Midden-Oosten
29 januari 2014 | door: Aram Hasan, psychiater

Weer wordt niet geluisterd naar gewone Syriërs

Laat men in Genève zo snel mogelijk stoppen met deze herhaling van gedateerde zetten. Misschien is het nu wel precies het juiste moment voor een nieuw begin en heeft de revolutie toch nog zin gehad.

"Het ‘gewone Syrische volk’ voelt zichzelf totaal niet vertegenwoordigd in Genève"

Woensdag 22 januari begon in Zwitserland de ‘vredesconferentie’ die een einde moet maken aan het onmetelijke bloedvergieten in mijn geboorteland Syrië. Hoewel het natuurlijk een zeer lovenswaardig initiatief is om de gruwelijkheden in fysieke en psychische zin te laten ophouden, schatten velen - onder wie ikzelf - de kans om via de ingeslagen weg tot een aanvaardbare oplossing te komen helaas niet hoog in. Feitelijk gaat het in Genève namelijk vooral om het beëindigen van de voor vele Syriërs zo hoopvol gestarte revolutie door externe krachten.

 

Altijd beslissen anderen

Het grote probleem is namelijk dat het ‘gewone Syrische volk’ zichzelf eigenlijk totaal niet vertegenwoordigd voelt aan de onderhandelingstafel. Dat geldt zowel voor de gematigde Islamieten, als de Christenen, de Koerden en andere groeperingen in het land; de gewone burgers van Syrië. Dat is natuurlijk niets nieuws. Alle oude beschavingen ten spijt wordt over Syrië altijd al door anderen beslist of het nou in de late oudheid de Perzen en de Romeinen, daarna de Arabieren, vervolgens de Turken en na de Eerste Wereldoorlog de Geallieerden zijn.

 

Aan de onderhandelingstafel in Geneve lijkt deze trieste geschiedenis zich nu voor de zoveelste maal te herhalen, met ditmaal bijna alle vertegenwoordigingen van de mogendheden om de tafel: Turken, Saoedi’s, Russen, Amerikanen, Engelsen, Fransen  en noem maar op. Behalve de gewone Syriër zelf helaas, en op het laatste moment de Perzen. Maar hun belangen worden natuurlijk door Assad en de Russen al voldoende behartigd. Zelfs het ‘Vrije Syrische Leger’ is inmiddels allesbehalve vrij en gekaapt door fundamentalistische groeperingen of feitelijk van het toneel verdwenen.

 

Onmacht

Op mijn recente reis naar het gebied in het kader van onze Stichting Psychiaters Zonder Grenzen heb ik de onmacht weer eens te meer moeten ervaren. Tot welke etnische of culturele groep men ook behoort, men voelt zich totaal niet vertegenwoordigd door de onderhandelaars in Geneve, die - vindt men - er alleen maar op uit zijn het eigenbelang en/of een anders staatsbelang te dienen. Terwijl het toch juist zo belangrijk is dat men nu in Syrië zo snel mogelijk zijn wonden likt, over het eigenbelang heenstapt en tot enige verzoening komt.

 

Mijn boodschap is dan ook: laat men in Genève zo snel mogelijk stoppen met deze herhaling van gedateerde zetten en het dienen van buitenlandse en persoonlijke belangen en een begin maken met het werkelijk luisteren naar en beschermen van de ‘gewone Syriër. Misschien is het nu wel precies het juiste moment voor een nieuw begin en heeft de revolutie toch nog zin gehad.

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Aram Hasan, psychiater
Weer wordt niet geluisterd naar gewone Syriërs - 29 januari 2014



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 51
Maak een interview van uw opiniestuk
> Meer