Economie
16 februari 2012 | door: Annette Reinboud, columnist

Baas in eigen oor - oftewel, mag het wat decibellen minder alstublieft?

Er is iets heel erg vreemds aan de hand in de wereld en dus ook in Nederland. Zo vreemd, omdat het nauwelijks nog opgemerkt wordt. Je kunt het namelijk bijna nergens meer horen: stilte!

"Er is een verschrikkelijke tweedeling ontstaan tussen herriemakers en stiltebehoeftigen"

Dit lijkt me nou een mooie tekst voor een enorme campagne: BAAS IN EIGEN OOR.

 

Op grote schaal kunnen uitdragen dat ons akoestisch leefklimaat op dagelijkse basis voor bergen schadelijke gevolgen zorgt en de status van pandemie moet krijgen. Het is allang een grote bedreiging voor de volksgezondheid, maar niemand die ervoor zorg draagt een wezenlijk verschil uit te maken.

 

Voor mensen met vormen van gehoorbeschadiging is het huidige lawaailandschap een dagelijkse kwelling die niet alleen persoonlijk maar ook sociaal-maatschappelijk grote gevolgen heeft.

 

Elk oor is gevoelig

Iedereen is in wezen behept met fijnzinnig werkende oren, want dat zijn ze van nature. Het is daarom volkomen onbegrijpelijk dat er nog altijd geen massale verontwaardiging is losgebarsten. Liever nog zien wij een enorme volksopstand uitbreken. Stuitender is het dat er anderzijds een nog immer groeiend aantal mensen is, dat totaal onverschillig staat tegenover het toenemende lawaai. Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat er zo veel mensen zijn die zich vrijwillig blootstellen aan de huidige gehoor- en ander zintuigverwoestende omgeving.

 

Lessen in aandacht 

Ik las over de leerlingen van een basisschool voor kinderen met gedrags- en leerproblemen, waar aandachtstraining wordt onderwezen, met goede resultaten op het gebied van vriendelijkheid, rustiger gedrag en meer concentratievermogen, waardoor leerprestaties toenamen.

 

Deze meditatievorm vindt geleidelijk aan haar weg naar steeds meer scholen in Nederland, zowel in het basis- als voortgezet onderwijs.

 

Er wordt gedaan alsof het een unieke ontdekking is die nu pas aan het licht komt en met veel poeha gaat men geheel eigentijds de “mindfulkids coachen”.

 

Stilte op dagelijkse basis beleven was ooit een normaal gegeven, maar onze zogenaamde vooruitgang heeft die basale voorwaarde voor een zinvol leven volledig verdreven. Dat herveroveren is nu meer dan pure noodzaak! En waarom zouden we dat nu überhaupt mediteren noemen als daar een zweem van zweverigheid omheen blijft hangen? Die andere gouden drie-eenheid, Rust, Reinheid en Regelmaat, hebben altijd al garant gestaan voor een evenwichtiger, gedisciplineerd, sociaal en weldenkend mens.

 

Jong geleerd

Het is ook al helemaal niets nieuws dat vooral jonge kinderen zeer nieuws- en leergierig zijn en stil zitten en zijn helemaal niet eng vinden als de volwassenen er niet zo veel moeite mee zouden hebben. Zij zijn degenen die de kinderen systematisch vergiftigen met hun eigen contactgestoorde gedrag in een lawaaiomgeving die gezond opgroeien totaal onmogelijk maakt.

 

Als kwalijkste voorbeeld daarvan is wel het tv-aanbod op Z@pp. In ernstig gestoord beeldgeflikker en pijnlijk geluidsgeweld worden de gevoelige en nog volop in ontwikkeling zijnde kinderzintuigen gemarteld en langzaam doodgeknuppeld. En nog steeds is iedereen verbaasd en geschokt over de hoeveelheid kinderen met psychische stoornissen die zich uiten in alle mogelijke gradaties van onaangepast gedrag; van zeer naar binnen gekeerd en contactgestoord tot uiterst agressief en gewelddadig naar buiten toe, dat natuurlijk óók contactgestoord is.

 

Herriemakers versus stilteminners 

Er is niet alleen een toenemende kloof tussen arm en rijk, waarbij de armen steeds armer worden omdat de rijken steeds rijker worden. Een niet minder verschrikkelijke tweedeling is er ontstaan tussen herriemakers en stiltebehoeftigen. De ironie is dat de desastreuze gevolgen voor beide partijen hetzelfde zijn, alleen de stilteminnende mens heeft dat kunnen opmerken.

Stil kunnen leven op dagelijkse basis moet ervaren (kunnen) worden. We moeten het recht hebben te kunnen kiezen voor een passend akoestisch landschap!

 

Voor het eigen welzijn en dat van de wereld. Pas als je beter weet, kun je beter doen.

 

Ik vrees alleen dat er geen ruchtbaarheid aan zo’n BAAS IN EIGEN OOR-campagne gegeven gaat worden, want radio en tv zijn zelf de grootste boosdoeners. De geschreven pers wil er ook liever geen serieus en gedegen onderzoeksjournalistiek op loslaten en er eerlijk en onafhankelijk over berichten. Wellicht is het ook een campagne BAAS IN BERICHTGEVING waard?

Trefwoorden:
Economie

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Annette Reinboud, columnist
Baas in eigen oor - oftewel, mag het wat decibellen minder alstublieft? - 16 februari 2012
Lawaai is tot norm verheven - 8 oktober 2011



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer