Politiek
18 juli 2012 | door: Quirijn Teunissen, Politicoloog, adviseur strategie en public affairs

Verkiezingsretoriek: reistijdwinst vs. gezondheid

De discussie over de trajectcontrole op de A2 zou niet moeten gaan over 'lekker doorrijden', maar over de gezondheid en leefkwaliteit van tienduizenden, en het vertrouwen in de overheid.

"Volksgezondheid en het imago van een betrouwbare overheid leggen het af tegen 'lekker doorrijden'"

Dinsdag jongstleden liet demissionair minister van Infrastructuur en Milieu, Melanie Schultz van Haegen, in de Telegraaf weten dat het credo op het gebied van maximumsnelheden op rijkswegen wat haar VVD betreft ‘harder waar het kan’ wordt. Specifiek doelde zij hiermee op de maximumsnelheid op de A2 tussen Holendrecht en Maarssen. Deze zou, nu de weg verbreed is, flink omhoog kunnen. Met deze uitspraak lijkt het virus van de holle verkiezingsretoriek ook de minister te hebben besmet, met gevolgen voor de gezondheid van omwonenden.

 

Plannen tot verbreding

In 2006 besloot het toen zittende kabinet Balkenende-Bos op voorspraak van de minister van Verkeer en Waterstaat, Camiel Eurlings, de A2 tussen Holendrecht en Maarssen te verbreden tot tien banen. Hiermee wilde het kabinet een antwoord geven op de boven verwachting gegroeide hoeveelheid verkeer op dit traject. Omdat reeds vanaf het begin duidelijk was dat deze verbreding gevolgen zou hebben voor het al dan niet behalen van de wettelijke luchtkwaliteits- en geluidsnormen, en dus effect zou hebben op de levenskwaliteit en gezondheid van tienduizenden omwonenden, werden afspraken gemaakt met de omliggende gemeenten. Eén van deze afspraken was dat de maximumsnelheid op het betreffende traject op zo’n niveau zou komen te liggen dat normen op het gebied van (geluids)uitstoot werden gehaald, en de omwonenden dus geen extra overlast zouden hebben van de verbreding.

 

Trajectcontrole

Inmiddels is het traject in volle omvang geopend, en liggen er tien rijbanen te lonken naar de automobilist. Om ervoor te zorgen dat laatstgenoemde dit traject optimaal kan gebruiken, zonder dat de gemaakte afspraken worden geschonden, wordt vanaf aanstaande maandag een permanente trajectcontrole ingevoerd. Dit roept echter nogal wat weerstand op. De PVV van Geert Wilders deed hier in de voor de partij kenmerkende bewoordingen afstand van, de VVD gaf al eerder aan niets te zien in de gestelde maximumsnelheid, de Telegraaf nam de bekende terminologie van ‘automobilistje pesten’ in de mond, en om een duit in het zakje te doen twitterde Camiel Eurlings (destijds verantwoordelijk voor de gemaakte afspraken) dat de ‘dreigende boeteregen’ voorkomen kan worden door de maximumsnelheid op het traject te verhogen. Deze (nog veel langere) rij van tegenstanders van de maximumsnelheid en trajectcontrole werd vanochtend gesloten door onze demissionair verantwoordelijk minister.

 

Het gaat om de gezondheid van mensen, stupid!

De discussie die ontstaat verwijdert zich echter van het doel van de gemaakte afspraken. Populistisch (verkiezings)gezwam leidt tot een beeld dat de beoogde trajectcontrole ingesteld wordt om boetegelden binnen te halen, en dat de maximumsnelheid van 100 kilometer per uur wordt gehanteerd om deze opbrengsten te maximaliseren. Niets is echter minder waar. De gestelde maximumsnelheid is een gevolg van een wens van de Kamer om geen hogere / nieuwe geluidsschermen te plaatsen, en een belofte om de omwonenden niet de dupe te laten worden van een verbrede A2. Immers: meer verkeer betekent zonder het nemen van extra maatregelen automatisch meer geluid en meer uitstoot. Een snelheidsverhoging betekent, dankzij het kwadratisch verband tussen luchtweerstand en geluid, dat iedere kilometer harder rijden een exponentieel effect op de geluidsuitstoot heeft, en dus een exponentieel gevolg voor de omwonenden heeft. Daarnaast betekent een groter gevraagd vermogen van de motor dat er een grote uitstoot plaatsvindt, en er dus een groter negatief effect op de luchtkwaliteit plaatsvindt. Een hogere maximumsnelheid zal beide effecten teweeg brengen, met de schadelijke gevolgen van dien. De omwonenden zijn er dus bij gebaat dat er niet harder wordt gereden dan afgesproken is. Steeds meer partijen lijken hier echter lak aan te hebben.

 

Overheid roept beeld van onbetrouwbaarheid over zichzelf af

Door de genomen maatregelen te minachten, bijna te ridiculiseren, doe je hetzelfde met de omwonenden van het betreffende traject. Verkiezingsretoriek, emoties die rondom ‘lekker doorrijden’ hangen en gezwets over automobilistje pesten winnen het op deze manier van serieuze onderwerpen zoals de gezondheid en de levenskwaliteit van tienduizenden omwonenden en het vertrouwen in de overheid. Het is bespottelijk dat dit offer wordt gemaakt om een traject minder dan drie minuten sneller af te kunnen leggen. Laten we voor de omwonenden hopen dat de verkiezingskoorts zakt en het helder nadenken snel haar intrede doet. 

Trefwoorden:
VerkeerPolitiek

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 51
Maak een interview van uw opiniestuk
> Meer