Arbeidsmarkt
26 augustus 2013 | door: Raf Vandenbussche, Directeur Human Resources UZ Brussel

We moeten ons meer inspannen voor sollicitanten

Hoe kunnen we een grote generatie goed opgeleid jong talent hefbomen geven om in de arbeidsmarkt te slagen? Door net ietsje meer te doen dan enkel vacatures in te vullen bijvoorbeeld.

"Kleine arbeidsmarktinspanningen kunnen grote impact hebben naar de 128.932 jonge portentiële m/v's"

Het gekibbel tussen de ministers De Coninck en Muyters en het heftig taalgebruik over de “eigenwinkel” verwijten, op de achtergrond versterkt door over mismatch-fabels en diplomarelativering, doet bijna vergeten dat achter de “jongerenwerkloosheidscijfers” er vooral 128.932 persoonlijkheden staan.

 

Het “grote politieke verhaal” als de optelsom van duizenden “kleine verhalen”. Doe je de moeite om vanuit het gezichtspunt van de jongeren te kijken, de net afgestudeerden of helaas al enkele jaren afgestudeerd en zonder werk, dan ontmoet je in de eerste plaats veel hoop en veel verwachting. Terecht. En wat doet de arbeidsmarkt met hen?

 

Een klein verhaal als voorbeeld

Laat me vertrekken van een klein verhaal: een organisatie heeft een vacature voor een belangrijke projectmedewerker en ontvangt ruim 250 sollicitaties. Wat doet de recruteerder. Hij, veelal zij, zet de “efficiëntiepet” op: 1 vacature, 250 reacties, de profielmatch kan dus streng aangehouden worden, en dus gaat men er “kosten- en tijdsinvesteringsgewijs” ook door. Er worden 20 valabele kandidaturen geselecteerd, maar door kost- en efficiëntiedruk worden er slechts 10 ingepland voor selectie en de vacature wordt ingevuld. Job done!

 

Goed gewerkt? Op korte termijn wellicht wel. Op lange termijn? Wat hebben de 240 overige kandidaten als feedback gehoord ? Een klassiek standaard mailtje of sms en telefonische opvolging beperkt tot: ”er waren veel kandidaten en selectie is nu eenmaal kiezen voor de beste, wat natuurlijk niet wil zeggen dat je niet goed was, veel succes verder in je zoektocht”.

 

Hard werken verdient meer waardering

Stel dat men nu toch 20 “valabelen” had uitgenodigd, welke loopbaan-investering gaf men dan niet mee aan de kandidaten, een eerste selectie-ervaring, interview en feedback, betere zelf- of functie inzicht …de beste hefboom naar zelfvertrouwen, geloof, hoop. Solliciteren is hard werken en hard werken mag beloond worden met waarde(ring). De hefboomkracht van het nemen van een morele verantwoordelijkheid die verder gaat dan het eigen bedrijf en dus ook maatschappelijk iets extra terug geeft is een kleine actie met grote impact. Doen we dit? Laten we de kostdiscussie even opzij? Mag het ietsje meer zijn?

 

Mag ik nog verder gaan, mag het nog ietsje meer zijn. Een suggestie. Stel dat men bij iedere gerealiseerde aanwerving ook aan één van de “19 andere individuele potentiële persoonlijkheden” (spreek niet  over werklozen aub) “diezelfde” job aanbiedt, maar dan als “trainee” en dat de overheid dit gedurende één jaar steunt aan dezelfde voorwaarden als bijvoorbeeld het jobstudentenstatuut. Wie wint dan? Het bedrijf krijgt naast een ervaren kandidaat een “trainee” en kan dus het project en het takenpakket verruimen, versnellen, verdiepen. De jonge niet ervaren sollicitant wordt werknemer en krijgt een ervarings-hefboom waar alle andere activeringen bij verbleken. Binnen de bedrijven bouw je zo een cultuur en klimaat van kansen en een “start-up-zone ” voor nieuwe initiatieven, projecten …waar weer nieuwe tewerkstelling uit kan groeien.

 

Massa's belastingcenten

Een piste aanvullend en sterker dan “instapstages voor laaggeschoolden”. En de middelen hiervoor? Je activeert op een zinvolle manier de voorziene werkloosheids en wachtuitkeringen, maar misschien is dit ook het moment om middelen uit een vorig decennium te “her-mobiliseren”. Een denkpiste: in de voorbije jaren zijn tientallen bedrijven via de statuten van bedrijf in “herstructurering of moeilijkheden” teruggevallen op massale brugpensioenregelingen, dankzij massa’s belastingcenten. Veel van die bedrijven zijn nu meer dan winstgevend en rendabel. Een zekere “dankbare” terugvloei hiervan als een omgekeerd engagement moet toch kunnen?

 

Met een “open mind” (lees: ontwikkel dus nu niet direct een tegenargument, maar probeer hoe je dit verhaal kunt versterken) en met “de onrust” voor het slapen gaan om bij het getal 128.932 ook 128.932 individuele gezichten te zien voorbij trekken, moet het lukken om van kleine verhalen en via kleine acties, te komen tot een grote hefboom en grote impact. Hoop geven aan deze generatie is immers a moral duty. Het mag dus ietsje meer zijn.

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Raf Vandenbussche, Directeur Human Resources UZ Brussel
We moeten ons meer inspannen voor sollicitanten - 26 augustus 2013



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer