Politiek
12 december 2016 | door: Joost van der Est, ex-ondernemer in de communicatie

Zelden zo gelachen als om Mark Rutte

De saaie politiek als komisch tijdverdrijf. Gelukkig zijn er nog pareltjes te vinden onder onze politici. Zoals Mark Rutte die bewust ongewild bijzonder grappig is.

"Het is alsof een deftige vrouw waarvan je dat helemaal niet verwacht, plotseling Kut! zegt."

Het is alsof een vrouw waarvan je dat helemaal niet verwacht, plotseling Kut! zegt. Zo maar! Ze had misschien net zo goed Jeetje kunnen zeggen. Maar dat deed ze niet. Deze deftige vrouw in haar smaakvolle deux-piece laat zomaar de gezellige tea party volledig stil vallen. Enigszins ontsporen zelfs. Omdat alle aanwezige dames van goede komaf van de weeromstuit in de war raken. Na een diepe stilte die echt vele seconden aanhoudt en talloze verschrikte ogen die elkaar aanstaren, komt het rumoer langzaam weer opgang. Maar nu gaat het gesprek over of ze het allemaal wel goed gehoord hebben! Was dat nou Margaretha die daarnet Kut! zei? Of zei ze een woord wat er veel op leek en dat het niet goed verstaan is.....zoals hut, put, mud? Mud zal het zeker niet geweest zijn want dat woord is bijna uitgestorven. Nee, ze weten het zeker! Ze hebben het goed gehoord! Ze zei echt wel Kut!

 

Hebt u dat ook weleens opgemerkt dat een gebruikte vocabulaire meestal naadloos past bij de persoon die het uitspreekt! Daar stelt u meestal geen vraagtekens bij toch? Als een kaalgeschoren dikbuikige man met te veel tattoos in joggingbroek-outfit, u weet welk type ik bedoel, nogal vuilgebekt is, dan vindt u dat natuurlijk niet oké, maar u vindt het wel bij hem passen. Als een leuke jongedame nogal truttig overkomt en ook de taal gebruikt die bij een truttige vrouw hoort, dan denkt u, niet oké maar u vindt het wel precies passen. Als een klein kind met zo'n eigenwijs brilletje op een beetje wijsneuzige taal uitslaat die totaal niet bij zijn leeftijd hoort, vindt u dat oké maar helemaal niet passen. Daar kunnen we het over eens zijn toch?

 

Onze premier

We hebben een premier die in zijn doen en laten vrij vormelijk overkomt. Je zou kunnen zeggen het prototype van de Algemeen Beschaafd Sprekende Nederlander. Die in zijn vrije tijd dingen doet als in een sloep over de Vecht varen met andere ABSN'ers. Die als hij langs een NS-station komt het niet kan laten een paar stukken 'zware kost' te spelen op de piano in de de stationshal. Uit het blote hoofd! Boodschap: Kijk eens hoe gewoon ik ongewoon ben! Waarbij de slanke vingers van zijn gesoigneerde handen met een fluwelen touche de toetsen beroeren. Toetsen die hij ook in het politieke spel precies op de juiste momenten weet te bespelen. Nooit een valse toon. Niet hoorbaar althans. Deze eerste onder zijn gelijken, onze premier dus, is het toonbeeld van een fatsoenlijke Nederlander. Keurig opgevoed, ik kan niet anders zeggen. Deze premier met zijn correcte taalgebruik, zijn verzorgde handen, keurige kapsel, zijn mooie pakken en zijn ultra fatsoenlijke gezicht zegt plotseling heel keurig: Pleur op!

 

Hij is op tv. Gekleed in een overhemd als op een wandeling in het park met de zon lekker op zijn hoofd. Hij zegt: Pleur op! En kijkt daar heel verbaasd en triomfantelijk bij. Alsof hij een beetje schrikt van zijn eigen stoerheid. Zoiets van …..hoor mij nou! Zei ik dat?

 

Ik zit aan de andere kant van het scherm van de tv. Ik barst in lachen uit. In onbedaarlijk lachen. Ik zie een bekende Nederlander voor mij die iets zegt dat totaal niet past bij de persoon. Natuurlijk iedereen heeft dezelfde letters tot zijn beschikking en kan daar de woorden uit maken die hij wilt. Maar meestal worden daaruit toch de woorden geboetseerd die naadloos bij de persoon passen. De slonzige man met tattoos in zijn joggingoutfit bijvoorbeeld, zou uitstekend voor de dag kunnen komen met Pleur Op! Niet oké, maar het past. Naadloos! Maar een ABSN premier met die tekst is niet oké en het past ook niet. Vooral niet bij dat bleue schooljongensgezicht.

 

Nog een keer

Hebt u dat ook dat u personen die dingen roepen die niet bij hun persoon passen, niet serieus neemt? Dat het eerder komisch dan serieus overkomt? Daarom barstte ik in lachen uit. En misschien u ook wel. Recentelijk deed hij het nog een keer. Bij het nieuws over relschoppende asielzoekers in een AZC. Toen zei hij het weer: Hoepel toch op! Een stuk netter Nederlands maar de strekking blijft hetzelfde als Pleur op! En ja, natuurlijk, moest ik weer keihard lachen. Toen dacht ik: Mark, je snapt het niet! Jij snapt er helemaal niks van! Kijk eens in de spiegel en zeg het dan nog een keer! En nog een keer! En nog een keer! Probeer daar bozig bij te kijken alsof je het ook echt meent. En wees dan zo eerlijk om te constateren dat het niet gaat lukken. Het blijft niet passen.

 

Een goede raad

Onze premier begrijpt niet dat hele straten, hele wijken, misschien wel hele steden of misschien wel het hele land hier een lachstuip van krijgt. Of als het dat niet is, de wenkbrauwen optrekt tot boven de haargrens. Maar gelukkig is er een goed voorbeeld. En dat is Ahmed Aboutaleb, burgemeester van Rotterdam, die in een interview Rot op! riep. Eigenlijk over dezelfde kwestie. Het grote verschil? Als Ahmed Aboutaleb het zegt is het hele land stil en sprakeloos. En valt er niks te lachen.

 

Denk daar nog maar eens aan als je weer voor de spiegel staat!

Trefwoorden:
Politiek

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer