Gezondheid
30 juli 2014 | door: Laurens Sok, Student

De carnavalisering van het rouwen

Sinds een halve eeuw hadden we weer een dag van nationale rouw. Bij het rouwen viel één ding op. Nederland houdt er sinds een aantal jaar een manier van rouwen op na die niet iedereen kan bekoren…

"Bij een gebeurtenis als deze schieten woorden tekort en zijn discussies ongepast."

We hebben als Nederlands volk een moeilijke tijd achter de rug. Nederland was in rouw na de verschrikkelijke ramp met de Boeing 777 van Malaysia Airlines. Sinds een halve eeuw hadden we weer een dag van nationale rouw. Bij het rouwen viel één ding op. Nederland houdt er sinds een aantal jaar een manier van rouwen op na die niet iedereen kan bekoren…

 

In de afgelopen dagen las ik een stuk van dichter/schrijver Boudewijn Büch. Hij schreef daar: “Het carnaval der rouwenden”: “de teraardebestelling is geen gebeurtenis voor de Firma Kijkgraag.” De carnavalisering van de dood kwam volgens Büch op nadat prinses Diana in 1997 was verongelukt. Waar vroeger de mensen de gordijnen dicht deden, stil stonden met de pet in de hand wanneer een rouwstoet passeerde, rouwt de Nederlander nu totaal anders…
 
De ontwikkelingen die we de laatste jaren zien uit zich vooral in symbolen en rituelen. Bij de moord op Pim Fortuyn zagen we het ook. Wanneer de rouwstoet voorbij kwam klapten de mensen en gooiden ze met bloemen. Dit als eerbetoon. Deze nieuwe rouwrituelen lijden de afgelopen dagen tot discussie op o.a. Facebook. Mensen ergerden zich aan de schreeuwerigheid van de nieuwe rouwrituelen. Ze verlangden terug naar de stilte. Is het bijvoorbeeld wel gepast om te klappen voor een rouwstoet?

  

Of het wel of niet gepast is om te klappen zal iedereen voor zichzelf moeten uitmaken. Sinds de jaren 60 worden veel tradities overboord gegooid. Waar vroeger de predikant nog zei wat de juiste manier was, beslissen we nu toch zelf wat we doen…? Individualisering staat symbool voor een land als Nederland. We maken in de meeste situaties zelf wel uit hoe en wat we doen. Uit een Facebookdiscussie bleek dit wel. Iemand vraag zich af: “Zitten we nou serieus hier te discussiëren over hoe iemand zijn emoties dient te uiten? Bah!” En een ander voegde daar aan toe: “Laat iedereen het op zijn/haar manier doen en heb daar respect voor.” Het laat een beetje zien hoe de meeste Nederlanders rouwrituelen zien. Iedereen moet het uiteindelijk kunnen doen zoals hij/zij dat wil.
 
Een consensus rondom dit onderwerp zal er waarschijnlijk nooit komen. Uiteindelijk zal iedereen het op zijn of haar eigen manier doen. Wat we als Nederlanders naar mijn mening wel hoog moeten houden is de waardigheid bij het rouwen. Bij een gebeurtenis als dit schieten woorden tekort en zijn discussies ongepast. Persoonlijk blijf ik er wel bij dat stilte het beste bij rouwen past. Het meest indrukwekkende moment was voor mij dan ook de minuut stilte die werd gehouden.  Een mooi moment van waardigheid!

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer