Economie
4 mei 2014 | door: Kris Beyens

Streef naar maximaal 2 kinderen per gezin

Hoe kan je in onze maatschappij iets fundamenteel veranderen? Wild om je heen schoppen, kan de truc wel eens doen. Als je geruggensteund bent door een bekende Vlaming, schop je tien keer zo hard.

"Morgen zijn we er weer, met nog meer ..."

Wat moet men doen om op maatschappelijk vlak iets grondig te laten bewegen? Het antwoord hierop lijkt me meer dan ooit te zijn iets in de trant van tegen schenen stampen, heilige huisjes neerhalen, de grond onder de voeten wegvegen en de goegemeente choqueren. Wat moet je dan doen als dit niet direct in je aard ligt, maar je toch een bepaalde toets in de maatschappij wil raken? Je kan een onontgonnen deel van je karakter gaan opzoeken en eens wild om je heen schoppen.

 

Als gemiddeld anonieme Vlaming, zoals ik mezelf wel durf te beschouwen, mag je dan al blij zijn als je tante er een lichte hersenschudding aan over houdt (wegens even te hevig moeten nadenken) of als je buurman een vervaarlijke frons op zijn gezicht tovert die zijn wens verraadt snel te mogen verhuizen.

 

Je kan ook hopen dat een gemiddeld bekende Vlaming zich geroepen voelt om het in jouw plaats te doen. Zo waagde onlangs (16 april 2014) weerman Frank Deboosere zich in het oog van de storm. Hij had een lijstje klaar met "huis-, tuin- en keukentips" om de klimaatveranderingen tegen te gaan. 16 stuks in totaal. Of 15 + 1 beter gezegd. Want als het bij 15 tips had gebleven, zou de lijst zelfs niet als voetnoot overleven alsof al die tips compleet ingeburgerd en gemeengoed waren.

 

Die 1 welbepaalde tip echter, daar sprongen de media buitenproportioneel verongelijkt op. "Streef naar maximaal 2 kinderen per gezin". Deze tip trakteerde zichzelf op verbazend veel reacties vol ongeloof, onwetendheid en agressie. En hij stond nog wel op een veilige 15de plaats weggemoffeld. Klimatologen werden erbij gesleurd om deze tip onderuit te halen, erop wijzend dat dit de klimaatproblematiek niet zal doen afnemen.

 

Jammer dat het argument van de autoriteit hier als dooddoener werkt - Deboosere is slechts een weerman, zeker geen klimatoloog -, want zelf zou ik deze tip bovenaan de lijst zetten. Terwijl er nog veel verder weg dan bij Frank Deboosere een klimatoloog in mij schuilt, voor logische deductie moet men in niks een expert zijn. Door deze tip te negeren, ondermijn je al de andere tips. Het herleidt ze tot dweilen met de kraan open.

 
Voortrekkersrol

De klimatologen in kwestie willen de nadruk leggen op duurzame opvoeding van de rijke westerling. Want wij zijn de grootste vervuilers. Dat kan misschien heel dicht bij de waarheid liggen, maar dan moet er eerlijkheidshalve ook gewezen worden op een aantal gigantische groeieconomieën waar het woord duurzaam nog niet in het woordenboek staat. En het klopt dat de ecologische voetafdruk van de gemiddelde Afrikaan in het niets verdwijnt ten opzichte van de mijne. Maar ook in de ontwikkelingslanden is er parallel met de explosieve bevolkingsgroei daar een enorme boom van de middenklasse. En wie zijn wij om te mogen eisen dat zij onze levensstijl niet gaan mogen kopiëren?

 

Daarom moeten wij dus voortrekker worden in een duurzame(re) levensstijl. In hoeverre zijn we bereid ons daarbij buiten onze huidige comfortzone te begeven? Consuminderen (lang geleden dat ik dat woord nog gehoord had eigenlijk) en eetgewoontes evalueren, dit zijn al 2 zaken die een groot verschil kunnen maken.

 

Veeteelt

Veeteelt levert 1 van de grootste bijdrages aan broeikasgassen, dus is het wellicht een prima idee om wekelijks eens een dag geen vlees te eten. Vlees is trouwens voedzaam genoeg om geregeld over te kunnen slaan. Wereldwijd stijgt het aantal mensen echter die zich vlees kunnen veroorloven zodat onze inspanningen netto gezien in het beste geval voor een status quo kunnen zorgen. En zo zal dat op alle vlakken blijken. Nemen wij meer de bus en de trein, dan rijden er elders wel meer auto's. Doen wij een trui bij aan in plaats van wat harder te stoken, dan installeert men elders nog wat extra airco. Dit mag ons geen vrijbrief geven om dat duurzaamheidsverhaal dan maar te laten varen uiteraard.

 

Regenwoud

Onze comfortzone herbergt zelfs heel wat perverse kantjes waar veruit de meeste mensen geen flauw benul van hebben. Er circuleren tal van foto's op het internet met daarop zwaar verminkte orang-oetans die ons gemoed trachten te bespelen om mee een halt toe te roepen aan Indonesische ontbossing ten voordele van palmolieproductie. Heel begrijpelijk dat veel mensen daarvan aangedaan zijn. Maar dan moeten ze goed beseffen dat de kans heel reëel is dat ze (onbewust/ongewild) mee verantwoordelijk zijn voor zulke praktijken. Palmolie is immers een ingrediënt van heel wat voedingswaren en cosmetica. Scheidsrechter spelen in Indonesië is slechts een druppel op een hete plaat, want dan verplaatsen de activiteiten zich naar andere werelddelen, zoals ondertussen al het geval is in Afrika. Op analoge manier moet in Zuid-Amerika heel wat regenwoud wijken voor -vegetariërs zullen het niet graag horen - sojateelt. We mogen op zijn minst eisen van onze regeringen dat ze het etiketteringsbeleid hieromtrent aanpassen zodat we weten of we een product kunnen kopen met een gerust geweten. Maar dan nog blijft er een wereldwijde stijging van de vraag indien er steeds meer monden bijkomen.

 

GSM
Ik zou bijvoorbeeld ook de tip kunnen geven om om de 2 jaar een nieuwe GSM te kopen in plaats van elk jaar (of zelfs pas als die de geest geeft). Want je wil niet weten hoeveel bloed er kleeft aan de mineralen die ervoor nodig zijn. Het zijn natuurlijke rijkdommen die in zeer veel gevallen uit ontwikkelingslanden komen waar men bij de ontginning allerlei mensonterende uitbuiting niet ontziet.

 

Het blijft zelfs niet beperkt bij GSM's. In een hele rits elektronische apparatuur, alle soorten computers in al zijn vormen, tot in hoorapparaten toe, zitten dezelfde soorten mineralen. Een aantal fabrikanten mogen dan al wel beweren de nodige boycott te voeren, nogmaals, een wereldwijde stijgende vraag maakt dit onhoudbaar. Hoeveel zin heeft het met een economische realitieit die alleen gericht is op groei? In hoeverre zijn we bereid dit op te geven om met een gerust gemoed te kunnen gaan slapen?


Minder kinderen
Zelf 4 kinderen hebben en de medeburger aanmanen om het bij maximaal 2 te houden. Dit bleek ook bij velen in het verkeerde keelgat te schieten. Ik geef toe, het komt wat ongelukkig over, maar Frank Deboosere is ten minste eerlijk om toe te geven dat zijn biologische klok destijds beter wat kalmer aan had gedaan. Daar hoeven zijn 2 jongste geen slecht gevoel over te hebben. Die zijn er nu eenmaal en het is mede uit bezorgdheid voor hen dat hij nu - ondertussen heel wat levenswijsheid rijker - deze tip wil meegeven. Want bezorgdheid over waar het met de aarde heengaat met de huidige bevolkingsgroei, dat is iets wat bij mensen met kinderen blijkbaar nogal eens ontbreekt. Althans, dat is mijn perceptie uit mijn eigen omgeving.

 

Ik gebruik voorzichtig het woord perceptie, want ik besef dat die de werkelijkheid wel eens tamelijk veel geweld kan aandoen. Toch lijken de kindervrije mensen die ik ken, bewuster met deze zaken om te gaan (ze zijn misschien kindervrij net omdat ze er zo bewust van zijn) en wil ik de anderen vragen hetzelfde te doen. Is het niet voor jezelf, er rest altijd de nodige verantwoordelijkheid naar je kinderen en kleinkinderen toe. Je wil dat ze minstens even goed doen als jezelf, maar dan moet de wereld er naar zijn. Als papa van een dochter is dit dan ook mijn eerste betrachting.

 

Xenofobe medemens

En daarbij, wellicht moeten we de 2 kinderen waarover Frank Deboosere het heeft, beschouwen als een gemiddelde wereldwijd. Het gemiddeld Vlaamse gezin voldoet daar aan en het is daarom echt niet nodig je ongemakkelijk te voelen als je de keuze hebt gemaakt om daar van af te wijken. Vrije keuze moet primeren, maar we mogen natuurlijk wel sensibiliseren. In veel ontwikkelingslanden ligt dat gemiddelde rond 4 kinderen. Desondanks dat daar ook meer en meer mensen een comfortabeler leven kunnen leiden, is de bevolkingsgroei onder de armsten nog een pak hoger. De gevolgen daarvan zijn duidelijk in de aangroei van sloppenwijken en toestroom van asielzoekers in rijkere landen. Hierin ligt misschien een idee met een dikke knipoog voor onze xenofobe medemens om toch ontwikkelingshulp te overwegen om ervoor te zorgen dat de minder fortuinlijken hun geluk niet elders gaan beproeven, hier bijvoorbeeld.

 
Een geweten geschopt
Wild om zich heen schoppen, het is niet iedereen gegeven. Ben ik dit nu aan het doen? Ik hoop alleszins van wel. En dan is het niet mijn bedoeling om te beledigen en te kwetsen, maar om te dwingen tot nadenken. Ervoor zorgen dat hierover gesproken wordt. Zoals een mantra vaak genoeg opdreunen zodat het in onze maatschappij eindelijk eens een erkend probleem wordt. Alles bijeen genomen, kent België nog steeds een bevolkingsgroei. En er kan dan wel een algemeen gevoel zijn van er kan nog meer bij. Maar dan vraag ik me af of die ouders dat echt plezant vinden om te kamperen voor de school waar ze hun kind willen inschrijven, hoe de behoeftige bejaarde zich voelt om nummer 242 te zijn op de wachtlijst van een betaalbaar rusthuis, of we ons dichtste wegennet ter wereld nog lang kunnen uitbreiden om de steeds langer wordende files op te lossen, enz. etc. usw.

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer