Sport
2 september 2016 | door: Alessio Cuomo, Filmmaker

Een medaille voor de waardige verliezer

Waarom is sport verworden tot een kille strijd der ego's met eindeloos veel belangen, afgunst, haantjes en vooral heel veel lange tenen? Sport moet niet verdelen, maar verbroederen.

"We zijn de prestatie belangrijker gaan vinden dan het spel zelf"

Sommige mensen kunnen het. Waardig verliezen. Neem Epke. Hij is de beste. Hij traint vier jaar, hij vliegt door de lucht, hij grijpt mis en valt. Stilte. Camera draait weg. Leeft hij nog? Even is Epke zonder bewustzijn, zonder medaille, zonder land. Dan staat hij op en maakt alsnog zijn oefening af. Als hij naar de camera's loopt voor een eerste reactie is daar: de glimlach. Een glimlach die lijkt te zeggen: “Tja, dit kan natuurlijk altijd gebeuren. In Londen was ik de beste en nu ben ik de verliezer.” Een groot mens.

 

Epke beheerst de kunst van het relativeren. Een zeldzaamheid in de sport. Als een van de weinigen ziet hij het nog steeds als een spel. Een spel dat onderdeel is van een 2000 jaar oud toernooi, dat ooit als doel had jonge mannen hun fysieke kwaliteiten te laten tonen en de relatie tussen de verschillende steden te bevorderen. Het ging dus niet om de atleet zelf. Het was geen ego-strijd, maar een nobele en pure krachtmeting. De atleten vertegenwoordigden iets groters. Sportiviteit, broederschap.

 

Terug naar deze tijd. Als atleten vandaag de dag verliezen staan ze te vloeken, smijten met hun hardloopschoenen, gaan met elkaar op de vuist, of erger: hun coaches ontkleden zich woedend voor de jury. Wat hebben zij gemeen? Ze kunnen allen niet tegen hun verlies. Zij denken dat zij het belangrijkste zijn en stellen hun prestatie boven de Olympische gedachte.

 

Reden hiervoor is dat wij de prestatie, en daarmee de sporter zelf, belangrijker zijn gaan vinden dan het spel zelf. Wat ooit een vermakelijk spelletje was tussen sterke, slimme en snelle mannen en vrouwen, is verworden tot een kille ego-strijd met eindeloos veel belangen, afgunst, haantjes en vooral heel veel lange tenen.

 

Dat het bij voetballen gebeurt is al erg genoeg. We kijken niet meer op als supporters niet voor hun team zijn, maar tegen het andere. Als scheidsrechters worden uitgescholden. Als de sporter vals speelt, bijvoorbeeld door onterecht de bal te claimen bij een inworp. De theatrale schwalbes. Dit onsportief gedrag was toch nooit de bedoeling van sport? Doordat alles breed wordt uitgemeten op TV, krijgen we ineens heel veel begrip voor hun woede-uitbarstingen, hun onsportief gedrag of hun 'teleurstellend resultaat'.

 

Door de massahysterie rond grote evenementen zijn we vergeten de sport in perspectief te zien. Even voor de duidelijkheid. Het is niets meer dan een wedstrijdje rondjes rennen, een stukje zwemmen of over een latje springen. Wat we vroeger ook deden op het schoolplein. Je bent in de bloei van je leven en neemt deel aan een prachtig toernooi in Rio. Geniet. Je prestatie is slechts vermaak voor het volk. Maak je overwinning of verlies niet te groot. Je hebt niet de Nobelprijs gewonnen voor de Vrede of het medicijn tegen kanker ontdekt. Je hebt gewoon een stukje het hardst gelopen van iedereen.

 

Wat vroeger op het schoolplein als kinderachtig werd bestempeld: namelijk boos worden als je verloren had, wordt in de grote mensenwereld normaal gevonden. Sterker nog: we zien het nu als hart voor de zaak hebben, of topsportmentaliteit. Jammer, want laten we niet vergeten dat er veel schoonheid schuilt in groots verliezen. Sommige mensen kunnen het. Sprinter Churandy Martina die na de verloren 100 meter finale zegt blij te zijn. Hij is trots dat hij met Bolt mocht racen en Nederland bedankt dat ze de wekker voor hem hebben gezet. Een groot mens.

 

Of neem hardloopster Abbey D'Agostino, die samen met Nikki Hamblin hard viel tijdens de finale van de 5000 meter en vervolgens deze directe concurrent overeind hielp met de woorden: “Sta op. Dit zijn de Olympische Spelen, we moeten finishen." Twee grote mensen. Kun je je voorstellen dat tijdens de WK-finale Cristiano Ronaldo van het veld gedragen wordt door tegenstander Pogba?

 

Dit is een ode aan zij die nog mooi kunnen verliezen: de sportieve atleet die de concurrent de hand reikt, de sporter die ondanks een verloren race met opgeheven hoofd een ererondje maakt door het stadion; de verliezer die nog kan glimlachen en het publiek bedankt.

 

Voor deze atleten moet er bij de volgende Olympische Spelen een medaille komen. Een platina medaille voor de waardige verliezer. Dat metaal is namelijk dertig keer zeldzamer dan goud.

Trefwoorden:
Sport

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Alessio Cuomo, Filmmaker
Een medaille voor de waardige verliezer - 2 september 2016



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer