Media
8 juli 2012 | door: Emilie Terpstra, Studente Geschiedenis

De nieuwe tv van Talpa

Talpa is met een idee voor een tv-serie gekomen. Kinderen vanaf 12 jaar kunnen hierin hun pleegouders kiezen.

"Binnenkort op televisie? Zoektocht naar pleeggezinnen."

Ik las het pas in het nieuws: Talpa overweegt pleegkinderen via een televisieserie onder te brengen in pleeggezinnen. Momenteel wachten ze op voldoende respons vanuit pleeggezinnen. Bang voor negatieve reacties zijn ze niet, want ze hebben de fantastische motivatie dat zich hierdoor meer gezinnen kunnen openstellen voor pleegkinderen. Mijn persoonlijke mening? Het is op z'n minst bijzonder te noemen dat mensen op deze manier denken. 

 

Ja, er zijn meer pleeggezinnen nodig, er zijn sowieso meer plekken nodig waar kinderen terecht kunnen als ze, om wat voor reden dan ook, niet meer bij hun ouders kunnen wonen. Dat is volgens mij niet de drijfveer achter deze serie. Het is pure uitbuiting van de kinderen, Talpa heeft weer een sensationeel programma waar iedereen over zal praten en waarmee het geld zal binnenstromen. Uiteraard hun eigen broekzakken in, niet in die van de pleeggezinnen of -kinderen die het een stuk harder nodig hebben.

 

Belachelijk

Toen ik net 15 jaar oud was ben ik zelf in het Jeugdzorgcircuit terechtgekomen. Ik heb dus zelf meegemaakt wat het inhoudt om uit huis geplaatst te worden, niet te weten waar je terecht komt en wat er met je gaat gebeuren, totdat je 18 jaar oud bent. Plek voor mij in een pleeggezin was er destijds niet, dus in die drie jaar ben ik van hot naar her gesleept door Jeugdzorg. Het is een ongelooflijk ingrijpende periode in het zo korte leven van zo'n kind. Ik heb in die periode heel veel jongeren meegemaakt die in hetzelfde schuitje zaten als ik, en iedereen ervaart dit min of meer hetzelfde. Hoewel ik niet in een pleeggezin ben terechtgekomen, kan ik me wel voorstellen dat dit eenzelfde soort ingrijpende en emotionele gebeurtenis moet zijn. En om er dan een televisieserie van te maken is ronduit idioot, gestoord en belachelijk. Andere woorden bestaan hier simpelweg niet voor.

 

Traumatiserende ervaring

Als een kind in een pleeggezin geplaatst moet worden, betekent dit - uiteraard - dat hij of zij niet meer bij zijn ouders thuis kan wonen. Dit alleen al is een ervaring die schokkend is voor een kind. Het betekent dat óf de ouders overleden zijn en er geen familie is waarbij de kinderen terechtkunnen, óf dat de ouders niet meer de mogelijkheid hebben om voor hun kinderen te zorgen. Dat kan zijn om uiteenlopende redenen: door drugsverslaving, psychische problemen, financiële problemen die hiermee gepaard kunnen gaan, et cetera.

Het kind is op dat moment al door een traumatiserende gebeurtenis heen gegaan, een gebeurtenis die het kind de rest van het leven zal tekenen. Dan wordt het kind door volkomen onbekenden, namelijk Jeugdzorg of de Raad van de Kinderbescherming, soms in samenwerking met politie, uit de bekende omgeving gehaald. De meeste van deze medewerkers zijn niet bepaald duidelijk, ze hebben mij toentertijd in ieder geval niet verteld wat er met mij ging gebeuren. Met een beetje pech, bij acute situaties en omdat er gewoon simpelweg geen plek is voor deze kinderen, moet het kind dan ook nog een of twee nachten doorbrengen op het politiebureau. In een cel, ja. Dan worden ze vaak in een crisisopvang gezet, waar ze maximaal zes tot acht weken kunnen verblijven en samen zitten met minstens twaalf andere jongeren die allemaal eenzelfde soort traumatiserende ervaring hebben meegemaakt. Met een beetje pech is het jarenlang crisiscentrum in, crisiscentrum uit, van hot naar her, vaak ook nog tussen verschillende steden. Je kunt er vanuit gaan dat je geen vrienden meer overhoudt, zo'n kind staat er helemaal alleen voor, met zijn prille 13 jaar. Als ze geluk hebben, kunnen ze terecht in een pleeggezin. Een nieuwe omgeving, een nieuw huis, nieuwe ´ouders´ en ´broertjes en zusjes´. Nieuwe gewoonten, misschien zelfs een nieuwe school. En dáár wil Talpa een tv-serie over maken.

 

Geen camera's maar liefdevolle begeleiding

Die kinderen, vanaf 12 jaar, waarschijnlijk tot maximaal 18 jaar - Talpa werkt voor dit programma samen met Jeugdzorg - worden dus gevraagd om, mét een camera in hun gezicht en heel Nederland dat meekijkt, zélf hun pleegouders uit te zoeken. Pure uitbuiting, als je het mij vraagt. Bovendien is kun je niet van een kind van die leeftijd verlangen een dergelijke keuze te maken. Een kind van 12 denkt daar niet realistisch over na, een kind van 12 is nou eenmaal geen volwassene, heeft gewoonweg niet de kennis en de levenservaring om dat te kunnen doen. Een kind dat na zulke ervaringen opgevangen moet worden, moet opgevangen worden in een stabiel huis, met een hoop liefde en voldoende structuur en waar het kind rustig kan praten en even kan huilen. Alleen zo kan er gewerkt worden aan een basis om de draad weer op te pakken, weer te leren gelukkig te kunnen zijn met het leven en de weg naar volwassenheid en zelfstandigheid in te slaan. Geen materiaal voor een camera en de mgeving die bij die camera hoort. Een kind heeft rust, veiligheid en bescherming nodig. En heel veel liefde.

 

Boodschap aan Jeugdzorg

Tot slot nog een boodschap aan Jeugdzorg, voor als het voorgaande nog niet duidelijk genoeg was: jullie hebben mijn leven en de levens van een hele hoop andere jongeren verschrikkelijk moeilijk gemaakt. Ik snap volledig dat jullie moeten roeien met de riemen die jullie hebben, en dat is weinig geld, weinig opvangplekken en weinig professionele begleiding voor de jongeren. Maar om híeraan mee te werken? Dat is toch van de zotte!

Trefwoorden:
Media

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Emilie Terpstra, Studente Geschiedenis
De nieuwe tv van Talpa - 8 juli 2012



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer