gezondheid
16 april 2012 | door: Barbera Sonneveldt, Oud-journalist, historicus, (digi)taalhandelaar, politiek vrijdenker

Sta tijdelijke verplichte anticonceptie toe

Pieter van Vollenhoven was nog niet uitgesproken, of de hel over gedwongen anticonceptie bral los. Nazi-praktijken! Noord-Koreaanse toestanden! Onterecht, 'PyongYang-Pieter' heeft een punt.

"Net als in bewaring gestelde gevangenen moeten er in bewaring gestelde ongeborenen zijn"

Hoe durfde hij, die koninklijk aangetrouwde meneer die de gele kaart trok voor ongeschikte ouders. Had die gevleugelde pretletter niks beters te doen? Waar bemoeit die plebs-basher zich mee? Ach ja, totalitaire sympathieën en de koninklijke familie, het zal ook eens niet.
 
Toch is het enige wat Pieter van Vollenhoven heeft willen aanzwengelen een debat, de mogelijke invulling is aan de Tweede Kamer. Natuurlijk, hij is lid van het Koninklijk Huis, staatsrechtelijk gezien risky business. Echter, hij deed zijn uitspraken als oud-voorzitter van de Commissie Veiligheid. Als zijn achtergrond op bezwaren had gestuit, hadden die bij zijn indiensttreding moeten klinken, maar toen was het stil.
 
Bejaardenmoordenaar
Als de boodschapper al niet onthoofd werd, dan werd de boodschap wel gefileerd. Alsof de vroegere euthanasie-discussie herleefde. Nou ja vroeger; de niet zelden dubieuze stellingname van de RK-kerk tegenover Jodenvervolging laat onverlet dat de clerus maar wat graag nazi-gruwelen aangrijpt om euthanasie te veroordelen. De voormalig Republikeinse presidentskandidaat Rick Santorum ziet achter elk Nederlands ziekenhuisgordijn een bejaardenmoordenaar. De ideologische verblinding overschaduwt de rede, opgeklopte hysterie de feiten.
 
Waar gaat het nou precies om? Allereerst de tegenwerping dat de staat zich niet met het privéleven van burgers moet bemoeien. Een gotspe. We mogen pas rijden met 18 jaar, ook al zou die wens veel eerder bestaan.  Een 40-jarige die seks met een 17-jarige heeft is strafbaar, een jaar later mogen alle remmen los.
 
Tot dusverre geen hoofden op hooivorken of woede over staatsbemoeienis, we accepteren de arbitraire grens zonder veel gemor. Zo vanzelfsprekend is het allemaal niet, in de VS kunnen puisterige slungels al met 16 jaar de weg onveilig maken, in Argentinië, Brazilië of Afghanistan is de bijslaap met een 14-jarige doodnormaal.

 

Wanneer de overheid echter wetgeving mogelijk maakt waardoor een rechter aantoonbare verwaarlozing van een kind kan inperken, dan wordt er met Rode Boekjes gezwaaid: had de kwaadaardige staat China geen 1-kind politiek?
 
Fascistische vissen
Dan is er het hellende vlak-argument. Nu de junk met twee uit huis geplaatste kinderen, maar morgen? Geen blinde ouders, dikke ouders, Surinaamse ouders meer? Een columnist van het platform Fok! nam zelfs 'genocide' in de mond. Kennelijk is een onderscheid tussen een rechtsstaat met als oogmerk mensenrechten te waarborgen of een totalitaire samenleving lastig te maken.

 

Het is de onafhankelijke rechter die over een individueel geval beslist. Als een junk familie heeft die het kind liefdevol wil opvangen, is dat iets anders dan een verslaafde die het ene verwaarloosde kind na het andere krijgt, met uithuisplaatsing als gevolg.

 

Op dit moment kan de rechter gedwongen anticonceptie niet vonnissen, hij kan in aantoonbaar schrijnende gevallen dus niet op z'n Cruyffs zeggen:  voordat we de fout maken, maken we 'm niet.
 
De filmmaakster Leni Riefenstahl zei ver na de oorlog verbitterd over de moeite die zij had om haar diepzee-foto's tentoongesteld te krijgen: "zijn m'n vissen nou ook al fascistisch?"  
Dit raakt de kern van het discussie: met de camera als middel kan een wonderschoon doel worden bereikt, maar ook het vergiftigen van de massa zoals haar Nazi-propagandafilm "Triumph des Willens:"  Toch zou het van de zotte zijn om films of camera's  te verbieden vanwege het verderfelijke propaganda-potentieel. Het is de sociaal-politieke context die de ethische begrenzing van het doel bepaalt, niet het middel.
 
Rode kaart
Feitelijk is het een conflict tussen het zelfbeschikkingsrecht van een volwassene of de zorgplicht voor een kind, wat weegt zwaarder? Aangezien een kind afhankelijk is, gaat dat laatste voor. Dat gebeurt bij uithuisplaatsingen ook al, sterker nog, met alle schandalen van de afgelopen decennia luidt de woedende kritiek steevast: "Dat de overheid niet eerder heeft ingegrepen!"

 

Kennelijk is staatsingrijpen bij het gevolg van falende ouders meer dan gewenst, maar het voorkomen van nog meer ellende nazistisch!
 
Net als in bewaring gestelde gevangenen, moeten er in bewaring gestelde ongeborenen zijn.
Net als een gevangene een nieuwe kans krijgt, moeten ook ouders dat krijgen. Zelfs de (permanent) verstandelijk beperkte, kan in een bepaalde fase moeite hebben het regelen van ondersteuning, maar een paar jaar later niet meer.

 

Gedwongen, tijdelijke anticonceptie betekent een gele kaart, met hoop op beterschap. Ook het zelfbeschikkingsrecht blijft in tact, het individu bepaalt tenslotte zelf hoe lang de behandeling duurt. Een rode kaart betekent wegwezen, een no-hoper, ook als tussentijdse omstandigheden gewijzigd zijn. Mishandelde kinderen nopen soms tot omstreden maatregelen tegen ouders, maar omstredenheid als ouder mag geen reden zijn voor definitieve mishandeling.

Barbera Sonneveldt, Oud-journalist, historicus, (digi)taalhandelaar, politiek vrijdenker
Trefwoorden:
gezondheid
Meer opiniestukken:
1 oktober 2014 | Annemarie van Gelder

Wat gij niet wilt dat u geschiedt

> Meer
30 september 2014 | Arthur Govers

De NPO moet nu doorpakken

> Meer
29 september 2014 | Annemarie van Hinsberg

Werkgevers, doe meer aan voorkómen van burn-out

> Meer
24 september 2014 | Peter Noordhoek

De protestgeneratie is de behoudgeneratie geworden

> Meer
18 september 2014 | Brechtje Walburgh Schmidt

Sociale technologie: sunny side up!

> Meer
18 september 2014 | Louis van Overbeek

Term dwangarbeid rode stierenlap

> Meer
17 september 2014 | Joop Hazenberg

Toekomst van Europa staat op het spel

> Meer

Bestel nu online:

Effectief opiniestukken schrijven

In tien stappen leert u denken en schrijven als een journalist: doelgroepgericht en met gevoel voor ‘seks en sensatie’.


Populair op onze site

Training & advies

Tips van de redactie

Nu op Twitter

in De Morgen: Gelukkig zijn de buren van Jeroen Brouwers niet zo hardvochtig als criticasters op sociale media... http://t.co/VopeNrNVhH
in De Morgen: De scherpste opinies: hoe incapabel is de Amerikaanse geheime dienst?: Door een opeenstapeling v... http://t.co/HBYmOM8UYu
op De Wereldmorgen: Open brief van een jonge leerkracht: Om volgend jaar 30 miljoen euro te besparen in het Vl... http://t.co/v7fasaH9g8
Zelf een opinie publiceren maar geen idee waar te beginnen of wanneer toe te slaan? Laat u door ons trainen op 29/10: http://t.co/1ck4LAVmAj
in de Volkskrant: De scherpste opinies: hoe incapabel is de Amerikaanse geheime dienst?: Door een op... http://t.co/hO0hAfYelh #vkopinie

Actuele thema's