Natuur en Milieu
1 oktober 2014 | door: Annemarie van Gelder, auteur

Wat gij niet wilt dat u geschiedt

Bij ons in de buurt is een baby’tje geboren. Op een boerderij. In de voortuin staat een grote roze namaakooievaar en voor het raam hangen roze slingers. Schuin achter het huis staat een grote stal.

"Hoe kunnen mensen die het leven van andere wezens niet leren respecteren, ooit het leven van hun eigen soort respecteren?"

Een eind uit de buurt van de voordeur, onder een paar bomen, staan op een verder onbruikbaar stukje grond zes witte plastic koepels met daarvoor een hekje. In die koepels (iglo’s) zitten bijna dagelijks nieuwe pasgeboren kalfjes. Zij zijn de ‘bijproducten’ van de melk waar de boer zijn geld mee verdient. De echte producenten van de melk, de moeders, komen hun hele korte leven de stal niet uit.

 

‘Daar heb je haar weer’, zullen sommige lezers denken,  ‘de wereld staat in brand en zij begint weer over die dieren’. Een kennis van mij zei: “Maak je eens druk om Poetin.” Maar dat is het juist. Alles heeft met alles te maken. Poetin – en volksstammen met hem - is het resultaat van zijn opvoeding en zijn cultuur, van wat hij als ‘juist’ heeft meegekregen. En hoe kunnen mensen die het leven van andersoortige wezens niet leren respecteren, ooit het leven van hun eigen soort respecteren?

 

Van mensen die hun eigen familieleden mishandelen, blijkt maar al te vaak dat er een verleden met het mishandelen van dieren bestaat. Natuurlijk is dat niet altijd zo, maar feit is wel dat mishandeling zelden op zich staat en vaak een dergelijke oorsprong heeft.

 

O, u vindt dat wij koeien- en kippen en varkens en geiten – níét mishandelen? Hoe moeten we dat dan wel noemen? Dieren doorfokken naar afmetingen die voor onze apparatuur geschikt zijn, uiers zo groot maken dat we de poten ook moeten verhogen? Dieren hun leven lang opsluiten, hun jongen meteen na de geboorte weghalen en hun melk zelf gebruiken? De moederdieren ‘afvoeren’ zodra de melkproductie een tikje afneemt? De jonge dieren, zolang ze nog niets opbrengen, in veel te kleine ruimtes wegbergen, omdat we geen zin hebben om energie te stoppen in hun welbevinden?

 

Ik noem het mishandeling, vrijheidsberoving, marteling. Maar veel mensen lijken dit gewoon te vinden. Of, ook een veelgehoorde: “O jakkes, dat wil ik allemaal niet weten, hoor!”

 

Wij mensen maken er een zootje van. De wereld zou zo leuk en mooi kunnen zijn. Maar oorlog en landjepik gaan onverdroten door en ‘per ongeluk’ worden nietsvermoedende medelanders uit de lucht geschoten. Het deugt niet. Aan geen kant. Voor slachtoffers van wreedheden houden we stille tochten: dit moet vandaag nog ophouden! Maar voor de slachtoffers van de economie en onze lekkere trek doen we niks. Aan de immer voortdurende mishandeling van miljoenen dieren doen we niets, net zo goed als we bijvoorbeeld ook niets doen voor de andere –indirecte- slachtoffers van deze mishandelingen.

 

Want wat dacht u van al die mensen die met overgewicht tobben tengevolge van dit alles? Melk en melkproducten – schappen vol verschillende soorten lekkere toetjes, kaasjes en andere melk-flauwekulproducten - zijn er medeschuldig aan dat zo veel mensen (sinds het begin van de melkgolf) tobben met overgewicht. Melk is een dikmaker! Vaak lijden deze mensen onder zware lichamelijke en psychische klachten en worden in het medische circuit van het kastje naar de muur gestuurd.  Voor hen ook geen stille tochten. We worden al 60 jaar overspoeld met het sprookje dat melk drinken goed zou zijn voor onze botten, maar allang is bekend dat dit gedaan is op basis van foutief wetenschappelijk onderzoek en aangespoord werd door de wens de portemonnees van zuivelboeren te spekken. Melk onttrekt juist kalk aan onze botten! Osteoporose (botontkalking) komt bijna nergens zo veel voor als bij ons. Tabaksfabrikanten worden nog wel eens aangeklaagd als rokers longkanker krijgen, maar melkfabrikanten wassen hun handen in onschuld. Het deugt niet.

 

Zelfs mensen die niets met dieren ‘hebben’, moeten toch inzien dat het hele bestaan op aarde onlosmakelijk met elkaar verbonden is. Alles beïnvloedt elkaar, niets staat op zich. ‘Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.’ Ook al is die ander ‘maar’ een dier. Wie eenmaal begint met mishandelen van wat voor leven dan ook, maakt een grote kans hiermee niet meer te kunnen stoppen. En we weten allemaal waar dat toe leidt.

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer