Generaties
4 april 2017 | door: Marieke van Saase, Studerende Ouderencoach in Geel, Belgie

In 2060 zijn we meer samen en minder alleen...

We leven in een tijd waar we met zijn allen vooral druk zijn en weinig tijd en aandacht voor de ander hebben. In dit opiniestuk wil ik duidelijk maken dat zorgen voor elkaar belangrijk is.

"We hebben in deze samenleving meer mensen nodig met een ‘zorginstelling’"

Op weg naar mijn werk in de tram zag ik jullie zitten, hand in hand rustig naar buiten kijkend. Ik schat u rond de 80 jaar, uw vrouw iets jonger. U stelde uw vrouw na enige tijd gerust, legde nogmaals uit dat jullie op weg waren naar een afspraak. Dat het niet lang zou duren en als jullie weer thuis waren u een kop thee voor haar zou zetten en een boterham zou smeren. Tegenover u zat een man die u vragend aankeek. Alzheimer, zo luidde uw antwoord naar hem en samen hadden jullie een kort gesprek hierover. 

 

Dementie

Uw vrouw is niet de enige met de diagnose dementie. Elke 4 seconden krijgt iemand ergens ter wereld dementie en Alzheimer is de meest voorkomende vorm (70 procent). In België zijn er naar schatting 202.000 mensen gediagnosticeerd met dementie. In Vlaanderen alleen zijn dit er 122.000, 42.326 mannen en 79.835 vrouwen.

 

In de toekomst zal dit cijfer alleen maar stijgen. Doordat er sprake is van dubbele vergijzing, er worden steeds meer mensen oud en we worden met zijn alleen ouder, wordt dementie volgens de wereldgezondheidsorganisatie prioriteit nummer 1. Met deze dubbele vergrijzing zou dit betekenen dat in 2030 er naar schatting 162.818 mensen zijn met de diagnose dementie, in 2040 206.201 in 2050 242.064 en in 2060 naar schatting 251.166 mensen die de diagnose dementie hebben. Dit zou een verdubbeling van het aantal personen met dementie in Vlaanderen betekenen.

 

Samenleving

Wat betekent dit voor onze samenleving? Wat moeten wij doen? Wil niet iedereen dat als de tijd daar is er goed voor zijn of haar (dementerende) opa/oma, vader/moeder, broer of zus gezorgd wordt?

 

Volgens Paul Verhaeghe leven we in een neoliberale samenleving waarbij je zelf verantwoordelijk bent voor je succes, maar ook voor je mislukking. Zo weinig mogelijk overheidbemoeienis en wil je iets bereiken dan moet je zelf de competitie aan gaan. Geert Wilders (PVV) zegt dat we vooral bang moeten zijn voor onze allochtone medebewoners. Zij nemen de samenleving van vandaag over; met  de campagne STOP ISLAM en Nederland weer van ons, gaat hij de strijd aan. Als ik het nieuws moet geloven is Trump aan de macht gekomen door vriendjes te worden met Poetin en in eigen land hoeft Francken (N-VA) geen visum af te geven aan een Syrisch gezin in nood. Dichterbij huis vraag ik mijn buurvrouw hoe het met haar gaat, is ze vooral ‘druk druk druk’. Geen tijd voor spontaan een kopje koffie, de agenda moet erbij gepakt worden om een afspraak te maken.

 

Zorgen voor

Terugdenkend aan het echtpaar in de tram, vraag ik mij af wie hem helpt. Wie helpt de mantelzorger die zorgt voor zijn of haar partner, het familielid die zorgt voor vader, moeder of tante, de dochter die dagelijks op bezoek gaat bij haar moeder in het woonzorgcentrum?

 

Een samenleving die individualistischer wordt, waar we bang zijn voor iemand met een andere huidskleur in de tram, waar er bij de carnavalsoptocht meer politie in burger rondloopt dan dat er publiek is en waar bij een kinderfeest als sinterklaas gesproken wordt over discriminatie is niet een samenleving waarin ik oud wil worden.

 

Waar is de tijd gebleven waarin men de naaste buur nog hielp, we elkaars kinderen nog aan konden spreken, we over de schutting elkaar konden vragen om een kopje suiker en we opstonden in de trein om plaats te maken voor een oudere?

 

Betekenis hebben

Werken in de zorg doe je omdat de dankbaarheid van anderen veel voor je betekent. Het blijde gezicht, het praatje en de hulp die jij als zorgende hebt kunnen geven, maakt dat jij plezier hebt in je werk. Elke dag is anders, maar elke dag weet je dat jij iets voor iemand anders kan betekenen.

 

We hebben in deze samenleving meer mensen nodig met een ‘zorginstelling’. We moeten naar zorgen voor elkaar, voor de medemens. Minder individualistisch en meer samen. Feit blijft dat de vergrijzing blijft groeien, hierdoor zullen we in de komende jaren meer zorgnoden hebben.

Zoals de prognose hierboven laat zien, zullen we tegen 2060 een verdubbeling hebben van het aantal dementerenden. Eén van die dementerende kunnen u en ik zijn. Zou het niet fijn zijn als er dan ook voor ons gezorgd wordt? Dat mijn partner in de tram op weg naar een afspraak ook mij voor de zoveelste keer uitlegt wat we gaan doen? Maar ook dat mijn partner meer kan zijn dan alleen mantelzorger en samen met zijn vrienden een biertje kan drinken in het café, omdat hij een beroep kan doen op de buurvrouw?

 

Ik zeg niet dat dit helemaal niet gebeurt en natuurlijk zijn er mensen die voor anderen klaar staan, ik denk alleen dat het te weinig gebeurt. Dat de huidige maatschappij zo ingericht is dat dit steeds minder mogelijk is.

 

Probeer ondanks de drukte van uw leven, het werk, de kinderen, de sociale contacten, de sportverenigingen en zo nog meer ook eens om u heen te kijken. Zie de mantelzorger die thuis voor zijn dementerende vader, partner, oom of zus zorgt. Ga eens langs in een woonzorgcentrum en neem iemand van de (dementerende) afdeling mee naar buiten. Ga op bezoek bij uw buurman, neem de zorg van uw tante voor een dag over of doe de boodschappen samen met iemand in plaats van snel alleen. Maar vooral; maak tijd.

 

Laat het in de toekomst meer samen worden en minder alleen.  

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Marieke van Saase, Studerende Ouderencoach in Geel, Belgie
In 2060 zijn we meer samen en minder alleen... - 4 april 2017



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Nu 50% korting: 9,95 euro incl bezorging!