Gezondheid
23 oktober 2013 | door: Eduard Geenen

De 'kapsalon' is een bak vet, geen culturele verrijking

De 'kapsalon' is een grote bak multizooi, voortkomend uit een laag cultureel en culinair besef van eigenwaarde, net als de 'stuiterbal' van weleer.

"Iedere bevolkingsgroep schijnt zijn stempel op deze prakbak te willen zetten"

Stel je gaat op een zondagmiddag gezellig naar een museum. Het nieuwe Rotterdams museum waar de echte Rotterdammer wordt tentoongesteld die niet meer bestaat. Mogelijk nog wel in enkele bruine cafés, u weet wel, typetjes als Jaap Kooiman van "Toen was geluk heel gewoon" of Martin van Waardenburg van "Kanniewaarzijn". Nostalgie dus. Of is het sentiment? Wel lache, natuurlijk.  

 

Op deze tentoonstelling komt je al schuifelend terecht in een caféachtige entourage waar je een 'bakkie nat' (thee) of een 'bak pleur' (koffie) of wat ervoor doorgaat, kunt krijgen. Gezellige tent. Blijkt er een lezing te worden gehouden die over de 'kapsalon' gaat. Je zit in die ruimte en al die mensen die daar zitten gaan bloedserieus luisteren naar de uiteenzettingen van een heuse stadshistoricus die zijn leven gewaagd heeft door zelf aan de lijve te willen ondervinden wat het maandenlang eten van deze snack teweeg brengt. Een groots opgezet historisch onderzoek in Rotterdam over de 'kapsalon' vergezeld van feiten en cijfers. Kortweg ging het over een bak vet van rond de 1600 calorieën.  

 

Prakkend met plastic vorkjes

Er worden ter ondersteuning van dit bloedstollende calorieverhaal foto's en filmpjes vertoond. Massa's mensen aan deze snack, mensen samen aan de bak, mensen kauwend, herkauwend, prakkend en harkend met plastic vorkjes. Snackbareigenaren die trots poseren voor hun establissement welke ze zonder schroom "restaurant" noemen. De 'kapsalon', een bak friet overdekt met al dan niet zogenaamd halal vlees, een enkele keer gespeld als hel-al, de vetste gesmolten Goudse kaas, knapperige ijsbergsla, knoflooksaus en sambal. Zie hier het basisrecept. In de loop van het tienjarig bestaan van deze snack nu ook in verschillende variaties verkrijgbaar, zoals met kip.  

 

Dat multicult leuk kan zijn weten we allemaal. De elk jaar weer eindeloze oplaaiende discussie over het slavernijverleden en de zwarte pieten. Of de zwart-wit beelden van getinte daders op opsporing verzocht. Maar dat de culturele verrijking nog verder gaat dan het beeld van de gezellige eethuisjes wist ik nog niet. Gelukkig bestaan die eethuisjes en restaurantjes waar goed en lekker eten wordt geserveerd. Fijn dat er mensen zijn die trots zijn op hun culinair kunnen. Daar kunnen we zeker nog iets van leren. Zeker na de kennismaking met de 'kapsalon'.  

 

Een zaal vol blanke 'roomsoezen'

In Rotterdam is sinds 2002 een ware revolutie gaande op culinair gebied. De 'kapsalon', een bak vol vetmakers, doet zijn opmars in Nederland en daar kunnen de Rotterdammers trots op zijn. Er schijnen alleen al op de Schiedamseweg, de culinaire hoofdstraat op dit gebied, wel meer dan 30 verkoopadressen te zijn. In heel Rotterdam mogelijk meer dan honderden. Prijzen variëren net als de inhoud. Iedere bevolkingsgroep schijnt zijn stempel op deze prakbak te willen zetten. En dat te bedenken dat er meer dan 120 verschillende culturele en etnische groeperingen zijn in het Rotterdamse. Straks zowel Chinese, Surinaamse, als Poolse varianten of een Mac Kapsalon.  

 

Dat kan nog wat worden in de toekomst met deze baggerbak. Eerlijk gezegd ik hield het niet droog tijdens deze lezing. Nog net geen natte broek (gelukkig een sterke blaas) maar wel tranen (vooral eigenlijk met tuiten maar ik liet me niet kennen) van de slappe lach. Ik heb mij wonderlijk genoeg in kunnen houden tot (waarschijnlijk hinderlijk) gegrinnik en schuddebuiken. Neen, ik had niet geblowd of was niet onder invloed. Het kwam gewoon op door een zaal vol blanke 'roomsoezen' die bloedserieus zaten te luisteren. Een bevolkingsgroep waar ik ook toe behoor. Eigenlijk ging het over de verdringing van de aloude bal gehakt, de Rotterdamse snack van de havenarbeider anno 1970. Ook al werd er geen woord over gerept. In de niet meer bestaande Volksbondkantines 'de stuiterbal' genoemd.

 

De 'kapsalon' is eigenlijk, op z'n grofst gezegd, een grote bak multizooi voortkomend uit een laag cultureel en culinair besef van eigenwaarde, net als de 'stuiterbal' van weleer, welke dagenlang maar mogelijk ook wekenlang (ze werden nooit voorzien van een houdbaarheidsetiketje) in een grote warm gehouden pan dreven in een soort roodachtige vette brij. Vreemd genoeg waren die 'stuiterballen' nog lekker ook. Van bijverschijnselen heb ik nooit iets gemerkt. Ook niet bij collega's. Maar misschien was (is) dat wel typisch Rotterdams. Gewoon wegkauwen en doorslikken. Een nieuw idee voor een volgend Rotterdams historisch onderzoek? De ondergang van de 'stuiterbal'.  

 

Er rijden al meer dan genoeg scootmobiles rond

Na deze lezing kreeg iedereen een bakje 'kapsalon' om te proeven. Als echte Rotterdamse 'bootwerkers' werd de uitgifte bestormd voor deze vette bek. Het was gratis. Dus ja, schrokken maar, alhoewel het merendeel als culinaire viersterrenrestaurantrecensenten hapje voor hapje op zijn of haar verhemelte liet inwerken. Over culturele verrijking gesproken. Ik heb me, weliswaar inhoudend, inwendig rotgelachen om zo veel (mag ik het zeggen?) serieus onbenul. Een culturele verrijking die het zeker meer dan waard was. Niet de vetbak an sich, daar heb ik geen hap van gegeten, maar vooral het beeld van al die geboeid luisterende en prakkende mensen die deze culinaire hoogmoedwaanzin bloedserieus namen. Of namen ze mij in de maling en is dat iets typisch Rotterdams wat ik nooit eerder in de gaten hebt gehad mijn hele leven? Net doen of je bloedserieus bent, maar ondertussen. Het was huilie met de pet op of kiezen voor een live satirische voorstelling.  

 

Ik vermoed dat die snackbarhouders zelf thuis nooit hun leven wagen aan zo'n bak 'gezond'. Zo gek zijn ze mijns inzien nou ook weer niet vermoed ik. Maar over intergratie hoeven we ons geen zorgen meer te maken. Misschien iets over het streven naar een wat hoger culinair of gezonder eetbewustzijn? Ik bedoel dan wel bij hun cliëntèle. Er rijden al meer dan genoeg scootmobiles in Rotterdam rond. Deze week in de aanbieding bij de super; een bloemkool en een kilo prei. Ieder voor slechts 0,69 cent. Drie keer preisoep en twee keer bloemkool met saus. Omgerekend voor de prijs van zo'n vetbak van rond de 4 euro een week gezond per persoon. De vroegere spinazie-akademie, huishoudschool, was zo gek nog niet.  

 

Ik weet nog steeds niet of deze lezing nu wel of niet serieus bedoeld was, maar bij deze wil ik de Rotterdamse stadshistoricus, cum laude, nomineren voor de Camaretten 2014. Een geweldige voorstelling. Echt onovertroffen topvet!  

 

Eduard Geenen, ras Rotterdammer, geboren sociaal/cultureel criticus.

Trefwoorden:
Gezondheid

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Eduard Geenen
De 'kapsalon' is een bak vet, geen culturele verrijking - 23 oktober 2013



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer