Emancipatie
18 november 2012 | door: Charles van den Broek, schrijver en historicus

Emancipatie werkt tegen de vrouw

Het Westen is even vrouw-onvriendelijk als de islam. Hoewel: die erkent tenminste nog de verschillen tussen man en vrouw. Feministen willen de vrouw in een man veranderen.

"Ware emancipatie is dat een ieder, man of vrouw, kan doen of laten wat hij of zij wil"

Tegenwoordig is het een compliment als je zegt dat een vrouw ''een vrouw met ballen'' is. Het is maar wat je charmant vindt. Maar belangrijker; hoe heeft het zover kunnen komen?

 

Eén van de dingen die men de islam verwijt, is dat deze religie, zeker afgezet tegen het vrije Westen, om het zacht uit te drukken, nogal vrouwonvriendelijk is. Terecht natuurlijk; in onze cultuur kunnen meisjes naar school zonder te dienen als schietschijf voor enthousiaste Taliban-leden, lijkt een groep vriendinnen op straat niet op een horde wandelende bungalowtenten, en is onder westerse vrouwen het sterftecijfer aan bloedarmoede tengevolge van eerwraak beduidend lager dan in gezinnen met een moslimachtergrond. Maar is het Westen daarmee ook écht vrouwvriendelijk?  Of valt dat nog behoorlijk tegen?  

 

One of the guys

Laten we bijvoorbeeld eens kijken naar namen. Evenals jongensnamen, worden meisjesnamen vaak afgekort. Maar waar Rudolph Ruud wordt, en Johannes Jan, zien we bij de meisjes iets anders gebeuren. Alexandra wordt Alex, Samantha Sam, Danielle Daan. Wat opvalt, is dat de meisjesnamen een mannelijke afkorting krijgen. Dat moet doorgaan voor stoer, sportief, ''one of the guys''. Vergelijken we dat met jongens, en we zouden Peter Petra noemen, geven we iets heel anders aan; minachting. Door de vrouwelijke vorm van een naam te gebruiken, zeggen we in feite; jij bent zwak, een slappeling, laf zelfs.

 

Dat klinkt ook door in de waardering van het gedrag. In interviews in vrouwenbladen kun je opmerkingen als deze vinden; ''Als kind was ik een echte tom-boy, klom in bomen, haalde mijn knieën geregeld open, eigenlijk was ik een halve jongen!'' Daarentegen heb ik nooit een artikel gelezen waarin een man, zelfs niet een homofiel, beweerde dat hij ''één van de meiden'' was.

 

Travestie

Dat beeld is door te trekken naar andere vlakken. Mannen die zich graag in dameskleding hullen, kunnen dat eigenlijk alleen doen in hun vrije tijd, en in de beslotenheid van hun woning of in (prive)clubs, waar ze niet blootstaan aan veroordelende blikken. Hun gedrag noemen we een fetish (een term die op zich al een afkeuring inhoudt), en ze staan te boek als travestiet. Geen man die in zijn mooiste rode jurkje en op zijn beste pumps naar kantoor gaat, hoe graag hij ook zou willen. Maar dan gaan we voorbij aan de oorspronkelijke betekenis van travestie, namelijk ''persoon die zich graag rondloopt in kleding van de andere sekse''. Dan blijkt dat het gros van de vrouwen het meest van de tijd als travestiet gedragen; die broeken waarmee ze op hun werk verschijnen of uitgaan, zijn immers mannenkleding. Opvallend, niet?

 

Dito bij de beroepen; de functie van secretaris en secretaresse komen overeen, toch kennen we de vrouw niet het gezag van de man toe. Vandaar dat sommige vrouwen hun functie/beroep in de mannelijke vorm aangeven. De directrice is nu dus directeur, presentatrice presentator, advocate advocaat - en soms de onvermijdelijke verwarring;''ik ben schrijver en zangeres''. De emancipatie taalkundig vormgegeven, maar daarbij ontkent men wel de (eigen) vrouwelijkheid.

 

Eerste feministische golf

Rond 1900 woedde de eerste feministische golf. Vrouwen eisten het recht om politiek actief te mogen zijn. Nadat Nieuw-Zeeland als eerste de dames stemrecht had verleend, groeide het aantal landen waar vrouwen zich in de politiek mochten mengen gestaag (vreemd genoeg was Turkije daar elf jaar eerder mee (1933) dan het toch veel vrouwvriendelijker Frankrijk).

 

Sindsdien hebben we twee wereldoorlogen gezien (ik zeg niet dát er een verband is, maar toch...) en werden vrouwen in oorlogstijd, bij gebrek aan mankracht, ook in fabrieken ingezet. Maar desondanks bleef er wel een beschavingsideaal, waarin de vrouw het huishouden deed en de kinderen opvoedde, en de man, van nature jager en beschermer, het inkomen binnenbracht. En toen braken de jaren '60 uit.  

 

Hippietijd

Ach, de jaren zestig... Woodstock, ontkerkelijking, Flower Power, LSD en heroïne, de tijd waarin vrouwen zich onder het mom van ''de vrije liefde'' lieten verleiden tot gratis prostitutie... Die hippietijd heeft meer kapot gemaakt dan WO I en II bij elkaar. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de Dolle Mina's. Deze tweede feministische golf, waarbij de dames gehuld in hun oh zo charmante tuinbroeken (waarschijnlijk het meest effectieve anti-conceptiemiddel ooit) luidkeels het recht op de pil, gratis abortus, en zelfbeschikking (''Baas in eigen buik'') opeisten tijdens openbare beha-verbrandingen, vormde het startsein voor wat ik de ontvrouwelijking van de maatschappij zou willen noemen. Want hoewel men dacht voor vrouwenrechten te strijden, was het effect averechts.                              

 

De jaren zestig van de vorige eeuw heeft ons een aantal problemen opgeleverd waar we nog decennia mee te kampen zullen hebben. De universiteiten produceerden aan de lopende band semi-intellectuelen (sociologen, planologen, er werd wat afgelogen), allemaal met hetzelfde waanidee; zij gingen het anders doen dan hun ouders. De mogelijkheden waren er, en ze waren het hun linkse ideologie verplicht. De maatschappij was maakbaar, of moest dat in hun psychedelische ogen zijn althans, en geen mens kon ze dat idee uit hun hoofd praten.

 

Dankzij de geboortebeperking die deze deskundologen propageerden, hebben we nu te maken met vergrijzing; deze is immers niet veroorzaakt doordat men langer leeft, maar door een gebrek aan bevolkingsaanwas, kinderen, en mede daardoor kwam er massa-immigratie op gang.

 

Tijdbommen

De ''oplossingen'' waar deze generatie mee op de proppen kwam, legden dus eigenlijk een stel tijdbommen onder de samenleving. Gelijkheid had deze links-marxistisch geïnspireerde voorhoede hoog in het vaandel. De vrouw was intellectueel en lichamelijk de gelijke van de man, even goed in staat tot arbeid als ieder ander. De vrouw werd als wederhelft (trouwen was zooo bourgeois) geen echtgenote, maar partner. Nu is partner afgeleid van het Franse partenaire, vennoot, dus hier trad al een zekere verzakelijking in, anderen dreven het nog verder door. Zij spraken over hun vriendin als hun ''maatje''... Maakt dat deze mannen dan tot matennaaiers?

 

Ik dwaal af. De vrouw moest zichzelf ontdekken, en - vooral- ontplooien, of ze nu wilde of niet. Nou was ''zelf-ontplooiïng'' een even vaag als onzinnig begrip uit de jaren '70, wat er meestal op neerkwam dat de vrouw een cursus macrameeën ging volgen of op donderdagavond aan de toog van het vrouwencafe hing met haar (uit politieke overwegingen) lesbische vriendinnen. Maar allengs verlegde de vrouwenbeweging haar aandacht naar betaald werken. Werk werd steeds belangrijker, juist naarmate er minder van voorhanden was.    

 

Vrouwen gingen dus aan de slag, en lieten hun kroost aan hun lot over (sleutelkinderen), of besteedden de opvoeding uit aan vreemden. Is het vreemd dat deze generatie, beroofd van de geborgenheid en veiligheid van het gezin, volkomen de weg kwijtraakte, en meer verslaafden voortbracht dan ooit daarvoor? Het gezinsinkomen steeg dan wel, maar het (familie)verband was weg.

 

Tweeverdieners

Daarbij bevorderde het extra inkomen niet de gehoopte zelfstandigheid van de vrouw, want prijzen gingen al snel omhoog. Tweeverdieners kunnen ook twee keer zoveel betalen, bedachten huizenbezitters al snel. Daardoor moet je nu bijna wel allebei werken om een koopwoning te kunnen betalen, en kan een vrouw na haar scheiding een eigen huis wel vergeten. Het werk dat men deed, gaf niet die kansen waar men op school over gedroomd had. Meestal was het net zo zinloos en geestdodend als het werk dat mannen doen, en de opbrengst voldeed soms nauwelijks om de oppas te betalen.

 

Toch werden enkele vrouwen redelijk succesvol, en zij voelden zich nu geroepen een hartekreet tot hun sekse genoten te richten; er zouden meer vrouwen naar de top moeten doorstoten. Gebeurde dat niet, dan was dat de schuld van het ''glazen plafond'', een denkbeeldige barriere, aangebracht door de boze mannen die het in het bedrijfsleven voor het zeggen hebben. Daarbij laat men buiten beschouwing dat van de mannelijke werknemers ook maar een promille de top haalt, maar daar gaat het deze power-feministen ook niet om. Ze willen een ander punt maken; het is niet van belang dat je werkt, maar je moet een C-A-R-R-I-E-R-E hebben. Om met Marianne Zwagerman te spreken;'' een webshop is geen carriere!''. Zullen ze bij Amazon of Bol.com toch niet met haar eens zijn. Nu bestaat de ''carriere'' van mevrouw Zwagerman voornamelijk uit het ongevraagd advies uitbrengen aan de premier betreffende haar plannen met de publieke omroep, maar goed, zij is er blij mee.

 

Geslaagde fotomodellen

Het komt er dus op neer dat je geen ''vrouwenwerk'' moet cq. mag doen, vrouwen moeten zich in mannenberoepen manifesteren. Op deze manier kunnen de power-feministen zich namelijk neerbuigend uitlaten over vrouwen die wel geslaagd zijn (in elk opzicht), zoals fotomodellen. Want ook al verdienen topmodellen vaak een veelvoud van wat de gemiddelde CEO - man of vrouw- verdient, ze maken gebruik van hun (goed ontwikkelde) vrouwelijkheid. En dat is iets wat ze van de nieuwe voorhoede van de vrouwenbeweging beslist niet mogen. Stoute meisjes!

 

Dat veel van deze modellen daarnaast een studie doen, of later een bedrijf opzetten, daar hoor je ze dan weer niet over. Het is in deze visie op werk vooral van belang dat je a) met je hersens werkt, en b) zoveel mogelijk uren maakt. Tachtig uur per week van je toch al korte bestaan opfferen aan een bedrijf (dat je bij de eerstvolgende bezuinigingsronde zonder pardon aan de kant schuift), is in hun ogen geen schrikbeeld, maar het ideaal.

 

Maar niet iedereen die werkt, heeft ook een carriere, en dus gaat men de begrippen inwisselen. Opeens moet je niet naar die bijeenkomst voor je werk, maar voor je ''carriere''. Zo kon het een aantal jaren geleden gebeuren dat een vrouw (moeder kun je haar niet noemen) haar baby bij veertig graden op de achterbank van haar auto liet koken omdat ze (ik meen adjunct-adjunct leidster op een creche) een ''belangrijke vergadering had''... Een kind opgeofferd aan een lullig vergaderingetje van een nog lulliger bestuur! En al zou het gaan om de olie-deal van de eeuw, dan nog zou dat geen excuus zijn, maar het geeft aan hoezeer het begrip carriere aan inflatie onderhevig is.

 

Stoppen met werken

Toch is het algemene beeld van met name de westerse vrouw radicaal veranderd. De maatschappij en de politiek ziet een vrouw die ervoor kiest om een kind te krijgen, en er zelf voor te zorgen, als iemand die haar kansen verspeelt en haar sociale contacten verliest; blijkbaar komen moeders nooit ''echte'' mensen tegen. Ze ''stopt met werken''. Buiten het feit dat moeders harder werken dan wie dan ook (mannen zitten doorgaans op non-descripte bedrijfsterreinen op een kantoor wat uit hun neus te vreten, die '' hardwerkende Nederlander'' is een mythe die door de Telegraaf en de VVD  is bedacht), ze zorgt ook nog eens voor de oplossing van het probleem van de vergrijzing, en er is een mensje bij dat werk oplevert (artsen, leraren) en later bijvoorbeeld in de zorg gaat werken, waardoor men niet een onverstaanbare Roemeen aan het bed krijgt. Daar walsen feministen, beleidsmakers en andere deskundologen vrolijk overheen; moedergevoelens koesteren is tegenwoordig sowieso curieus. In talkshows zal men haar, de moeder in spé, bestempelen als een boerse trut, ouderwets en achterlijk. Waarschijnlijk is ze het slachtoffer van religieuze indoctrinatie van de een of andere soort, en het scheelt weinig of men wil haar de abortusboot op duwen. Hoe dan ook, ze is in modern taalgebruik (en dan met name van andere vrouwen) een muts. We vinden het tegenwoordig doodnormaal om meiden van 18, 19 jaar naar het front te sturen, terwijl op TV een verslaggever op een of andere rode loper, zonder blikken of blozen, kan beweren dat hij er ''al een heel zware dag op heeft zitten''...! Daarmee is alles wat vrouwelijkheid belichaamt in een negatief daglicht gesteld. Een vrouw mag in feite geen vrouw zijn. Als dat niet vrouw-onvriendelijk is!

 

Geen sharia

Ik ben helemaal vóór vrouwenrechten. Mij hoor je niet zeggen dat het enige recht van de vrouw het aanrecht is. Maar de huidige reactie is daar niet het antwoord op, het versterkt eerder de toch al sterk aanwezige anti-feminiene tendens.  De wereld is vrouwonvriendelijk, dat is een feit. Vrouwen worden onderdrukt, uitgebuit, verhandeld en misbruikt. Dat is altijd zo geweest, en zal niet snel veranderen. Met de veranderende demografie zal een en ander er niet op vooruitgaan.

 

Zeker niet als men in het Westen toegeeft aan de roep om respect voor andere culturen; voor je het weet heb je de sharia ingevoerd en worden meisjes op de Dam gestenigd. Door de vrouwenemancipatie heeft de vrouw niet alleen meer rechten gekregen, maar juist meer verplichtingen. En als gevolg daarvan (nog) meer minderwaardigheidscomplexen, die hen tegenwoordig vooral door andere vrouwen worden aangepraat. De eisen die men stelt, zijn vaak onrealistisch, en veel vrouwen voldoen gewoon niet aan de kwalificaties voor een leidinggevende functie (evenals de meeste mannen). Jolande Sap, om maar een dwarsstraat te noemen, is een voorbeeld van iemand die tegen beter weten in door haar partij door dat zogenaamde glazen plafond is geduwd. En je kunt veel van haar zeggen, maar niet dat ze te vroeg gepiekt heeft (om met Roemer te spreken) of dat ze enig talent voor het leiderschap aan de dag heeft gelegd.

 

Dat geeft ook niet, niet iedereen is het gegeven om leider te zijn. Maar volgens het moderne feminisme moeten vrouwen zich opwerpen als politici, ondernemers, wetenschappers, noem maar op, en dan ook aan de top. Het hedendaags feminisme wil in feite de vrouw in een man veranderen. Daarmee volgen ze, wellicht onbewust, dezelfde abjecte gedachtengang van Griekse filosofen en protestantse theologen; de vrouw is een mislukte man, eigenlijk geen mens- je hebt er niks aan.

 

Ware emancipatie

Ware emancipatie zou moeten inhouden dat een ieder, man of vrouw, kan doen of laten wat hij of zij wil. Niet een leefwijze opgedrongen krijgen door een zelfbenoemde groep voortrekkers die hun eigen leefstijl en ambities als enig maatgevend zien. Maar aan dit inzicht ontbreekt het de huidige emancipatiewerkers nogal eens.

 

In islamitische landen worden vrouwen besneden om hen seksueel genot te onthouden, maar de leidende westerse feministen ontzeggen hun seksegenoten hun meest natuurlijke drang. Daarmee is het Westen even vrouw-onvriendelijk als de islam. Misschien wel meer, want de islam erkent, weliswaar op extreme en vaak moorddadige wijze, tenminste het natuurlijke verschil tussen man en vrouw. Het Westen staat op het punt dat verschil weg te vagen; we zijn inmiddels al vrouwelijkheids-onvriendelijk, hetgeen fundamenteler tegen de aard (én de belangen) van vrouwen ingaat. En dat is jammer, want vrouwen zijn eigenlijk de enige die zin geven aan het leven!

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Charles van den Broek, schrijver en historicus
Ratificatie Oekraïneverdrag is een bewuste provocatie van Rusland - 19 december 2016
De reactie van links op verkiezing Trump legt gevaren voor democratie bloot - 20 november 2016
Sinterklaasfeest moet helemaal verdwijnen - 4 oktober 2016
Donorwet; achterhaalde oplossing bedacht door een achterhaalde partij - 19 september 2016
Nederland ligt onder vuur - 12 mei 2016
Euthanasie; niet omdat het moet, maar omdat het kan - 23 februari 2016
John Lennon is net zo gevaarlijk als IS - 23 november 2015
De Derde Wereldoorlog is allang bezig - 17 november 2015
Welkom aan vluchtelingen is dekmantel voor diepe mysanthropie - 4 november 2015
''Wir schaffen das'' is geen beleid, maar populisme - 27 oktober 2015
Merkel en het gelijk van Nostradamus - 22 oktober 2015
Vrijheid van meningsuiting staat echte inspraak in de weg - 12 oktober 2015
De val van Rome 2.0 komt eraan - 9 oktober 2015
Ambassade-model: dé oplossing voor het vluchtelingenprobleem - 27 september 2015
Het Brussels complot - 15 september 2015
Eigen volk eerst! - 12 september 2015
Antisemitisme is back; with a vengeance - 11 januari 2014
Oudejaarsconferences; stop ermee! - 2 januari 2014
De doodstraf; echt het einde - 3 december 2013
Stop de waardeloze wetenschap - 23 september 2013
Boycot de boycotters - 18 augustus 2013
Atheïsten moeten wat logischer worden - 24 mei 2013
Steun de STER met cultuursubsidie - 14 mei 2013
Een studie rechten maakt nog geen goede pleiter - 30 maart 2013
Wetenschap versus geloof leidt tot kapitaalvernietiging - 18 maart 2013
Columns worden wel gelezen, maar niet altijd goed begrepen - 28 februari 2013
Atheïsten missen fatsoen en innerlijke beschaving - 22 februari 2013
China is niet de nieuwe wereldmacht - 4 december 2012
Emancipatie werkt tegen de vrouw - 18 november 2012
Koop ook eens dingen waar je niets aan hebt - 10 november 2012
Diepgang en denken worden overschat - 26 oktober 2012
Geweld is zinvol - 2 oktober 2012



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer