Naar aanleiding van de uitspraak in Keulen die het besnijden heeft verboden kwam er een storm van steunbetuigingen los op Twitter van voornamelijk antitheïsten die het helemaal geweldig vonden dat "achterlijke" religies weer eens op hun plaats waren gezet.

De aanleiding van de uitspraak van de Duitse rechter was een zaak, aangespannen door de islamitische ouders van de besnedene, tegen een dokter die, naar hun mening nalatig was geweest bij het besnijden van hun zoon.

De rechter oordeelde echter dat de ouders geen zaak hadden tegen de arts, daar zij hem zelf toestemming hadden gegeven. Vervolgens verklaarde de rechter dat het besnijden van kinderen illegaal is, omdat het zelfbeschikkingsrecht van het kind met voeten was getreden.

De sleutel in deze uitspraak is 'zelfbeschikking'. Een woord dat ook naar voren komt bij het aborteren van ongeboren kinderen. Anti-abortusactivisten gebruiken het woord 'zelfbeschikking' om aan te geven dat het ongeboren kind geen keuze heeft.

Met de moderne wetenschap en middelen die de geneeskunde tegenwoordig ter beschikking staan is de lijn tussen geboren en ongeboren een vage. Levensvatbaarheid is tegenwoordig 22 weken.

Uit een publicatie van Mens en Gezondheid citeer ik het volgende:

Onderzoekers van een universiteit in Japan (Hosono et al. 2006) hebben gedurende 9 jaar de overlevingspercentages bijgehouden van baby's die geboren waren tussen de 22e en 24e week van de zwangerschap. Zij ontdekten dat van de baby's die geboren waren met 22 weken zwangerschap na een jaar nog 40% in leven bleek te zijn.

Zullen de juichende voorstanders op het verbod van besnijden nog steeds juichen wanneer de anti-abortusgroepen het besnijdenisverbod aangrijpen om abortus in te perken op basis van de zelfbeschikking van het kind? Ik verwacht van niet.

Toch heeft de uitspraak van de Duitse rechter niet voorziende verregaande gevolgen gecreëerd die nog voor stevige schokken kan zorgen in Duitsland en daarbuiten, of is de ene zelfbeschikking meer gelijk dan de andere zelfbeschikking?

Puur ter overdenking, geen waardeoordeel.