Wetenschap
4 oktober 2016 | door: Jasper Smit, Student Sociale Geografie, Universiteit Utrecht

Niet het Engels, maar de didactiek is het probleem op universiteiten

Op Nederlandse universiteiten is er bij een grote groep docenten een gebrek aan didactisch vermogen, dit moet worden opgelost.

"Universiteiten moeten gaan investeren in het didactisch vermogen van hun personeel"

In het artikel van Kaya Bouma (Volkskrant, 27 september) wordt ingegaan op het Engels van docenten aan verschillende universiteiten in Nederland en dat docenten de Engelse spreekvaardigheid vaak slecht machtig zijn. Verreweg de meeste studenten zullen dit beamen, want soms is het beschamend. Het is inderdaad een reëel probleem omdat wij onze kennisindustrie promoten en daarmee mee willen draaien met topuniversiteiten over de hele wereld en hier getalenteerde studenten en financiën mee binnen te krijgen. De academische taal is Engels, dus is deze taal nodig om dit niveau bij te benen.

 

Maar, ik denk dat er naast het slechte Engelse spreekvaardigheid iets veel groters speelt bij een grote groep academisch personeel. Veel van het personeel heeft het niet in zich, of is er nooit op getraind, om daadwerkelijk les te geven aan studenten en mist dan ook het didactisch vermogen om informatie over te brengen. Hierdoor wordt de optimale vorm van kennisoverdracht niet gevonden en zullen studenten alsmede hun resultaten hieronder lijden en op termijn de maatschappij. Vraag blijft echter wel wat de optimale vorm is.

 

Het gebrek aan didactisch vermogen bij academisch personeel komt doordat zij van nature veelal geen docenten zijn, maar onderzoekers. Het verzorgen van colleges ‘hoort erbij’ om onderzoek te kunnen en mogen doen. Saaie hoorcolleges zijn eerder regel, dan uitzondering bij een aantal faculteiten. Zeker met de komst van telefoons, laptops en andere manieren om ‘nuttiger’ bezig te zijn, is het veel gemakkelijk om niet meer naar het saaie verhaal te luisteren dat vooraan wordt verteld.

 

Slechts enkelen hebben van nature didactische vaardigheden en zijn dan ook in staat om de stof op een leuke, toegankelijke maar ook inspirerende manier over te brengen en ervoor te zorgen dat het op de juiste manier aankomt. De docenten zouden hier meer steun moeten kunnen krijgen. Zeker bij ouder personeel, die vaak al jaren colleges verzorgen ontbreekt het didactisch vermogen meer en meer. De uitstraling die docenten hebben is niet hetgeen de studenten anno 2016 mogen verwachten. Het moet fris, inspirerend, aantrekkelijk en technologisch goed worden. Powerpointsheets moeten toegevoegde waarde hebben en het kort samenvatten.

 

Het gebrek aan Engelse taal is niet de grootste issue. Het grootste probleem is het gebrek aan didactisch vermogen bij een groot deel van het personeel. Hier moet hulp bij geboden worden. Een hoorcollege van tweemaal drie kwartier is lastig om te geven, dat is zeker zo. Maar is dit dan nog wel de goede manier om kennis over te brengen? Moeten de hoorcolleges nog wel gegeven worden in de vorm zoals ze nu zijn? Het passief studeren werkt niet meer in een maatschappij vol concurrentie en competitief gedrag.  Of moet dit niet nog sneller worden ingevoerd als universiteiten hiermee al bezig zijn? Mijn devies aan universiteiten is dan ook om te investeren in de hoorcolleges door het personeel te trainen op didactisch vermogen. Er moet gedacht worden aan een andere optimale vorm om kennis over te dragen. 

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Jasper Smit, Student Sociale Geografie, Universiteit Utrecht
Niet het Engels, maar de didactiek is het probleem op universiteiten - 4 oktober 2016



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer