Rechtspraak
10 juni 2014 | door: Tom Michiels, Student Rechten Universiteit Antwerpen

Ook Vrouwe Justitia kent haar grilligheden

Zijn slachtoffers van een ongeval op school te happig om de gezaghoudende instellingen te dagvaarden?

"Het leven is niet zomaar in te delen in fout en onschuld"

‘Voor de rechter slepen’ is een vaak misbruikte beeldspraak, ook gebruikt door niet-leken, daar het o.a. een inbreuk is op het recht op leven; je zou je immers aan een misdrijf schuldig maken, slagen en verwondingen of iets in die aard. Dit volledig ter zijde.

 

Het is natuurlijk allerminst fijn, dé nachtmerrie van elke directeur, toch in het vrij onderwijs, vóór februari 2003: een leerling verwondt een klasgenootje en de leerkracht stond erbij en keek er naar. Allerminst fijn, zeer droevig, een hoop miserie. Tenminste, als de ouders dan toch beslissen juridische stappen te ondernemen teneinde een kans op schadevergoeding los te weken.

 

De collega/leerkracht/toezichter/opvoeder is sinds de eenmaking van de statuten der onderwijzer, zoals zij ongelijk waren in het vrije- , dan wel in het openbaar onderwijs, beschermd door de arbeidsovereenkomst én de wet van 10 februari 2003. Allemaal mooi, allemaal technisch, iedereen blij. Een minder mooi verhaal is het voor de werkgever, de overheid, de tewerksteller, de aansteller, ..., want als het dan toch komt tot een procedure voor de feitenrechter, wat een heel klein percentage uitmaakt dankzij de alternatieven van bemiddeling, de minnelijke schikking, onwetendheid, financiële beperkingen, verzoening, medeleven en naastenliefde, dan zal de werkgever aan de tand worden gevoeld.

 

Saai?

Waar gaat hij nu naar toe? Is dit een les uit het recht? “Als hij zo verdergaat, kan ik maar beter stoppen met lezen. Saai.” Een beetje kennis kan nooit geen kwaad. Dat u dit kan lezen op uw computer, tablet, smartphone, op de tafel of bed in je huis in de straat van het dorp in dit land, mag je allemaal danken aan het recht, en de economie. Als ik de Belgische economie dan toch ergens voor moet bedanken, is het wel de materiële zorgeloosheid die we (ge)ken(d)(nen) (hebben). We hebben het nog zo slecht niet, in onze democratische rechtstaat vol procedurefouten en nutteloze wetsvoorstellen aan de vooravond van elke verkiezing.

 

In de uitspraken van rechtbanken over aanstellersaansprakelijk in schoolverband (werkgever...), die ik naar aanleiding van mijn jaarverhandeling heb gelezen, kon ik het niet laten gefrustreerd te raken door al die ouders die de leerkrachten op de speelplaats verantwoordelijk achtten omdat zij, nu ja, de “verantwoordelijke” volwassenen, zeg maar, ter plaatse waren. Zij hadden het maar moeten zien aankomen, het is duidelijk, u stond erbij en keek er naar.

Dat de leerkracht niks deden, dat ze een fout hebben begaan, zullen de ouders moeten bewijzen. Ik heb het allemaal heel theoretisch moeten aanpakken, analyseren en omschrijven, dus ik weet het allemaal, maar dat bespaar ik u. Ik leef immers met u mee.

 

De moeilijke weg

De vraag rijst: “ Ho even, en wat met de ouders van de agressor?”. Dat is een keuze die men kan/moet maken, wie men aanspreekt in een concreet proces, toch kan ik er niet omheen de indruk te hebben dat mensen geneigd zijn te kiezen voor de val van de solvabiliteit van de ‘overheid’. Men is solvabel wanneer men in staat is zijn of haar schulden te betalen.

 

Het gaat hem dus om het geld? Het gaat hem dus om een veilig spel te spelen? Men kiest immers voor de moeilijke weg, daar zij het bewijs moeten leveren van de fout van de werknemer! In plaats van de ouders van dat kwetsend kind aan te spreken op een vermeende wanopvoeding. Toegegeven, de ouders aanspreken van een heel jong kindje is de fantasie te ver, omdat zo’n prutske niks beseft. Als ik dat zo op mijn examen Buitencontractueel Aansprakelijkheidsrecht zeg, mag ik meteen vertrekken, maar bon, het punt is duidelijk. ‘Ie is nog veel te joenk, da kind, ie realiseert em nix’ Niet elk kind is ipso facto een onopgevoede lupus homini.

 

Maar, en dit geld op alle niveaus van het onderwijs, daar waar de minderjarige agressor een leeftijd bereikt heeft van besef en bewustzijn, een 14-jarige bijvoorbeeld, en niet de kleinste verwijzing naar de ouders toe wordt gemaakt, is in mijn ogen een compleet falen ten aanzien van de advocaat.

 

Juristen en rechters van morgen

Hebben wij dan, als de juristen en rechters van morgen, geen verantwoordelijkheid op te nemen? Zijn wij dan niet de ‘betere’ toekomst? Moeten wij als ouders ook een financiële zorg en materialisme prioritair in het leven stellen? Het interesseert de ouders van een minderjarig slachtoffertje natuurlijk geen zier of dat ‘ander kind’ nu een goede opvoeding heeft gehad of niet, wanneer de kans op een deftige schadevergoeding bestaat van een ‘solvabele’ instantie, die nog eens perfect aansprakelijk kan gesteld worden voor de schade. Het gat in de markt! Waarom sla ik m’n kind niet halfdood, leg ik het erna niet neer op de speelplaats, en wacht ik dan niet op een ongerust telefoontje van de school, met de advocaat naast m’n zij? Ware het allemaal zo makkelijk...

 

Mensen zijn zo zot, ja. You name it, de rechtspraak heeft een uitspraak klaar liggen. Mensen zijn zot.

 

Dit principe alleen op de schouders van de ouders leggen, is echter volgens mij zoals een lamp kopen maar die niet in het stopcontact steken. De advocaat beïnvloedt, de advocaat weegt af, de advocaat heeft soms een ethisch maatschappelijke verantwoordelijkheid? Misschien? Toch in zekere mate. Het is te betreuren dat eenieder zo weinig brood verdient voor het overdreven labeur dat men moet verrichten. Materialisme is dan ook geen zonde of spijtig karaktertrekje, het is en blijft voor velen een noodzaak. Het op de vingers tikken van de ouders, inzake hun opvoeding, links laten liggen t.o.v. de dikke vis te kiezen in de hoedanigheid van de overheid, vind ik een spijtige zaak.

 

Vrouwe Justitia

Dat een ongeval op school gebeurt, tant pis, het is vaak niet zo erg en in de meest erge gevallen kon de onderwijzer er niks aan doen of deed hij/zij wat kon. Het leven is niet zomaar in te delen in fout en onschuld, iedereen treft schuld en iedereen treft onschuld. Het is natuurlijk de weegschaal van Vrouwe Justitia die de feiten zal meten, zoals elke vrouw kent ook zij grilligheden en onvolmaaktheden die ze verstopt achter schmink en zalf, tot mensen haar er over aanspreken en ze verplicht zal zijn om een beter crémeke te moeten kopen.

 

Dat is mijn boodschap.

Trefwoorden:
Rechtspraak

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Tom Michiels, Student Rechten Universiteit Antwerpen
De familie is dood - 11 juni 2014
Ook Vrouwe Justitia kent haar grilligheden - 10 juni 2014



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer