Onderwijs
27 oktober 2012 | door: Maddy Hulshof, leerkracht~schrijver~voorlichter autisme

Laat de regering gemeentes leren KNEXEN

De landelijke politiek sprak deze week haar zorg uit over de integriteit van het lokaal bestuur. Deze zijn per 2014 verantwoordelijk voor passend onderwijs en jeugdzorg. Kunnen zij verbinden?

"Hopelijk vormt Asscher in verbinding met Samsom en Rutte de basis waarop we kunnen veranderen"

Een soort van zacht dekentje ligt er sinds gisteren over me heen. Een behaaglijke warmte die ervoor zorgt dat ik even kan rusten, misschien komt het goed.

 

In 2014 worden de gemeentes verantwoordelijk voor conflicten tussen ouders en school. De gemeentes, waarvan de politiek zich afvraagt of ze wel integer genoeg zijn. De lokale bestuurders die passend onderwijs en jeugdzorg er  bij moeten  doen.

 

Er is niets belangrijker dan de toekomst van onze kinderen, zij zorgen later voor ons. Hun groei en ontwikkeling is niet alleen onze morele plicht maar ook een investering. Sommige kinderen hebben wat anders of extra nodig om te kunnen groeien. Soms is dat eenvoudig omdat iemand het al weet en dat alleen maar hoeft te delen. Soms is het moeilijk omdat iemand het niet wil weten of al denkt te weten. Je schouders  hierover ophalen doe je niet als het om je eigen kind gaat. Mijn eigen kind. Dat zo fantastisch groeit in de prachtige zorgstructuur op school. Regulier onderwijs: wie had dat gedacht. Maar straks wordt alles anders.. ik hoop dat er dan mensen zitten met goede oren en grote harten op de posities die er toe doen. Dat er beslissingen worden genomen in kantoren die méér zijn dan een kastje en een muur. Die verbinden en zorgen.

 

De zwakte van kinderen met autisme is ook hun kracht

Dat vraagt om een professionele kwetsbaarheid, door huid heen. Ik kom, als moeder van een 14-jarige zoon met bijzondere onderwijsbehoeftes, regelmatig deze houding tegen. Pas nog werd ik gebeld door een directeur Zorg van een groot ROC, ze wilde dat ik sprak op haar afscheidsreceptie.

 

‘Je hoeft ons natuurlijk niets te vertellen over autisme’ had ze me over de telefoon meegedeeld. ‘Ik zoek juist het andere verhaal, vanuit ouderperspectief’. Ruim 40 jaar had ze gewerkt aan de verbinding van zorg in onderwijs. ‘Van autisme daar weten de genodigden op de receptie alles van, ze hebben er dagelijks mee te maken, ze weten hoe de hazen lopen’. Okay.

 

Twee weken later kwam ze bij me om de presentatie die ik -als ouder van een kind met specifieke opvoedingsbehoeftes- in haar opdracht had gemaakt voor te bespreken. Om te weten wat zoon Gijs nodig heeft om te groeien, moet ik iedere dag goed kijken waar hij staat op welk gebied. Waar zijn zwakte zit (autisme) en waar zijn kracht (autisme). Het zijn net ‘gewone’ mensen: hun zwakte is ook hun kracht.  Al tijdens de eerste 5 minuten pakte ze mijn arm en zei ‘ja maar dit wist ik niet, dat het zo werkt bij mensen met autisme’. Het werd haar al vrij snel duidelijk dat er geen schoolkant of thuiskant zit aan bijzondere kinderen, simpelweg omdat je altijd met het kind te maken hebt. Een kind laat zich lastig splitsen, maar gemakkelijk verbinden. Zoveel is er echt niet nodig om de sterkste constructie ter wereld te maken: een driehoek leerling-school-ouder. Als gelijkwaardige zijdes verbonden door communicatie. Als Knex.

 

Op zoek naar verbinding

In het echte leven waren we ook volop aan het Knexen met de nieuwe ambulant begeleider, de nieuwe mentor en de nieuwe huiswerkbegeleider. Gijs’ zwakke overzicht wordt overschaduwd door zijn verbale talenten en zijn goede algemene kennis. Lastig voor leraren om die slimme jongen nog eens extra te controleren of hij zijn huiswerk wel heeft opgeschreven; of hij zijn aantekeningen wel in het juiste schrift maakt; of hij begrijpt dat de regels voor een boekverslag op de schoolsite te vinden zijn; of hij inzicht in samenwerkingsopdrachten heeft. Dat hij niet van handvaardigheid houdt omdat hij zich het eindproduct simpelweg niet voor kan stellen. Dat je pas om hulp kunt vragen als je overzicht hebt van het probleem. Gijs overschreeuwt die zwakke overzichtkant met het lichaam en de woorden van een 20-jarige. Dan is het regelmatig nodig om school en thuis te verbinden. Gelukkig begrijpen we allemaal dat we de andere twee nodig hebben om een driehoek te vormen.

 

Altijd op zoek naar verbinding voor mijn kind. Blij dat ik me gehoord weet, dankbaar dat ik luisteren kan. Vanaf 2014 is  het de taak van de gemeente om onenigheid tussen ouders en school op te lossen. Sinds gisteren ben ik minder bang dat de kinderen hierdoor het haasje zijn. Een soort van zacht dekentje ligt er vandaag over me heen. Een behaaglijke warmte die ervoor zorgt dat ik even kan rusten, misschien komt het goed. Sinds gisteren is de derde man bekend, de man door wie er nu een driehoek is. De derde man die weleens twijfelt maar er toch vol ingaat; de man die weet wat onderwijs is; de vader van drie jonge kinderen; de man die ‘nee’ doet als hij ‘nee’ zegt en daarvoor respect verdient en begrip krijgt. Misschien dat Lodewijk Asscher in verbinding met Samsom en Rutte de stevige basis wordt waarop we kunnen veranderen en ombuigen. Twee van de drie weten wat het is om vader van een jong gezin te zijn, zij kennen het vast: KNEX. Ik hoop dat ze het de gemeentes gaan leren.

Trefwoorden:
Onderwijs

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Maddy Hulshof, leerkracht~schrijver~voorlichter autisme
Laat de regering gemeentes leren KNEXEN - 27 oktober 2012
De bezuinigingen op onderwijs zullen als een boemerang terugkeren - 15 december 2011



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer