Sport
15 oktober 2012 | door: Irene de Zwart

Verbruggen en McQuaid hebben de Olympische eed verbroken

Het kan niet zo zijn dat iedereen in het peloton wist wat er gaande was, zelfs journalisten op de hoogte waren, en de UCI van niets wist.

"Het bestuur van de wielerunie is medeplichtig aan het gebruik van doping"

Dat de Lance-gate mogelijk was ligt aan veel dingen, waaronder het overduidelijke feit dat het veel te gemakkelijk was om doping controles te vermijden en te omzeilen. Zoals Armstrongs verdediging al jaren luid: “Ik ben nooit betrapt”. Ook wielrenner Bernard Kohl gaf al eerder aan dat als hij 200 keer getest is, hij er minstens 100 positief had moeten zijn en niet maar die ene keer die hem de das omdeed.

 

Ook de journalistiek blijkt niet helemaal onschuldig. Andrew Sutcliffe, voormalig hoofdredacteur van Cycling Weekly, was tot 2002 werkzaam in de wielerjournalistiek. Zaterdag heeft bij de BBC op Radio 4 toegegeven dat hij veel meer wist dan hij ooit publiceerde.  Volgens hem was het gebruik van doping in het peloton een open geheim en werd hem door verscheidene renners en race officials duidelijk gemaakt dat het publiceren van dit geheim hem duur zou komen staan. Doping werd “genegeerd”. Toch betuigt hij nu spijt dat hij niet net zoals journalisten David Walsh en Paul Kimmage heeft geprobeerd alles naar buiten te brengen en de sport schoner te maken.

Neerlands trots Hein Verbruggen

Maar het bestuursorgaan van de wielersport - de Internationale Wielerunie UCI - mag zeker de dans niet ontsnappen. Neerlands trots Hein Verbruggen was de president van de UCI van 1991 tot 2005. Precies. De 15 smerigste jaren in het prof peloton vielen onder de leiding van de man die nu Erelid van het Olympisch Comité  en Erevoorzitter van de UCI is. Al jaren lang wordt Verbruggen door allerlei mensen van corruptie beschuldigd. De huidige UCI-president McQuaid heeft toegegeven dat Verbruggen twee donaties, van 25.000 en 100.000 dollar, van Armstrong heeft aangenomen. Ook nu komt de beste man er niet goed vanaf in het rapport van USADA over Armstrong.

 

Hein Verbruggen heeft de paar mensen die probeerden de waarheid boven te krijgen nooit serieus genomen, net als zijn opvolger en protegé Pat McQuaid. Erger nog, ze hebben ze openlijk aangevallen, belachelijk gemaakt en aangeklaagd voor van alles en nog wat. Vlak voordat het USADA-rapport uitkwam is Floyd Landis door een Zwitserse rechtbank veroordeeld voor smaad in een zaak aangespannen door de UCI, omdat hij beweerde dat de UCI een positieve dopingtest van Armstrong in 2001 onder het tapijt zou hebben geveegd.  Misschien had de rechtbank toch even moeten wachten tot het rapport uit kwam, want in meerdere verklaringen die onder ede zijn gedaan lijkt dit te worden bevestigd.

 

Journalist Paul Kimmage

In december zal een rechtszaak over dezelfde beschuldigingen dienen tegen journalist Paul Kimmage. Toen dit nieuws bekend werd zijn wielerfans spontaan begonnen met een geld inzamelingsactie om Kimmage te helpen in de zaak tegen de UCI. In iets meer dan drie weken is al meer dan 60,000 dollar (zo’n 46,000 euro) opgehaald voor het Paul Kimmage Defense Fund. De steun voor Kimmage is overweldigend en komt uit alle hoeken; zelfs prof renners hebben gedoneerd.

 

Een ding is zeker: het vertrouwen in de UCI is allang verdwenen. Sommige mensen die dezelfde beschuldigingen hebben geuit als Landis en Kimmage zijn nooit aangeklaagd. De heksenjacht waar Armstrong het al jaren over heeft bestaat: het is de UCI die op heksenjacht is tegen mensen die hen niet bevallen. Kritische mensen die al tijden hun best doen om al deze doping verhalen naar boven te krijgen worden gezien als lastposten en op alle mogelijke manieren in diskrediet gebracht.

 

Het kan niet zo zijn dat iedereen in het peloton wist wat er gaande was, zelfs journalisten op de hoogte waren, en de UCI van niets wist. Ook voormalig WADA-president Pound gelooft daar niets van. Wielerfans zijn zo ontevreden dat ze al tijden praten over hoe Verbruggen en McQuaid uit de sport te krijgen zijn. Het lijkt vrijwel onmogelijk om McQuaid weg te krijgen als voorzitter van de UCI omdat de de procedure ongelooflijk ingewikkeld en ondemocratisch is. Erevoorzitter Verbruggen is waarschijnlijk helemaal niet weg te krijgen omdat zijn functie officieel ceremonieel is. Er wordt al jaren gesproken over een Breakaway League, en hoewel dit niet ideaal is, maakt het wel duidelijk hoezeer men alles zat is. Verbruggen en McQuaid hebben door de jaren heen niet alleen de statuten van de UCI geschonden met hun acties, maar als leden van het IOC ook hun Olympische Eed. Het is misschien niet mogelijk om deze mannen uit de UCI te krijgen, maar het schenden van de Olympische Eed heeft als gevolg dat je uit het IOC kan worden gegooid. Iets dat minstens zo effectief zou kunnen zijn.

 

Olympische eed

Hein Verbruggen was in de tijd dat Lance-Gate speelde de president van de UCI (1991- 2005) en lid van het IOC, van 1996 tot 2008 om precies te zijn, en in 2008 werd hij Erelid van het IOC. Pat McQuaid is sinds 2006 president van de UCI en als zodanig sinds 2010 ook lid van het IOC. Leden van het IOC zijn verplicht om bij hun aantreden de Olympische eed af te leggen. In deze Olympische eed staat onder meer dat de persoon die de eed aflegt de Ethische Code zal gehoorzamen. Zoals eerder gezegd, een lid van de IOC dat zich niet aan de eed houdt kan uit het IOC worden gegooid.

 

In de Ethische Code staat vervolgens dat doping ten strengste verboden is en dat de voorwaarden van de Wereld Anti-Doping Code strikt gevolgd moeten worden. In deze Wereld Anti-Doping Code is de doelstelling in twee hoofdpunten ondergebracht. Punt 1 is het beschermen van het grondrecht van de atleet om deel te nemen aan een schone, doping vrije sport. Punt 2 is het organiseren van gecoördineerde en effectieve anti doping programma’s op nationaal en internationaal niveau met als uitgangspunt de opsporing, ontmoediging en voorkoming van doping.

 

Punt één is regelmatig geschonden door beide mannen. Jörg Jaksche verklaart in het USADA-onderzoek dat hij McQuaid uitgebreid heeft verteld over de doping activiteiten in het peloton en dat hij graag wilde meewerken met een onderzoek hiernaar. McQuaid heeft nooit meer contact opgenomen met Jaksche. Hier kan veel over gezegd worden, maar zeer zeker niet dat dit het beschermen van het grondrecht van de renner om mee te doen aan een schone wedstrijd is.

 

Hetzelfde geld voor Floyd Landis die zijn verhaal wilde doen om Lance-Gate aan het licht te brengen omdat zijn eigen doping gebruik maar het topje van de ijsberg was. In ruil voor zijn openheid kreeg hij een rechtszaak voor smaad aan z’n broek en een reeks minachtende mailtjes van Hein Verbruggen. De UCI stelde wederom geen degelijk onderzoek in naar de beschuldigingen, maar trok in plaats daarvan de geloofwaardigheid van Landis in alle openbaarheid in twijfel. McQuaid deed zijn uiterste best om Landis in diskrediet te brengen zodat hij door niemand meer geloofd zou worden. Het argument? Landis was een leugenaar omdat hij voor dopinggebruik was veroordeeld. Het grondrecht van de atleet om deel te nemen aan een dopingvrije sport werd niet beschermd, het werd bespuugd.

 

Ontmoediging van doping

Deze voorbeelden staan ook direct in samenhang met punt twee van de Wereld Anti-Doping Code dat spreekt over de opsporing, ontmoediging en voorkoming van doping. Het op deze manier in stand houden en aanmoedigen van de Omerta in, maar ook rond, het peloton is in directe tegenspraak met het opsporen, ontmoedigen en voorkomen van doping. Het is de instandhouding van het klimaat dat grootschalige dopingpraktijken als in Lance-Gate, Operacion Puerto (met dokter Fuentes) en de Freiburg Kliniek mogelijk maakte. Deze instandhouding staat direct tegenover de Olympische Eed die Hein Verbruggen en Pat McQuaid hebben afgelegd.

 

De onwil van de UCI om eens op onderzoek uit te gaan toen Armstrong in de Tour van 1999 positief testte op cortisone en de snelle acceptatie van een met terugwerkende kracht voorgeschreven recept voor zadelpijn als uitleg laat duidelijk zien dat de UCI liever de andere kant op keek dan echt de sport doping vrij te maken. Je zou kunnen zeggen dat het Verbruggen niet goed uit kwam om een van de iconen van de sport op doping te betrappen, maar aan het begin van de Tour van 1999 was Lance Armstrong nog lang niet het icoon dat hij in 2005 was.

 

Nee, wat uiteindelijk ook de belangen en intenties van de heren Verbruggen en McQuaid waren, het lijkt er sterk op dat het niet de Olympische eed of het dopingvrij maken van hun sport was. Hun acties spreken dit in ieder geval tegen. Of dit uiteindelijk ook zal leiden tot de verwijdering van de beide heren uit het IOC valt helaas te betwijfelen. Maar als er iets een statement zou zijn dan is het dat wel.

 

Trefwoorden:
Sport

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Irene de Zwart
Verbruggen en McQuaid hebben de Olympische eed verbroken - 15 oktober 2012



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer