Onderwijs
15 december 2011 | door: Maddy Hulshof, leerkracht / schrijver~voorlichter autisme

De bezuinigingen op onderwijs zullen als een boemerang terugkeren

Hoe leg je een niet-Hollander uit dat onze regering serieus nadenkt over de volgende keus. 1: Geld voor 300 km asfalt waar 130 gereden mag worden, of 2: Geld voor 6000 banen in onderwijs?

"De minister krijgt een schoolkoekje van eigen deeg"

Zo, wie had dat gedacht? Het begon zo desastreus, zo onmogelijk, zo niet eerlijk. En kijk nu: iedereen is op zijn plaats: een glimmende lachende wereld. Wat lijkt het lang geleden: 2012.  Of eigenlijk begon alles in het najaar van 2011. Aanleiding waren de bezuinigingsplannen van het toenmalige kabinet, waarbij op onderwijs 300 miljoen minder uitgegeven moest worden. De minister, ik ben de naam even kwijt, bedacht een plan waarbij de aandacht naar de voordeur (beter onderwijs) ging zodat niemand op de achterdeur lette (geld weghalen). Verbijsterend!

 

Niemand is niet het juiste woord, er waren mensen die aan de bel trokken, maar niet aan de schoolbel. De meesters en juffen in school hadden al zo veel taken. De reden waarom zij in den beginne voor het onderwijs hadden gekozen, namelijk contact met de kinderen, was al lang ondergeschikt aan hun dagelijks functioneren.

 

Van de gemiddeld 12 werkuren per dag, zagen ze de kinderen maar 5 ¼ uur. De rest van de uren ging op aan vernieuwen, vergaderen, formulieren, plannen, besprekingen, ict.

Ongeloof

Eigenlijk was dit takenpakket al op het randje en er was geen tijd en energie om visionair te zijn: te kijken wat de toekomst zou brengen. Gelukkig werden de scholen in echt moeilijke situaties bijgestaan door mensen die er verstand van hadden: een leger van 6000 professionals die onderwijs, passie en bijzondere kinderen met elkaar verbonden. Die zorgden voor een zacht schuimende omgeving en hiermee de condities creëerden waaronder kinderen weer konden doen waartoe ze op school waren: leren!

 

En juist bij die mensen lag het schakelpunt: zij mochten hun werk niet meer doen van de minister! Eerst was er ongeloof: dit kon niet, wie moest er in de toekomst zorgen voor de afstemming tussen bijzondere kinderen en overbelaste leerkrachten? De minister sprak sussend: dat zouden de leerkrachten op de scholen toch ondertussen zelf allemaal wel kunnen? Zo veel konden kinderen toch niet van elkaar verschillen volgens de minister, ze konden rustig allemaal naar dezelfde school, in één grote klas met één meester of juf! De minister had er persoonlijk voor gezorgd dat er op iedere school voor iedere leerkracht een informatieve brochure was afgeleverd. Nou dan!

 

En zo geschiedde. In 2014 kwamen leerkrachten er alleen voor te staan. Van de minister moesten de kinderen geclusterd worden op onderwijsbehoefte. Prima bedacht achter het bureau, maar in de praktijk van een klas met 30 kinderen hield het in dat er per groep 7 subgroepen werden gevormd. Omdat de leerkracht er alleen voor stond werden de schooltijden verruimd van 8 uur ’s morgens tot 8 uur ’s avonds. Daarna van 8 tot 12 het broodnodige papierwerk (signaleren, observeren, registreren, handelen, evalueren) en in de weekends vergaderen.

Prikkelarme omgeving

Eind 2014 vielen de eerste juffen en meesters om: zij werden naar een rustgevende prikkelarme omgeving gebracht waar ten eerste werd geprobeerd hen een dag- nachtritme bij te brengen: ieder kwartier schrokken de leerkrachten namelijk wakker van een kind uit hun klas waar nog aan gewerkt moest worden zodat het aan het eind van groep 8 een goede Cito-score zou halen.

 

Dit eerste afkicken bracht saamhorigheid binnen de beroepsgroep, de bosrijke omgeving bracht hun natuurlijke talenten weer naar boven: overzien en verbinden.

 

Treinen naar Duitsland en België

Nadat half 2015 ook de laatste invalmeesters en -juffen waren gesneuveld konden de inmiddels werkloze voormalige professionele begeleiders het niet langer aanzien: zij namen het heft in eigen hand en meldden zich om het onderwijs op school weer vlot te trekken. Dat deden ze geweldig, ze waren niet voor niets tot 2014 zo onmisbaar geweest. Het leek ook makkelijker dan een jaar eerder: misschien had dat te maken met de aantallen kinderen.

Het laatste jaar hadden ouders eieren voor hun geld, of onderwijs voor hun kind, gekozen en dagelijks reden er iedere 10 minuten HS treinen naar Duitsland en België, landen waar het onderwijs nog wel als de fundering van de maatschappij werd gezien. Waar investeren in denkkracht de hele maatschappij naar een hoger plan tilde en daarom geld mocht kosten! Inmiddels waren zelfs aanbestedingen gaande voor een HS-onderzeelijn waarmee Nederland en Finland verbonden werden. Finland: het mekka van het onderwijs.

 

De voormalige ambulant begeleiders konden dankzij hun grote expertise en de kleine klassen prima uit de voeten op school. Langzaam werd de papierwinkel teruggebracht naar netto 100 gram per leerkracht. Het was inmiddels verboden om vaker dan 2 x per maand te vergaderen. Eén weekend per maand namen de voormalig begeleiders een gemankeerde juf of meester in huis, dit om de bossen wat te ontlasten en de verbinding met de reguliere wereld in stand te houden.

 

Naar de minister

Vanaf 2016 ging het weer beter met de juffen en meesters in de bossen. Nu ze weer konden slapen kwam er langzaam ruimte in hun hoofd voor ideeen en progressie. Met hun enorme ervaring, hun flexibele instelling, hun scheppend vermogen en hun liefde voor onderwijzen bedachten ze een plan waardoor niet het geld maar het kind weer centraal zou komen te staan op school. Ze hoefden ook heus niet alles zelf te bedenken: In andere landen waren juffen en meesters al eerder terug naar de bossen geweest en was er goed onderwijs geschapen.

 

Op een mooie dag in mei 2018 trokken ze massaal uit hun heilzame onderkomen en togen naar Den Haag: te voet, want het waren en bleven bikkels: onderwijs is topsport. Daar aangekomen bivakkeerden ze net zo lang op het Binnenhof tot de in slaap gesukkelde minister wakker werd. Ze rustte sinds 2012 al op haar lauweren en was dus enigszins stram, ze dacht eigenlijk ook dat ze de toenmalige onderwijzers verslagen had en had er niet meer op gerekend dat ze nog uit hun vluchtplaats te voorschijn zouden komen. Ze haalde er de premier bij want dit kon ze niet alleen. De premier deed iets wat de voormalig leerkrachten nog nooit bij de minister hadden geconstateerd: hij luisterde.

Ontslagen wegens disfunctioneren

Na 2 dagen was de premier bijgepraat, daarna duurde het niet lang meer: per koninklijk decreet werd Nederland op onderwijsgebied een provincie van Finland. Omdat er dus geen minister meer nodig was, werd zij ontslagen. Zonder gouden handdruk, omdat zij in feite wegens disfunctioneren haar eigen positie overbodig had gemaakt.

 

Nu, in 2020, zie je deze voormalig minister nog weleens fietsen: zware tassen achterop en een zwart-oranje postbestellers pak aan. De blik in haar ogen drukt maar één emotie uit: Verbijstering.

Trefwoorden:
Onderwijs

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Maddy Hulshof, leerkracht / schrijver~voorlichter autisme
Laat de regering gemeentes leren KNEXEN - 27 oktober 2012
De bezuinigingen op onderwijs zullen als een boemerang terugkeren - 15 december 2011



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer