Verkeer
27 februari 2014 | door: Tine Vechter

Laat onze wegen niet dichtslibben

Prognoses, cijfers en dure tracés gaan het fileprobleem niet aanpakken. Het veranderen van onze mentaliteit misschien wel.

"Vergeet het dat het links of rechts van je sneller gaat, het is file, pas je snelheid aan"

Antwerpen, 7u36, elke weekdag. Het viaduct van Merksem staat hopeloos aan te schuiven. Elke morgen hetzelfde liedje. Sinds twee jaar kan ik niet anders dan deze route nemen en geloof me, ik heb alternatieven gezocht.

  

Als plichtsbewuste chauffeur rits ik de oprit op en voeg netjes in via de daarvoor voorziene stippellijnen en invoegpijlen op de rijweg. Hoewel dit een verplichting is en bij regel werd vastgesteld, vallen mij steeds weer de misnoegde blikken van de chauffeurs rond me op wanneer ik volgens de regel invoeg. Het drummen op de oprit maakt me opgedraaid. Maar mezelf druk maken heb ik intussen al afgeleerd, dat werkt enkel negatiever en helpt me geen stap vooruit.

   

Al snel voeg ik in op de rijstrook van mijn keuze. Opmerkelijk als ik ben, valt me gelijk op dat heel wat chauffeurs op diezelfde weg de code achter een volle witte lijn op de baan nog steeds niet begrijpen. Vrachtwagenchauffeurs nemen het niet zo nauw met deze lijn en wisselen van rijstrook als kamikazepiloten. De frustratie om ergens op tijd te geraken is hoog.

 

Geen verstand van verkeer 

Ergens op een mooi kantoor zitten politici te debatteren en te filosoferen over hoe ze dit dagelijks terugkerende fenomeen het efficiëntst kunnen aanpakken. Met het uitzicht op onze hoofdstad en een computerscherm dat scenario’s uitdenkt, hebben deze mensen geen verstand van wat er in het echte verkeer omgaat. Prognoses en cijfers liggen verspreid op de dure burelen. Tracé’s en omleidingen worden met de natte vinger bepaald, gestaafd door de onderzoeken van een goedbetaald onderzoeksbureau.

 

Vandaag is de oplossing het veelbesproken “rekeningrijden”, de zoveelste tol die de gewone mens zal moeten betalen om met zijn geliefde vierwieler te kunnen blijven rijden. Wie wordt hier gelukkiger van? De belastingbetaler alvast niet. Een ondertunneling ligt ook ergens op die tafel, een ondertunneling die wellicht nog wel zal worden aangevochten en bijgevolg de versnipperaar in gaat. Maar denkt er iemand even realistisch na hoe we het basisprobleem kunnen oplossen?

   

De chauffeur moet worden opgevoed

Stel je even voor dat we ons ten eerste allemaal aan de wegcode houden, de lijnen op de baan zijn niet zomaar getrokken. Er zit geen kunst filosofische reden achter. Die lijnen staan daar met een gegronde reden: het verkeer in goede banen leiden en de weggebruiker attent maken op afbakening.  Net zoals richtingaanwijzers, stoplichten en maximale snelheden, al die regelementen werden ook bepaald met een duidelijk en vooropgesteld doel: de chauffeur opvoeden in het verkeer.

 

Gebruik daarboven ook je spiegels tijdens het rijden en hou je aandacht op de weg in plaats van op die op tilt geslagen gps of smartphone. Kijk ook rond je, naast je en achter je, daar rijden immers ook mensen (basis les theoretisch rijexamen). En vergeet ook niet even te lachen naar je file-lotgenoten. Voor hen gaat het ook traag.

 

Laat ons ook ophouden met dat irritante rijstrook slingeren. Vaak zie ik de vrachtwagenchauffeurs (en andere chauffeurs) op ego rijden in plaats van rekening te houden met de wegcode. Een andere vrachtwagen steek je niet voorbij aan 80km/u. In tegendeel, je blokkeert er een ganse rijstrook mee en houdt de chauffeurs achter je op. Die chauffeurs moeten dan wel van rijstrook veranderen om die vrachtwagen te passeren.… en zo gaat dit maar door. Vergeet het dat het links of rechts van je sneller gaat, het is file, pas je snelheid aan. Dat het dan wat trager gaat, wat dan nog? Je geraakt wel op je bestemming, misschien zelfs vlotter als voordien, want dat ongeval heb jij niet veroorzaakt.

 

Creatieve en flexibele oplossingen zijn effectiever 

Uiteraard ben ik me er ten volle van bewust dat iedereen onderweg ergens op tijd moet zijn, dat er verplichtingen na te leven zijn. En die zijn niet zo simpel op te lossen, maar ook hier weer dat mentaliteitsprobleem. Politici kunnen werkgevers aanmoedigen om flexibele werktijden in te voegen. Er kunnen premies komen voor transportbedrijven die het verkeer helpen spreiden, tolheffingen of extra belasting voor de bedrijven die dat niet doen. Het doorvoerverkeer omleiden of uit de spitsuren bannen. Een duidelijk internationaal communicatieplan hiervoor opstellen. Oplossingen genoeg, als je maar even verder kijkt dan wat voor je neus ligt.

 

Als de huisarts een diagnose stelt dat je cholesterollevel te hoog is, rennen we onmiddellijk naar de apotheek om een pilletje, gaan we massaal op onze voeding letten en beginnen we te sporten als een bezetene. We passen onze mentaliteit aan. Waarom laten we onze wegen dan zo dichtslibben?

 

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Tine Vechter
Laat onze wegen niet dichtslibben - 27 februari 2014
Boodschappen doen is een hel geworden - 13 december 2013



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer