VS
17 april 2017 | door: Rutger Schuil, Amerikanist en publicist

Noord-Korea heeft de beste kaarten in handen

Internationale betrekkingen kennen geen nette oplossingen. Pragmatisch beleid, hoe schrijnend ook, is vrijwel altijd de meest verstandige keuze. Zo ook met Noord-Korea

"president Trump loopt rond met de illusie dat hij Kim Jong-un kan dwingen afstand te nemen van kernwapens en dat is een gevaarlijke houding. "

Terwijl het communistische regime van Kim Jung-un zich opmaakt voor een zesde nucleaire test, loopt President Trump, net zoals zijn voorganger Obama, rond met de illusie dat hij Kim Jong-un kan dwingen afstand te nemen van kernwapens. Waar Obama dit nog met sancties wilde bereiken, kiest Trump voor een oorlogzuchtige toon. Nog harder schreeuwen dan de ander in de hoop dat die vanzelf terugkrabbelt. Een strategie die averechts werkt bij een dictator die de toekomst en veiligheid van zijn regime heeft gekoppeld aan de productie van kernwapens. Het zal hem alleen maar meer overtuigen dat zijn huidige overlevingsstrategie de juiste keuze is.

 

Er zijn grofweg drie reacties mogelijk op de dreiging die uitgaat van Noord-Korea in de regio. Trump slaat oorlogstaal uit en wil zo nodig met geweld voorkomen dat het regime doorzet met de productie van kernwapens. Hij heeft als signaal zelfs een vloot richting het schiereiland gestuurd. Een actie die hoogleraar Koreastudies Remco Breuker kippenvel bezorgt en doet roepen dat de crisis alleen nog 'gewapenderwijs [valt] op te lossen'.[1] Ook voor hoogleraren geldt, hoe harder je schreeuwt hoe meer aandacht je krijgt. Het risico dat de zes belanghebbende landen - China, Rusland, Noord-Korea, Zuid-Korea, Japan en de VS - het uit de hand laten lopen is minimaal.

 

De meest gewelddadige reactie is een preventieve aanval van de Verenigde Staten op het regime en diens kernwapeninstallaties. Het minst aantrekkelijke scenario voor alle partijen en een die onherroepelijk leidt tot oorlog. Bovendien is de kans van slagen minimaal. De meest waarschijnlijke reactie van Noord-Korea is een artilleriebombardement op de hoofdstad van Zuid-Korea, miljoenenstad Seoel, met tienduizenden, wellicht, honderdduizenden burgerslachtoffers tot gevolg. Bij een succesvolle uitschakeling van Kim Jong-un bestaat er ook een reële kans dan de overgebleven generaals in facties zullen strijden om de macht, een zeer onwenselijk scenario. De oorlog brengt tevens een vluchtelingenstroom op gang die de omringende landen ernstig zal destabiliseren, niet in het minst Zuid-Korea. Al met al is het daarom zeer onwaarschijnlijk dat de huidige crisis zal uitmonden in een oorlog. Hoogleraar Remco Breuker kan rustig gaan slapen.

 

Optie B, een 'regime change' in de hoop dat een nieuwe leider het licht ziet. Gezien de ervaringen die de Verenigde Staten hebben met 'regime change' en wat de Arabische lente ons heeft gebracht, lijkt mij ook deze reactie erg onaantrekkelijk. Ook dit scenario zal vermoedelijk enorme vluchtelingenstromen op gang brengen. Wachten tot Kim Jong-un vanzelf het onderspit delft vanwege zijn ongezonde hobby's: snelle auto's en alcohol - en dan vooral de combinatie hiervan - vergt waarschijnlijk te veel geduld. Sancties en nog meer sancties hebben tot niets geleid. Alleen tot hongersnood en andere ellende voor de bevolking. Een volksopstand, gevoed door sancties, is zeer onwaarschijnlijk.

 

Zo komen we automatisch uit bij optie C, de huidige impasse blijft bestaan en Noord-Korea behoudt het kernwapenprogramma en ontwikkelt de technologie om deze wereldwijd in te zetten. Een zeer onaantrekkelijke optie, maar wel de meest realistische en pragmatische van de drie. Wanneer men optie C accepteert als de meest logische keuze is het mogelijk om buiten de huidige nauwe  reactionaire kaders te denken en tot nieuw beleid te komen.

Buiten kijf staat dat Kim Jong-un veiligheidsgaranties zoekt voor het voortbestaan van zijn regime en tevens graag aan tafel zit met de grote jongens. Met de productie van kernwapens bereikt hij beide doelen. Hij heeft gezien wat er is gebeurd in Afghanistan, Irak, Libië en nu Syrië; dat zal hem niet overkomen. Kim Jong-un zal zijn nucleaire ambities daarom nooit opgeven. Het westen moet Kim Jung-un daarom die zo gewenste veiligheid bieden en hem behandelen als een gelijke speler. Pas dan is er ruimte om te onderhandelen en zijn er kansen om economische betrekkingen aan te knopen.

 

Het is alweer 45 jaar geleden dat de Amerikaanse President Nixon de Volksrepubliek China bezocht, een bezoek dat de verbeterde relaties met China inluidde en het land een sterke duw gaf richting de Westerse wereld. Het is nog steeds niet onmogelijk om hetzelfde resultaat te bereiken met Noord-Korea, als de partijen dit ook daadwerkelijk willen. Maar daarvoor is een gelijk speelveld nodig en dat zit er voorlopig niet in. Misschien moeten we deze keer niet wachten op Amerikaans leiderschap, maar is het aan Europa om de destructieve vicieuze cirkel te doorbreken.

 

 

[1] Zie AD 14 april, interview met Remco Breuker 

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer