Een van de gebieden die constant in beweging zijn, is het Midden-Oosten. Een relatief jong gebied wanneer je kijkt naar de periode waarin de verschillende landen onafhankelijk zijn geworden en een gebied dat zo complex is, dat simpele oplossingen de situatie kan doen escaleren. Een gebied ook waar religie zich richting de top van een golfbeweging beweegt. Van Pan-Arabisme naar Arabisch nationalisme (ingegeven door het succes van het zionisme) naar opstand in meerdere Arabische landen waar de ene onderdrukking wordt ingeruild door een andere.
 
Dé Arabische lente bestaat niet. Een Arabische opstand wel.  Een opstand die van land tot land verschilt, maar waar de uitkomst van te voren vaststaat. Meer religie in de regio.
 
De Egyptische opstand geïnitieerd door Egyptische jongeren en de Egyptische middenstand is overgenomen en gewonnen door de Moslim Broederschap. Waarom? Omdat de Moslim Broederschap beter georganiseerd is.  Zij die het best georganiseerd zijn, winnen.  Dat verschijnsel doet zich ook voor in Syrië. Assad is nog steeds het best georganiseerd, zolang dat het geval is, blijft Assad zitten waar hij zit. In Libië was dat ook het geval. Khadaffi kon in het begin met gemak winnen omdat de rebellen er organisatorisch en tactisch een zooitje van maakten, pas na ingrijpen door het Westen werd Khadaffi vervangen. Organisatie is de sleutel.
 
De Arabische opstanden tonen tevens aan dat Israël niet de sleutel is tot rust in het Midden-Oosten, iets dat velen als wensdenken aannemen en iets dat door de Arabische opstanden gelogenstraft is.
 
Familievete

De familievete tussen Joden en Arabieren behoort opgelost te worden, maar kan alleen worden opgelost wanneer alle partijen het daar mee eens zijn. De Palestijnen zijn en worden door hun Arabische broeders misbruikt voor eigen politiek gewin en niet voor de meerdere eer en glorie van de Palestijnen zelf. Kijk maar naar de rechteloosheid van de Palestijnen in de verschillende Arabische landen.  Heeft niets met het Israëlisch-Palestijns conflict te maken, maar alles met de machtsverhoudingen in het  desbetreffende Arabische land zelf.
 
De Egyptische Moslim Broederschap-President heeft als een van de eerste zaken in zijn presidentschap Iran gebeld en medegedeeld dat hij de betrekkingen met Iran wil verbeteren om de druk in de regio (lees Israël) op te voeren.  Weinig behulpzaam voor rust in de regio.
 
De Syrische Moslim Broederschap daarentegen heeft al medegedeeld dat het een andere lijn nastreeft dan de Egyptische Moslim Broederschap en heeft de hand naar Israël uitgestoken om vrede te sluiten. Israël doet er verstandig aan deze hand aan te nemen en de Syrische Moslim Broederschap te steunen. Wanneer het verder onrustig wordt in het zuiden is het goed vrede te hebben in het noorden.

De onrust in onder andere Bahrein en Koeweit is een opstand die puur is gesponsord door Iran. Het is een Soennieten-tegen-Sjiietenopstand. De Sjiieten voelen zich onderdrukt, maar voelen zich onderdrukt omdat Iran dat de plaatselijke Sjiieten heeft verteld.  Iran wil zeggenschap en eigendom over de islamitische heilige plaatsen en zal er alles aan doen dit eigendom toe te eigenen. Zolang de Ayatollahs het voor het zeggen hebben in Teheran zal het onrustig blijven in het gehele Midden-Oosten.

Kansen en bedreigingen dus. Kansen op het gebied van vrede en economische voorspoed, bedreigingen door orthodoxen die vooruitgang een eng woord vinden en voor wie oorlog een middel is om onrust te bereiken en te behouden.