Europa
8 mei 2012 | door: Barbera Sonneveldt, Oud-journalist, historicus, (digi)taalhandelaar, politiek vrijdenker

Krokodillentranen om Griekse nazi's

Door het negeren van de volkswil in de referenda van 2005, kreeg de EU de Griekse nazi's als een boemerang terug. Als het ESM deze maand geratificeerd wordt, dreigt verdere escalatie.

"Tranen plengen over onderbuikgevoelens halen oorzaak en gevolg door elkaar"

Enge mannen in zwarte kleding met Swastika-symbolen die er á la de SA flink op los meppen tegen de zondebok van het moment. Het succes van de Griekse Ernst Röhm gecombineerd met ultralinkse successen aan de andere kant laat een duidelijk beeld zien: Weimar herleeft in de bakermat van de democratie. De verklaringen zijn vrijwel eensluidend: de gevolgen van het 'kapot' bezuinigen van een land.  Maar is dat wel zo?

 

Psychotische onheilstijdingen
Terug naar de referenda in 2005, waar de Ierse, Franse en Nederlandse kiezers een Europese superstaat met vlag, munt en volkslied keihard afwezen. Op het moment dat het 'nee' tegen de de EU-grondwet zich onherroepelijk aftekende, werd de kiezer bestookt met psychotische onheilstijdingen. Laurens Jan Brinkhorst (D66) voorspelde dat in economisch opzicht "het licht uit zou gaan," geen land dat nog tulpenbollen of tomaten zou willen afnemen van die autistische Hollanders. Piet Hein Donner (CDA) schetste een door kruitdampen omgeven vergezicht met oorlogen en balkanisering. EP'er Jules Maaten (VVD) blies pas op het laatste moment pas een campagne af waarin een 'nee' een nieuw Auschwitz en Srebrenica tot gevolg zou hebben.

 
Los van de smakeloosheid ten opzichte van de slachtoffers, getuigen dergelijke vergelijkingen van een gebrekkig analytisch vermogen en historisch besef. Juist door de kunstmatige Joegoslavische constructie van staten met verschillende achtergronden werd Srebrenica mogelijk, juist doordat het Duitse volk het Verdrag van Versailles als dictaat ervoer kon antisemitisme een virulent gelegenheidsargument worden.

 

De Griekse paradox laat zien dat waarmee gedreigd werd, bewaarheid werd. Niet vanwege het  verwerpen van de EU-grondwet door het volk, maar door het negeren van de volkssoevereiniteit. Via het Verdrag van Lissabon (2009) werd op een paar cosmetische veranderingen na de EU-grondwet alsnog afgehamerd, zij het door Brussel en de zogeheten volksvertegenwoordigers in de lidstaten, niet door het volk zelf. De hybris is in de vorm van De Gouden Dageraad als een boemerang teruggekomen, maar ook in het protest tegen Sarkozy en de verdere opkomst van de Duitse Piraten.

EU-pinautomaat
In plaats van te leren van deze kostbare les, wordt het failliete systeem niet ter discussie gesteld. Een groeipact hier, morrelen aan de drie procent norm daar. Sterker nog, over een paar dagen zal een ingrijpende soevereiniteitsoverdracht plaatsvinden, waarbij de Nederlandse belastingbetaler voor bijna 40 miljard garant staat voor het EU-pinautomaat dat ESM heet.

 

De Rekenkamer laakt het democratisch controlegehalte, de Duitse liberalen zijn er diep door verdeeld, hoogleraren als Arjo Klamer, Harrie Verbon en René Tissen luiden de alarmbel over het aantasten van ons budgetrecht ten bate van de PIIGS. Tot op heden geen teken dat een Nederlands Kamerlid van eurofiele partijen zich geroepen voelt tot een het stellen van een grens, geen verontwaardiging dat verkiezingsresultaten bijna gedegradeerd worden tot gemeenteraadsniveau; moet er meer geld naar het jeugdhonk of de speeltuin?
 
Levensstandaard

Voordat Griekenland tot de euro toetrad, kende het een veel lagere levensstandaard dan de rest van Europa. Die betrekkelijke armoede leidde niet tot het zoeken van zondebokken of toevlucht tot onfrisse partijen. Veel te veel drachmen en veel te veel overheidsbaantjes, iedereen wist dat het zo niet door kon gaan, maar iedereen hield het in stand. Als de bom uiteindelijk gebarsten was, dan was het een Griekse fout geweest die zij ZELF hadden moeten verhelpen. Argentinië en IJsland hebben bewezen dat volkeren over een groot incasseringsvermogen beschikken om gemaakte fouten te corrigeren, geen griezelpartijen die de macht grepen.
 
Nu willen de Noord-Europeanen niet meer geven en de Zuid-Europeanen niet meer bezuinigen, de onontkoombare patstelling van een anti-democratisch systeem zonder draagvlak. Tranen plengen over onderbuikgevoelens halen oorzaak en gevolg door elkaar. Door het negeren van de volkswil creëerde de EU zijn eigen Frankenstein, nu maar hopen dat ie niet verder marcheert.

Trefwoorden:
Europa

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Barbera Sonneveldt, Oud-journalist, historicus, (digi)taalhandelaar, politiek vrijdenker
Krokodillentranen om Griekse nazi's - 8 mei 2012
Sta tijdelijke verplichte anticonceptie toe - 16 april 2012
Hero Brinkman is de nieuwe Van Mierlo - 21 maart 2012
De Torremolinos-democratie - 12 maart 2012
Voor- en tegenstanders van de euro moeten hun krachten bundelen - 6 maart 2012



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer