Voetbal
3 november 2014 | door: Randy Haers

Wij, supporters van Club Brugge, hebben honger

2005 behelst het jaar van Club Brugge's laatste grote triomf alsook het begin van een reeds negen jaar durende lijdensweg. Wat volgt is een chronologisch overzicht van hoe bestuur, trainer en supporters elkaar onderling beïnvloeden.

""De onkunde van het Brugse bestuur verschafte een ongunstig klimaat om als trainer en spelers succes te oogsten.""

Na Trond Sollied's vijf jaar durende Blijde Intrede - waarin telkens twee maal de Jupiler League, de Beker van België en de Super Cup gewonnen werden - was het aan clubmonumenten Jan Ceulemans en assistent-trainer Franky van der Elst om een gevolg te breien aan Brugge's gouden eeuwwisseling. Alsof het nostalgische biertje hem smaakte, tapte voorzitter Michel D'Hooghe dorstlustig verder en vervolledigde de trainersstaf - of beter gezegd: 'vriendenclub' - met oud-spelers René Verheyen en Danny Verlinden, alsook Mark Degryse als technisch directeur. Een troonopvolging die initieel op luid applaus onthaald werd binnen de Brugse stadionmuren. Menig ander voetballiefhebber en -kenner had toch zijn bedenkingen bij de aanstelling van Ceulemans en co.: is dit niet een beetje te veel van het goede? Wel, het belabberde spel in het algemeen en de pijnlijke 4-1 nederlaag tegen aartsrivaal AA Gent in het bijzonder betekenden algauw het einde van trainer Ceulemans alsook de inleiding van een tragisch en Clubonwaardige periode. Een periode die dus in start geschoten werd met het eerste trainerontslag bij Club Brugge in 26 jaar, nota bene van haar bloedeigen legende. 

 

Een stoelendans onder trainers wordt ingezet, een dans waarbij de ene danspartner al met meer argwaan en onvrede verwelkomd wordt dan de ander. Zo kon reeds vanaf de allereerste zonnestralen Ceuleman's opvolger Emilio Ferrera op boegeroep rekenen van de supporters. Vooreerst kon hij niet tippen aan de status en persoonlijkheid van kind aan huis Ceulemans, daarbij spraken de voorafgaand mislukte passages bij FC Brussels en La Louvière ook niet in zijn voordeel. Nooit heeft Ferrera het tegendeel kunnen bewijzen, met als dieptepunt de laatste plaats in de groepsfase van de UEFA Cup met slechts een schamele twee op zestien. Exit Ferrera!

 

De sportieve malaise had ook directe consequenties op de hogere echelons binnen de club. Zo werd technisch directeur Degryse afgerekend op zowel het ontslag van Ceulemans als op zijn wan(transfer)beleid. Een beleid dat Club Brugge in een neerwaartse spiraal bracht doordat, met alle respect, voornamelijk tweederangs spelers werden aangetrokken (i.e. Ishiaku, Salou en Dufer) ten nadele van talentvolle jeugdproducten (i.e. Karel Geraerts en Nicolas Lombaerts). Onder een toenemende supportersdruk, hield Degryse de eer aan zichzelf, nam ontslag en werd ververst door Luc Devroe. Laatstgenoemde stelde ńĆedomir Janevski aan als tussentijdse oplossing en de voormalige assistent van Sollied bezorgde Club Brugge meteen haar laatste wapenfeit, de Belgische beker in 2007.

 

Jacky Mathijsen kwam als winnaar uit de volgende stoelendans en ook hij kreeg met twee maal een derde stek Club niet op de gewenste rails. Zijn periode werd echter overschaduwd door het betreurde overlijden van publiekslieveling en goaltjesdief François Sterchele. In de lijn der verwachtingen, opteerde ook dit maal het Brugse bestuur voor ontslag en de Nederlandse coach Adrie Koster nam zijn plaats in. Onze Noorderbuur slaagde om frivool en aanvallend voetbal op de mat te brengen waardoor hij op handen werd gedragen door het blauwzwarte publiek. Net als de onvoorwaardelijke liefde van een moeder jegens haar kind, bleef de Brugse aanhang Koster door dik en dun steunen - wat in eerste instantie Koster's behoud betekende voor zijn tweede seizoen als hoofdtrainer. De supporters hadden het namelijk vooral gemunt op het bestuur wiens budgettair en transferbeleid op de korrel werden genomen. Het nieuwe seizoen bracht helaas weinig beterschap. Na vier opeenvolgende nederlagen, kostte Koster's ietwat naïeve aanvallende stijl hem uiteindelijk z'n kop, ten faveure van Christophe Daum. In tegenstelling tot Koster, verkoos de Duitser resultaat boven aantrekkelijk voetbal, en met succes. Eindelijk leek de ploeg weer bij machte om mee te dingen voor het kampioenschap, maar in de playoffs moesten de Bruggelingen alsnog het onderdelf spitten tegen de kampioen Anderlecht.

 

Desondanks het vicekampioenschap ontsprong Daum op eigen houtje de dans en de ambtstermijn van diens opvolger, George Leekens, zou eveneens een kort leven beschoren hebben. Nadat "90% van zijn werk af was bij de Rode Duivels", ging ook hij als boegbeeld van de club ten onder aan de uitdaging om Brugge uit het sportieve dal te halen. Welgeteld zes maanden heeft de samenwerking geduurd vooraleer deze werd stopgezet en door het bestuur werd afgewimpeld als een 'inschattingsfout'. Elf dagen later ondertekende de (top)coach Juan Carlos Garrido - die nog hoge toppen scheerde met Villareal in de Spaanse competitie en de Champions League - een contract tot het einde van het seizoen met optie op één extra. Echter, al snel kreeg de allereerste Spaanse trainer in de Belgische competitie klappen vanuit diverse hoeken. Zo stelde de pers vragen bij de tactische keuzes van de oefenmeester; de spelersgroep kon zijn pragmatische en gedisciplineerde aanpak niet smaken; het bestuur zag het slechte doch resultaatbehalende spel niet langer door de vingers; en, last but not least, vertoefden de supporters (sinds lang) op eenzelfde golflengte als het bestuur. Bijgevolg - je raadt het al - ook Garrido werd eind 2013 bij het Brugse huisvuil gezet.

 

Nu lag de bal terug in het kamp van voorzitter Verhaeghe en algemeen manager Mannaert, nu was het tij aangebroken dat hun beleid van professionalisering en 'No Sweat No Glory' hun vruchten zou gaan afwerpen. Het moment van de waarheid was daar en het bestuur haalde met Michel Preud'homme hun beloofde grote vis binnen. Beschikkend over de benodigde adelbrieven, werd Preud'homme bestempeld als de bevrijder, de redder in nood, de heiland die het zwalpend Club Brugge wel eventjes uit zijn lijden zou verlossen en terug zou brengen naar de plaats waar het thuishoort, het bovenste schavotje. Na de derde plaats vorig seizoen en de voorlopig tweede stek in het huidige seizoen, lijkt de coach nog steeds voldoende krediet te genieten van het bestuur en de supporters. Bij de buitenwereld heerst er daarentegen meer controverse rond de figuur Preud'homme met zijn typische uitspattingen en scherpe kritieken op en naast het veld. Zoals vanouds gaat de voormalige keeper van onder andere Standard Luik en Benfica lustig te keer met het bekritiseren van scheidsrechters en collega trainers. Karakteristiek voor Preud'homme is bijvoorbeeld het kinderlijk gebekvecht met Cercle Brugge coach Lorenzo Staelens en trainer Fred Vanderbiest van KVK Oostende.

 

Kortom, de rode draad doorheen de afgelopen negen jaar is eenvoudig samen te vatten: de onkunde van het Brugse bestuur verschafte een ongunstig klimaat om als trainer en spelers succes te oogsten. Het tegendeel is waar. Uit het bestuurlijke zaaiwerk is eerder een onbeholpen wildgroei aan onkruid gegroeid waar incidenteel eens een sterke zonnebloem of sierlijke dahlia ontsproot. Tot ongenoegen en spijt van de vele blauwzwarte zielen, bleek noch het bestuur noch de resem aan trainers de sporen naar het juiste pad te vinden in deze wildgroei. De tijd zal uitwijzen of Preud'homme de juiste 'sporenzoeker' voor de job is. Cruciaal in de zoektocht naar succes blijven, mijn inziens, de grillen en grollen van het bestuur. Desalniettemin, wij, Brugse supporters, wij hebben honger, een honger die na negen jaar van ongewild diëten eindelijk eens gestild mag worden!

Trefwoorden:
SportVoetbal

Deel

met uw netwerk:


Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer