Emancipatie
20 maart 2013 | door: Ingrid Verbanck, Verantwoordelijke Marketing

Kom los van de clichés over vrouwen en mannen

Het is jammer dat het debat over de combinatie tussen gezinsleven en carrière steeds weer lijkt te verzanden in clichés over de rollen die mannen en vrouwen moeten opnemen.

"Vrouwen willen koesteren en mannen willen jagen. Iemand nog een cliché?"

Dat atlete Tia Hellebaut er na jaren topsport de brui aan geeft en, misschien een beetje ongelukkig, de combinatie van werk en gezin aanhaalt als reden daarvoor, was genoeg om de discussie opnieuw te laten opflakkeren: mogen vrouwen dat wel willen, kinderen EN een carrière?

 

Kent u veel atleten van 35 jaar die het nog volhouden op topniveau? Niet dat ik wil suggereren dat Tia Hellebaut oud zou zijn, maar voor een topsporter ligt 35 wel zeer dicht tegen de pensioengerechtigde leeftijd aan. Jaren leven als een monnik, letten op wat je eet en hoeveel. Op tijd naar bed, geen uitspattingen. En godganse dagen trainen tot je kotst, hopen dat je niet geblesseerd raakt en dan voor oog van miljoenen mensen als een langbenige hinde over de lat dansen.

 

Dat het op den duur moeilijk was om dat leven te combineren met de zorg over 2 kleine kinderen, ik kan dat wel geloven. Op een dag is de lol er gewoon van af, zeker als je ook nog eens harder moet werken dan vroeger voor hetzelfde resultaat. Wie 20 jaar leeft in functie van zijn of haar job, raakt dat al eens beu. En ik wil niet in de plaats van Hellebaut spreken, maar het lijkt me dat haar beslissing om er op dit moment mee te stoppen ingegeven is door een aantal factoren en dat de moeilijke combinatie tussen topsport en voor een jong gezin zorgen er daar één van is.

 

Dus dank je, Tia, voor al die inspanningen die jij je hebt getroost om mij en vele anderen mooie momenten te bezorgen.

 

Alles willen

Maar goed, de vraag was dus: mogen vrouwen dat wel willen, én een carrière én kinderen krijgen?

 

Ja, zeggen ‘de’ feministen, want mannen is het wel gegund. En wat mannen mogen, zouden we ook aan vrouwen moeten geven.

 

‘Wees realistisch’, zeggen anderen. Vrouwen krijgen op een bepaald moment kinderen en samen met een kind verlaat ook de ambitie en het streven het lichaam van een vrouw. Het is de natuur die ervoor zorgt dat moeders zich beter voelen aan de keukentafel, stoofpotjes bereidend en kusjes gevend op kapotte knieën. Een soort voorhistorisch rollenpatroon – waarvan we niet eens zeker weten of het ooit heeft bestaan – wordt plots springlevend. Vrouwen willen zorgen, mannen willen jagen! Zo was het en zo is het en zo zal het altijd zijn. Je kunt daar niet aan doen, het zijn hormonen, het is biologie en veel valt daar niet tegen in te brengen.

 

Ik ben geen vrouw

Misschien ben ik geen vrouw, of toch geen hele echte. Mijn lichaam kan wel kinderen krijgen en heeft dat ooit ook één keer gedaan. Het engelengezang dat Elke Vanelderen hoorde bij het aanschouwen van haar kleintje op de borst van haar Regi heb ik moeten missen. Begrijp me niet verkeerd, mijn enige dochter is me lief, zeer lief en als ze me nodig heeft dan laat ik alles vallen voor haar. Maar haar komst heeft me niet veranderd in een alles koesterende moederkloek geheel opgetrokken uit oestrogeen. Na vier maanden thuis zitten met een baby was het met een zeker gevoel van opluchting dat ik mijn kleintje drie dagen per week kon gaan afzetten in de crèche van de universiteit waar ik toen studeerde. Opnieuw een beetje tijd voor mezelf!

 

Ik ben toen ze 6 was blijgezind vertrokken voor een reis van 14 dagen, en hoewel het weerzien blij was heb ik haar toen niet echt gemist omdat ik overspoeld werd door de ervaringen van een onbekend continent. Meespreken met die vrouwen die het gemis van hun kinderen ervaren tot op fysiek niveau kan ik niet.

 

De biologie die van mij een mystiek wezen maakt dat plezier schept in het zorgen voor man en kind, en die ervoor zorgt dat ik stiekem meer voldoening haal uit een gladgestreken hemd dan uit een vlot geschreven stuk tekst is blijkbaar aan mij voorbij gegaan.

 

Clichés

Het is jammer dat het debat over de combinatie tussen gezinsleven en carrière steeds weer lijkt te verzanden in clichés over de rollen die mannen en vrouwen moeten opnemen. Het hoogste dat we blijkbaar van vaders mogen verwachten is dat ze af en toe eens zelf eens een stofzuiger ter hand nemen, maar niet dat ze in staat zouden zijn om vanaf de eerste dag een koesterende band met hun pasgeboren baby op te bouwen. We raken niet los van het beeld van man die grommend op jacht vertrekt en de moeder-Madonna die met een aureooltje om de aangesleepte voorraden herwerkt tot een voedzame maaltijd voor de verenigde kroost en daarbij gelukzalig glimlacht.

 

Zolang we dergelijke stereotypen blijven hanteren, zal de combinatie tussen werken en gezin problematisch blijven. Zowel voor haar als voor hem.

Trefwoorden:
EmancipatieSport

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer