Arbeidsmarkt
2 januari 2014 | door: Liudmila Naduyova, student

Stel meer voorwaarden aan leefloontrekkers

Een voorstel van de Antwerpse OCMW-voorzitter Liesbeth Homans dat de leefloontrekkers iets moeten terug doen voor de gemeenschap lokt veel reacties uit. Ik ben akkoord met haar.

"Iedereen, ook leefloontrekkers, moet zijn steentje bijdragen in de maatschappij"

Toen ik drie jaar geleden naar België kwam om te studeren, wist ik bijna niks over het sociale zekerheidssysteem in dit land. Mijn eerste kennismaking hiermee, was tijdens het vak “Sociaal recht” en dan verder door de media. En mijn eerste indruk was hetzelfde als wat je overal kon horen en lezen: “België heeft een van de beste en meest ontwikkelde systemen van sociale zekerheid ter wereld”.

 

Maar voor mij verdween dit idealistische beeld helaas heel vlug.

 

Ik kwam uit een ex-socialistisch land waar alles “gratis” was, maar toch hadden wij geen systeem waar je kon profiteren, m.a.w. voor niks kreeg je niks. Het Belgische leefloonsysteem zorgt er aan de ene kant voor dat mensen niet zonder inkomen vallen en aan de andere kant zorgt het ervoor dat veel mensen niet meer willen werken. Een voorstel van de Antwerpse OCMW-voorzitter Liesbeth Homans dat de leefloontrekkers iets moeten terug doen voor de gemeenschap lokt veel reacties uit. Ik ben akkoord met de mening van mevrouw Homans: mensen die een leefloon ontvangen van de maatschappij moeten ook hun bijdrage leveren aan diezelfde maatschappij.

 

Win-win-situatie

Veel mensen onder de leefloontrekkers, waarvan één derde tussen de 18 en 24 jaar is, zijn in staat om te werken (ik spreek niet over zieke mensen die door bepaalde omstandigheden of voorwaarden niet in aanmerking komen voor het RIZIV of VAPH). Dat is me ook opgevallen tijdens mijn stage bij het OCMW. Als zij bijvoorbeeld één dag per week voor de gemeente of de stad zullen werken, zal het een win-win-situatie zijn en niet alleen voor de “werkgevers”. Zo kunnen de leefloontrekkers sociale contacten creëren en op die manier kunnen zij ook hun solidariteit tonen met de mensen die wel werken en bijdragen betalen.

 

Geld krijgen en niets doen, helpt de mensen niet, zeker niet de mensen die al lang zonder werk zitten. België leeft in een kapitalistisch systeem maar toch is het hier mogelijk je hele leven niet te werken en alleen te pendelen tussen het OCMW en de RVA. Ik geloof nooit dat mensen die al 2,5 of zelfs 20 jaar genieten van het opvangsysteem in al die tijd geen werk hebben kunnen vinden, ongeacht het diploma. Het probleem is dat veel leefloontrekkers niet geïnteresseerd zijn om werk te zoeken omdat het verschil tussen het loon en het leefloon heel klein is voor de meeste jobs waar ze voor in aanmerking komen. Maar iemand die eenmaal terug in het arbeidscircuit is opgenomen, maakt meer kans om zich te verbeteren en een hoger loon te krijgen.

 

Werkbereidheid is één van de voorwaarden om het leefloon te krijgen. Daarom klinkt de reactie van minister van Werk Monica De Coninck op het voorstel vreemd voor mij. Volgens haar is dit voorstel een soort van straf of boete voor de leefloontrekkers. Maar één dag per week werken, is dat niet het beste bewijs van je werkbereidheid? En mag een hoogopgeleide steuntrekker geen ongeschoold werk doen, zoals mevrouw De Coninck beweert? Er staat toch nergens in de Belgische wetgeving vermeld dat je alleen werk mag doen volgens je behaald diploma. En wanneer je als leefloontrekker deze “vrijwillige” job absoluut niet graag doet, dan zal het je motiveren zo snel mogelijk een echte job te zoeken.

 

Nederland

In Nederland bestaat in sommige steden dit systeem al geruime tijd. De leefloontrekkers worden verplicht om gedurende 15 weken één dag per week te werken voor de stad. Dat doen ze door bij de reinigingsdienst te werken. Ze worden dan eveneens begeleid om een job te zoeken. Het werk van de leefloontrekkers wordt heel erg geapprecieerd door de bevolking en de leefloontrekkers zelf, wat deze laatste een gevoel geeft van nuttig te zijn voor de maatschappij.

 

Maar het belangrijkste argument is dat dank zij de verworven of vervolmakende werkattitude en de begeleiding, hebben 5 op de 10 leefloners er binnen de 15 weken een job gevonden.

 

Ik begrijp heel goed dat er geen oplossing bestaat waarmee iedereen gelukkig is, maar mijn conclusie is dat iedereen, ook leefloontrekkers, hun steentje moeten bijdragen in de maatschappij.

 

Om het systeem van sociale zekerheid in stand te houden, kunnen we niet alleen blijven teren op de werkende bevolking, want dat percentage wordt ieder jaar kleiner. En in tegenstelling tot wat sommigen beweren is het voorstel van mevrouw Homans helemaal niet in strijd met de mensenrechten.

 

In Nederland bestaat dit systeem al in verschillende steden en met positief resultaat. Mijn overtuiging is dat het systeem dat in Nederland lukt evengoed hier kan lukken.

Trefwoorden:
Arbeidsmarkt

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Liudmila Naduyova, student
Stel meer voorwaarden aan leefloontrekkers - 2 januari 2014



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer