Generaties
25 februari 2014 | door: Joost van der Est, ex-ondernemer in de communicatie

Het huwelijk is niet vol te houden

Langzaam kruipt het echtscheidingspercentage in Nederland naar 40% van het aantal geregistreerde huwelijken. Een heel begrijpelijke zaak want het huwelijk is niet vol te houden.

"Bijna 40% van de huwelijken eindigt in echtscheiding"

U kent het wel uit uw omgeving. Stellen zetten een punt achter hun relatie omdat “de koek op is”; “geen gevoelens meer”; “als broer en zus leven”, om een paar dooddoeners te noemen. Gemeenplaatsen die de werkelijke problemen maskeren. Die echte problemen kunnen talrijk zijn en van heel verschillende aard. Maar ze zijn over het algemeen terug te voeren tot twee hoofdzaken: of een totaal gebrek aan gezonde spanning (passie) in de relatie of een overdaad aan ongezonde spanning (ruzie). Het eerste leidt tot een ingeslapen stel, het tweede tot een stel die elkaar de tent uitvecht. En de relatievariaties die tussen deze twee extremen zitten, leiden op termijn vaak tot hetzelfde lot: het huwelijk slaapt in en kabbelt voort of stopt op enig moment. Want het is onvermijdelijk: de koek is tot de laatste kruimel op! 

 

Op zoek naar geluk

En het begon allemaal zo mooi, toch? Dronken van de liefde! Een tintelend lijf, verhoogde bloeddruk, slapeloosheid. Extreem functionerende zintuigen die in deze hormonale chaos het voor het zeggen hebben. Zij zorgen ervoor dat andere belangrijke intuïtieve raadgevers volkomen genegeerd en zelfs uitgeschakeld worden. Iedereen is op zoek naar de perfecte match want er is een onverbiddelijke drang om je met iemand te verbinden. Je bent op zoek naar geluk. Geluk dat een ander je moet geven. Geluk als levensvervulling. Want zonder geluk koers je af op een eenzaam en waardeloos leven. Dat moet ten koste van alles worden voorkomen.

 

Hoe hoog leg je de lat

Maar hoe kies je de juiste partner voor dit avontuur? Je eigen ideaalbeeld en verwachtingen zijn daarin een belangrijke gids maar kunnen op termijn ook veranderen in elkaars grootste tegenstanders. Ook je verantwoordelijkheidsgevoel en vooral tot waar die reikt, speelt daarin een lastig deuntje mee. En dat zijn toch zaken die jij in je jeugd en opvoeding hebt geleerd. Want hoe kan je anders dat kostbare ideaalbeeld construeren? Of die breekbare verwachtingen? Hoe weet je anders wat wel en niet op jouw bordje ligt? Maar samen vormen ze wel de meetlat waar alle toekomstige gebeurtenissen in de relatie langs worden gelegd: vallen ze binnen of buiten de tolerantie. In het begin van de relatie luistert dat niet zo nauw, want verliefd maakt blind en doof. Maar er komt gegarandeerd een moment dat de teugels worden aangehaald, door beide partners.

  

Relatiepsychologie uit eigen koker

Daarvoor zorgen de eerste irritaties. Plotseling is er de behoefte de partner te corrigeren. Gedrag dat je niet zo aardig vindt of fijn vindt of zelfs ongepast. Hoe los je een dergelijk probleem op? Doe je er niets aan dan kan het zijn dat de irritatie alleen maar groter wordt en een obstakel begint te vormen in je verliefdheid. Dus de enige weg lijkt om het bespreekbaar te maken. En dan wordt het interessant, want zegt de irritatie iets over jezelf of over de ander en wie van de twee moet hierin water bij de wijn doen of zich aanpassen c.q. veranderen? En als jij vindt dat jij het bij jezelf moet houden, is de aanpassing dan van een zodanig belang dat je zelf in de knoei komt of maakt het je juist rijker? De kwestie blijft natuurlijk toch dat het sleutelt aan je eigen ik. De enige reden waarom je het de moeite waard vindt om dit sleutelen toe te staan is dat je van je partner houdt. Je doet het voor het behoud van de relatie. Daarvoor wil je je wel aanpassen. Maar is dit niet het begin van de ellende?

 

Van barst naar ravijn

Stel dat zich steeds meer irritaties voordoen omdat je partner zich op een andere manier ontwikkelt dan jij wenselijk acht. Misschien omdat jezelf in je ontwikkeling stil staat en daar tevreden mee bent. Je kiest voor een rustig bestaan waarin discussies of woordenwisselingen over de relatie alleen maar confronterende lastige zaken zijn waarop je niet zit te wachten. Vaak wordt er gezegd dat je beiden aan de relatie moet werken. Dat principe is feitelijk niet meer dan een vertrekpunt. Hoe met meningsverschillen over gedrag of verschillen in standpunt om te gaan is iets waar je in je verliefdheid geen moment bij stilgestaan hebt.

 

Immers je hormonen bepaalden de koers en niet het verstand. Aan het gevoel van verliefdheid wordt nu een nieuwe dimensie toegevoegd en dat is de keuze om wel of geen respect te hebben voor het gedrag of de mening van je partner. En hier naderen we het punt waar de eerste barsten in de liefde zich kunnen tonen. Barsten die de verliefdheid negatief kunnen beïnvloeden. Die er voor kunnen zorgen dat als je beiden niet in staat bent om tot een bevredigende oplossing te komen, het wel eens het begin van het einde kan zijn. Een barst kan heel snel veranderen in een scheur. Wordt de scheur genegeerd? Of lijmt een van beide partijen de scheur zodat het lijkt alsof er niets aan de hand is. Of krijgt de scheur het formaat van een ravijn?

 

Respect, gevoel en seks behoren tot dezelfde keten

Hoeveel huwelijken dobberen vrolijk verder op een onoverkomelijke probleem? Als je scherp naar stellen in je omgeving kijkt dan kom je waarschijnlijk tot een aanzienlijk aantal. Relaties zijn heel vaak schijnvertoningen. Zo lang er niet over gesproken wordt, is er niets aan de hand. En als de relatie klapt, schrikt de omgeving want ze hebben nooit iets gemerkt. Tsja, en als uiteindelijk het deksel van de beerput gaat dan weet je niet wat je hoort. En dan blijken de problemen die op tafel komen in meer of mindere mate vaak ook bij de toehoorders aanwezig. Herkenning alom.

  

Ook de seksuele relatie wordt vaak geduid als boosdoener. De reden ligt voor de hand. Problemen tussen partners op het geestelijk vlak worden vaak afgerekend in bed. Omdat respect en gevoel en seksualiteit tot de zelfde keten behoren. Dus een en twee moeten in orde zijn om drie te laten gebeuren. Maar dan nog is dat geen garantie voor succes. Op het gebied van seksualiteit kunnen zich na enige tijd zulke grote verschillen openbaren dat die de relatie ook te gronde kunnen richten.

 

Welke combinatie is het beste?

Het huwelijk wordt niet alleen van binnenuit bedreigd maar ook van buitenaf. Individuele carrière, vrienden, boeken en films, om maar een paar voorbeelden te noemen, kunnen invloed hebben op de relatie. Om van de talloze hulpverleners die de ongelukkigen op hun spreekuur krijgen nog maar te zwijgen. Maar ook hun invloed is niet te onderschatten. Kortom, een relatie kan een vorm van acrobatiek zijn of koorddansen zonder vangnet. De kans op een fatale val is sterk aanwezig. Want de een kan wel tegen ruzie, de ander niet. De een vindt sleur juist lekker want veilig, de ander gruwt er van. De een reageert direct en is het daarna vergeten, de ander is een “zegeltjesplakker” die elk conflict uit de weg gaat maar het wel onthoudt (= de afrekening komt later!). Talloze combinaties zijn mogelijk. Feit is dat dit pas gaandeweg de relatie duidelijk wordt en direct effect heeft op de houdbaarheidsdatum van de relatie.

 

Het heilige getal 7

Bij het huwelijk wordt in de volksmond vaak 7 jaar genoemd als ijkpunt. Houdt het stel de eerste 7 jaar vol, dan is de kans groter dat ze het nog langer volhouden. Dat getal 7 klopt volgens het CBS, maar volgens de statistieken gaat een huwelijk echt niet zo heel veel langer mee. Ik citeer uit deze CBS cijfers. Tussen haakjes staat het aantal jaren dat huwelijken duurden: 1950 (11,2); 1960 (11,1); 1970 (11,8); 1980 (11,9); 1990 (12,7); 2000 (12,9); 2011 (14,5), 2012 (14,5). Hoopvol zou je met enig sarcasme kunnen zeggen. Na 60 jaar houden de huwelijken die ten dode zijn opgeschreven, het 3 jaar langer vol. Maar als je reëel bent dan is deze winst te verwaarlozen. De cijfers laten meedogenloos zien dat er echt zoiets bestaat als relatiemoeheid en dat meer dan 1 op de drie huwelijken daar aan lijdt c.q. daar aan ten gronde gaat. Cijfers liegen niet. Cijfers zijn cijfers!

 

 

Wie is er beter af

De prangende vraag is natuurlijk: Hoe doen die andere stellen het dan? Die echtparen die koper, zilver, goud en diamant halen? Nou, dat antwoord ligt voor de hand. Die vinden het geen probleem dat “de koek op is”, dat ze als “broer en zus leven” of “geen gevoelens meer voor elkaar hebben”. Die stellen zich geen relevante vragen over dit onderwerp en halen lachend maar zwijgend hun medailles op en laten zich door de burgemeester van harte feliciteren met het behaalde resultaat.

  

Wie is nu beter af? De echtparen die de handdoek in de ring gooien en hun leven een andere wending geven? Of stellen die er voor kiezen om altijd bij elkaar te blijven, op wat voor manier dan ook en met welk gemis dan ook? Het antwoord mag je voor jezelf uitmaken.

  

Willem Elschot maakte een gedicht over Het Huwelijk in 1910 vanuit de man gezien en Tom Lanoye (Vlaams schrijver) schreef er een variant in 2010 op vanuit de vrouw gezien, honderd jaar later. Via onderstaande link kun je beide versies lezen.

 

http://www.lanoye.be/tom/uncategorized/het-huwelijk-de-wederhelft

 

Van harte aanbevolen!

 

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer