Rechtspraak
23 oktober 2012 | door: Tijl Van Herreweghen

Op de rem bij GAS

Ik stel me verschillende vragen bij GAS-boetes en al zeker als deze worden gegeven aan minderjarigen. GAS-boetes lijken de oplossing voor elk probleem, maar ik ben daar niet van overtuigd.

"Gas-boetes lijken wel een wondermiddel"

Kinderen kosten geld, dat is algemeen geweten. Binnenkort kunt u daarom maar hopen op een verhoging van de kinderbijslag, want een kleine misstap van u jonge kroost kan u al gauw veel geld kosten.

 

Het hoeft hierbij niet te gaan om vandalenstreken. Sinds kort kan u al een fikse boete verwachten als uw 14-jarige zoon of dochter zich op de leuning van de bank nestelt in plaats van de zitplaats, als hij/zij een instrument bespeelt op het dorpsplein en zelfs het werpen van een waterballon kan als reden voor een boete gelden.

 

Ik stel me dus de vraag waarom een 14-jarige jongere wel te jong is om met de auto te rijden, sigaretten  te kopen of alcohol te drinken, terwijl hij wel capabel genoeg zou zijn om een boete te incasseren.

 

Jong zijn

De jeugd moet haar vrijheid kennen. Een jongere moet de mogelijkheid hebben in de wereld rond te lopen zonder hierbij constant de angst te moeten hebben een regel te overtreden. Pubergedrag, fuiven, zich verkleden met carnaval en dan al eens iemand doen schrikken vallen onder de noemer “jong zijn”. Natuurlijk betekent dit niet dat we pakweg het in de prak slaan van auto’s door de vingers moeten zien, maar sport, spel en andere activiteiten mogen jongeren niet beknot worden door boetes die overal om de hoek loeren.

 

Zoals vermeld meen ik daarom niet dat men niet meer mag straffen. Jammer genoeg lijkt de gemeente niet verder te kijken dan de boete lang is. Een boete wordt gezien als de enige mogelijkheid. Er is geen waarschuwing, geen bemiddeling, gesprek, begeleiding of overleg. Zelfs niet als dit de eerste maal is en/of het om een kleine misdaad gaat.

 

Ik geloof niet dat een boete de beste manier is om met de feiten om te gaan. Zo is een boete voor kansarme ouders, bijvoorbeeld ouders die beiden leven van een werkloosheidssteun, zeer hoog.

 

Signaalfunctie

Er wordt niet gekeken naar de redenen waarom de jongere in de fout ging. Garandeert de boete dan dat de situatie niet meer zal weerkeren? Men straft bij het begaan van een fout, maar denkt niet aan pedagogische, belonende, aanmoedigende manieren om er mee om te gaan. De signaalfunctie van het gedrag naar de maatschappij wordt dan genegeerd.

 

GAS-boetes lijken nu wel het middel bij uitstek om de politie te ontlasten. Op een snelle wijze wordt al wie wordt betrapt op overlast terug tot de orde geroepen. Maar overlast wordt niet gedefinieerd. Dit leidt tot overregulering, waardoor zelfs een symbolische actie als een betoging tegen president Assad beboet wordt. Zulke willekeur doet denken aan een politiestaat. Er is immers ook geen scheiding der machten: zowel het opstellen van regels, beboeten en afhandeling gebeurt door 1 macht: het gemeentebestuur. Er is dus maar 1 autoriteit die de macht in handen heeft.

 

Kinderen zijn geen volwassenen

Ik hou dus mijn hart vast wanneer men spreekt over uitbreiding naar beboetingen door de gemeente voor dronkenschap, foutparkeren, maar vooral als men spreekt over beboeten in scholen.

 

Kinderen zijn geen volwassenen. Volwassenen mogen hen gidsen in het opgroeien en indien nodig moeten zij ingrijpen. Maar wacht tot kinderen volwassen zijn om hen als volwassenen te straffen.

Trefwoorden:
Rechtspraak

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Tijl Van Herreweghen
Op de rem bij GAS - 23 oktober 2012



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 51
Maak een interview van uw opiniestuk
> Meer