

Ik vind dit een schande en begrijp niet hoe zowel de officier van justitie als ook de rechter hiermee denken ‘recht’ te doen. Alleen al de term ‘beschadiging van een dier’ is een totale miskenning van (de intrinsieke waarde van) het dier. Een paard is een levend wezen met gevoel en kan dus lijden. Het is diep treurig dat ook in de rechtspraak dieren nog steeds slechts beschouwd worden als dingen die je kunt beschadigen.

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer