De jeugd die zij zien, hangt de beest uit in Chersonissos en jat scootertjes in Maaskantje. Het is een ontwikkeling die niet alleen besproken wordt in de bejaardentehuizen, maar ook op scholen en in de nationale politiek.

 
Hoe krijgen wij de Nederlandse jeugd weer op de rails? Het begint allemaal met maatschappelijk besef en verantwoordelijkheidsgevoel. Het besef dat bepaald gedrag gevolgen heeft, en dat we niet alleen voor onszelf leven maar deel uitmaken van een groter geheel.

 
Vele projecten zijn opgezet en weer ten onder gegaan. Het begint in 1997, wanneer als gevolg van de motie-Essers het project Smaakmakers van start gaat. Hiermee wordt geprobeerd de jeugd te interesseren voor vrijwilligerswerk. Vanaf het jaar 2000 wordt dit omgezet naar een maatschappelijke stage. Pilots worden opgestart, en in 2005 is de financiering helemaal rond. In 2008 doen al 650 scholen mee met de maatschappelijke stage, en vanaf komend schooljaar zal de stage verplicht zijn. Staatssecretaris Van Bijsterveldt stelt een plan op: ‘Samen leven kun je leren.’

 
Briljante vondst

Dit is de eerste stap in de goede richting. De maatschappelijke stage is een briljante vondst. De leerling kan zelf kiezen op welk gebied het vrijwilligerswerk wil verrichten. Dat kan zijn bij de sportclub, bij een goed doel, bij het bejaardencentrum, enzovoort. Het doel hiervan is jongeren te interesseren voor vrijwilligerswerk op langere basis. Men hoopt dat de jeugd tijdens de 12 stage-uren per jaar doorkrijgt hoe leuk en dankbaar het is om je belangeloos voor anderen in te zetten. Bovendien groeit met deze werkzaamheden het besef dat een groot deel van onze samenleving in stand gehouden wordt door mensen die zich vrijwillig inzetten, en zal de horizon van jongeren verbreed worden. Ze zullen in contact komen met mensen die ze anders wellicht nooit hadden ontmoet.

 
Wanneer jongeren eenmaal geïnteresseerd zijn in het doen van vrijwilligerswerk, ligt de bal bij de organisaties. Het is aan hen om de jeugd aan te blijven trekken en van leuke klussen te voorzien. Dit kan bijvoorbeeld met behulp van social media en door het organiseren van vrijwilligersmarkten op scholen.  Vrijwilligerswerk moet weer hip worden!

 
Trots op onze verzorgingsstaat

Nederland kan niet zonder gedreven vrijwilligers. Laten wij de jeugd weer enthousiast maken zich belangeloos in te zetten voor een ander. Een maatschappelijk betrokken jeugd zal aan de slag gaan, niet alleen op de maatschappelijke stage maar ook in de toekomst.

We zijn trots op onze verzorgingsstaat. Deze zal blijven voortbestaan wanneer de jeugd weer beseft wat er van ze gevraagd wordt, en wanneer ze doorkrijgt hoe leuk dat werk is.
Ik ben er van overtuigd dat binnen enkele jaren, de bejaarde in het bejaardencentrum een kopzorg minder heeft. De jeugd heeft de toekomst!