Economie
3 december 2011 | door: Leo Bolle, directeur/eigenaar

Amerika redt doodzieke Europese banken vanuit eigenbelang

Deze week leek het er even op dat Credit Agricole zou omvallen vanwege gebrek aan liquiditeit. Dankzij de VS gebeurde dat niet. De Franse bank is helaas het tipje van een enorme ijsberg.

"Bij een eurogeddon is de top-5 van Amerikaanse banken eveneens reddeloos verloren."

Deze week leek het er even op dat de Franse bank Credit Agricole zou omvallen vanwege gebrek aan liquiditeit. Dat zat er al een tijdje aan te komen, omdat Europese banken steeds meer moeite hebben hun enorme kortlopende schulden door te rollen. Credit Agricole is helaas het tipje van een enorme ijsberg.


Aangezien het failliet gaan van één grote bank volgens velen zal leiden tot een kettingreactie, die de financiële mogelijkheden van de ECB en de afzonderlijke landen te boven gaat, werd zelfs gevreesd voor het voortbestaan van de euro.

 

Voor de president van de Amerikaanse Centrale Bank (FED), Ben Bernanke, was dat reden om de machteloze ECB te hulp te schieten. In een ongekende en goed gecoördineerde actie met diverse andere centrale banken, heeft de FED zijn spuigaten wagenwijd open gezet en is Europa overspoeld met goedkope $-kredieten.

 

Marshallhulp

Daarmee is in ieder geval het kortetermijnprobleem van de banken opgelost en is weer wat meer tijd gekocht voor een structurele aanpak van het schuldenprobleem. Aandelenbeurzen over de hele wereld reageerden dan ook euforisch.

 

De Amerikanen zelf zijn minder blij met deze hernieuwde Marshallhulp aan Europa, zoals onder meer blijkt uit de reactie van congreslid Ron Paul. Hij vindt dat hiermee Amerika wordt blootgesteld aan onoverzichtelijke risico’s en dat dit soort maatregelen bovendien de inflatie verder aanjagen.

 

Wat die risico’s aangaat heeft hij misschien wel gelijk. De banken in Europa gebruiken een onvoorstelbare hefboom om nog wat winst te maken. De banken hebben gemiddeld 2600 maal zo veel bezittingen als eigen kapitaal. Dat betekent dat als die bezittingen maar 4% in waarde afnemen, de banken insolvent zijn.

 

Voedselbonnen

Plaatst men de precaire positie van de banken bovendien in de context van de huidige wereldwijde kredietbubbel ter grootte van ongeveer $ 200 biljoen (=310% van het wereldinkomen), die zonder zeer forse groei onmogelijk kan worden gedragen, dan begrijpt men zijn standpunt.

Ron Paul (en met hem velen anderen) vindt dat de VS meer dan genoeg eigen problemen hebben:

  • 45,8 miljoen Amerikanen (>15% van de bevolking) leven op voedselbonnen, de moderne equivalent van de gaarkeukens
  • 47,8 miljoen Amerikanen leven onder de armoedegrens
  • inkomensverschillen zijn nog nooit zo groot geweest
  • het gezinsinkomen staat bovendien weer op het niveau van 1996, ondanks veel meer tweeverdieners
  • het niet gemanipuleerde werkloosheidscijfer ligt waarschijnlijk dichter bij de 20% dan bij de 10%
  • de staatschuld is meer dan 100% van het BBP, bij een begrotingstekort van 10%

Wat hij echter vergeet te vermelden bij dit “de lamme helpt de blinde”-scenario, is dat de top-5 Amerikaanse banken bij een eurogeddon eveneens reddeloos verloren zijn. Zij hebben namelijk al die gammele Europese banken verzekerd tegen wanbetaling middels “credit default swaps” (Volgens Warren Buffet weapons of mass destruction).

 

De hulp uit Amerika wordt dan ook niet uit de goedheid van hun hart gegeven, maar vanwege wanhopig eigenbelang!


General Motors

Door dit soort maatregelen en een constante vertekening van de eigen economische werkelijkheid hoopt Amerika het piramidespel te kunnen continueren. Een voorbeeld van die manipulatie is de autofabrikant GM:

Dit staatsbedrijf heeft de inventaris bij zijn dealers met ruim 200.000 auto’s opgehoogd dit jaar. De Amerikanen verwerken deze auto’s als verkocht in hun statistiek. Een gevaarlijke kortetermijnpolitiek, die aangeeft hoe hoog de nood is om wat positiefs te laten zien.

Hier in Europa is nu de hoop gevestigd op de zoveelste moeder der eurotoppen op 9 december.


Gordiaanse knopen

Hier zal ons illustere duo wat Gordiaanse knopen moeten doorhakken. Deze keer verwachten de financiële markten niets anders dan de aankondiging van een volledige Europese fiscale integratie, waarbij Duitsland zijn portemonnee en Frankrijk zijn trots inlevert bij Brussel. Bij enige twijfel over de onvoorwaardelijkheid van de toezeggingen of over de implementatie van praktisch te verwezenlijken maatregelen, zal het direct afgelopen zijn met de bedrieglijke rust op de markten.

 

Bovendien zullen de nationale parlementen van de minder arme landen de noodzakelijke verdragswijzigingen nooit goedkeuren, zonder keiharde garanties dat begrotingsdiscipline gewaarborgd is en dat de noodzakelijke hervormingen ook daadwerkelijk worden doorgevoerd.

 

Aan politici zullen de komende tijd behoorlijk wat pillen “algemeen belang” uitgedeeld moeten worden. Het is maar zeer de vraag of zij die ook door hun keel kunnen krijgen.

Trefwoorden:
EuropaEconomie

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer