Zorg en Welzijn
7 november 2016 | door: Robin Leydsman, Student HBO

Multiculturele hulp is onmisbaar binnen een multiculturele samenleving

Als multiculturele samenleving weten veel van verschillende culturen af, maar hoeveel weten we nou eigenlijk van de kijk op psychische zorg van mensen binnen andere culturen?

"In de media moet er meer aandacht worden geschonken aan psychische hulp voor mensen met een andere cultuur"

Er wonen in ons kleine landje veel verschillende etnische groepen naast elkaar. Nederland is een echte multiculturele samenleving. Om deze reden is Nederland dan ook de bestemming voor veel immigranten. De culturele diversiteit is overal te zien.

 

We weten veel van verschillende culturen af, maar hoeveel weten we nou eigenlijk van de kijk op psychische zorg van mensen binnen andere culturen? In Nederland woont bijvoorbeeld een hele grote groep Afghanen die gevlucht zijn wegens de oorlog die in hun land plaatsvindt. Mensen met een andere cultuur kunnen ook psychische klachten ontwikkelen. Echter wordt er niet in elke cultuur hetzelfde op psychische klachten gereageerd.

 

In de Afghaanse cultuur worden psychische klachten bijvoorbeeld geuit als lichamelijke klachten. Dit omdat er binnen hun gemeenschap geen sprake is van psychische hulp. Ze ervaren psychische klachten dus niet als psychische klachten. Hierdoor wordt er vaak verkeerde hulp aan Afghaanse mensen verleend (H.D. Steinmetz, 2015). In de media moet er meer aandacht worden geschonken aan psychische hulp voor mensen met een andere cultuur.
 

Ten eerste wordt in veel culturen psychische hulp als slecht bestempeld. In bepaalde culturen lossen mensen liever zelf hun problemen op binnen hun eigen sociale omgeving. Een taboe op psychische hulp, schaamtegevoelens, een taalbarrière, bang zijn om je familie teleur te stellen of bang zijn dat vrienden en familie je als gek bestempelen, is in veel culturen een reden om geen psychische hulp te zoeken (TVNC, 2014).

 

Maar je kan je dan afvragen in hoeverre het slecht is om hulp te zoeken. Als je woont in Nederland, dan is iedereen gelijk, ongeacht je cultuur. In Nederland is er sprake van een verzorgingsstaat. Hierin staat de zorg en het welzijn van de Nederlandse burgers voorop. Om deze reden  hebben we in Nederland veel verschillende vormen van zowel lichamelijke, als psychische hulp. De mensen die in Nederland wonen, moeten zich tot een bepaalde hoogte aanpassen aan de Nederlandse cultuur. Ze moeten weten dat psychische hulp in Nederland heel erg normaal is.

 

Ook is het zo dat er in een aantal culturen moeilijk onderscheid kan worden gemaakt tussen lichamelijke en psychische klachten. In bijvoorbeeld de Afghaanse cultuur is hier sprake van: psychologie maakt geen onderdeel uit van de Afghaanse gemeenschappen. Er wordt hier pas hulp gezocht als men lichamelijke klachten begint te ondervinden. Als de huisarts na allerlei lichamelijke onderzoeken vermoedt dat er mogelijk psychische oorzaken zijn voor de lichamelijke klachten, dan kan de huisarts de persoon doorverwijzen naar GGZ (H.D. Steinmetz, 2015).

 

Hierbij kan een dilemma ontstaan voor de persoon die wordt doorverwezen. Hij kan er dan voor kiezen om wel naar GGZ gaan en het probleem aan te pakken, of niet naar GGZ gaan, omdat psychische hulp niet binnen zijn cultuur past. De doorverwijzing legt dus een bepaalde druk op de schouders van die persoon.

 

Als er meer aandacht in de media komt over psychische hulp voor mensen met verschillende culturen, dan is de kans groot dat die mensen dan eerder geneigd zijn om hulp te zoeken. Ze zullen zich op deze manier meer onderdeel gaan voelen van de Nederlandse samenleving. Misschien wordt er op deze manier ook nog een stukje Nederlandse cultuur bij ze bijgebracht. Wanneer mensen uit een andere cultuur gaan begrijpen dat psychische hulp in Nederland heel normaal is, wordt de drempel om hulp te zoeken lager.

 

Niet alleen in media moet er aandacht komen voor psychische hulp voor mensen met een andere cultuur, maar ook bij de hulpverleners en de huisartsen. Het is hun taak om de problemen vroegtijdig te signaleren en/of de juiste hulp te bieden.  Het is belangrijk dat de hulpverleners en huisartsen weten met wat voor probleem de cliënt kampt. Hebben ze te maken met een lichamelijk probleem, of een geestelijk probleem? Ook moeten ze erachter kunnen komen of een lichamelijk problemen wel echt een lichamelijk probleem is en niet een geestelijk probleem.
 

Al met al moet er dus meer aandacht komen in de media voor psychische hulp voor mensen met een andere cultuur. Dit is nodig omdat men in sommige culturen psychische hulp het liefst uit de weg gaat, of simpelweg niet kent. Voor het uit de weg gaan van psychische hulp zijn verschillende redenen, bijvoorbeeld door een taboe op psychische hulp vanuit de cultuur, schaamtegevoelens, een taalbarrière, bang zijn om je familie teleur te stellen of bang zijn dat vrienden en familie je als gek bestempelen.

 

Door psychische hulp voor mensen met een andere cultuur in de media aan bod te laten komen, wordt de drempel misschien lager voor hen om psychische hulp te zoeken. Ook is er een kans dat ze psychische hulp leren kennen en eerder geneigd zijn om psychische hulp te zoeken. Niet alleen in de media moet dit aan bod komen, maar ook bij de huisartsen en hulpverleners. Dit is nodig zodat zij de juiste hulp kunnen verlenen aan de cliënten.

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Robin Leydsman, Student HBO
Multiculturele hulp is onmisbaar binnen een multiculturele samenleving - 7 november 2016



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer